Kavyan Buka Keahlian kepada Umum

Kumpulan Sasterawan Kavyan (Kavyan) yang diasaskan pada Ogos 1999 kini membuka keahlian kepada masyarakat pelbagai kaum.

Keputusan membenarkan warganegara Malaysia daripada golongan “Bukan Kaum India” memohon menjadi ahli diputuskan semasa Mesyuarat Tahunan Kavyan pada 6 November 2011.

Mesyuarat berkenaan membincangkan usul supaya keahlian Kavyan dibuka kepada semua rakyat Malaysia (tanpa mengira kaum); dengan syarat bahawa individu yang memohon menjadi ahli mestilah berminat membaca Sastera Kavyan.

Sila KLIK DI SINI untuk maklumat lanjut berhubung perkara ini.

குடும்ப வடிவமைப்பாளர்

“எனக்கு ஒரு தாய் வேண்டும். இங்குள்ள யாராவது என்னுடைய கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறீர்களா?”

ஒரு காலை பொழுதில் இப்படிதான் அவன் பொதுமக்களிடம் அறிவித்தான். அப்பொழுது, சிறு கம்பத்தின் குடியிருப்பாளர்கள் ஓர் இளைஞன் தண்ணீருக்குள் சுமார் இருபத்து இரண்டு மணி நேரம் காற்றைச் சுவாசிக்காமல் மூழ்க முயற்சிக்கும் காட்சியைக் காண ஆற்றங்கரையில் கூடியிருந்தனர்.

அவனுடைய முதல் அறிவிப்பிற்குக் குறைவான கவனம் கிடைத்ததால் ஒரு கணம் கழித்து அவன் மீண்டும் “எனக்கு அவசியமாக ஒரு தாய் தேவை” என்றான். “இங்குள்ள யாராவது என்னுடைய கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறீர்களா?”

இம்முறை மக்கள் அக்கோரிக்கையால் கவரப்பட்டனர். அந்த இளைஞன் ஒரு நல்ல பின்னணியைக் கொண்டவன் என்பது சிறு கம்பத்தின் சராசரி மக்களுக்குத் தெரியும். கிராமத்தில் அவன் எந்தப் பிரச்சனையையும் ஏற்படுத்தியது இல்லை. ஏதேனும் பிரச்சனை ஏற்பட்டாலும் அவன் அதில் ஈடுபட்டதும் இல்லை.

ஆனால், ஏன் அவனுக்குத் திடீரென்று ஒரு தாய் தேவை? என்பது மக்களின் சந்தேகமாக இருந்தது.
அவர்கள் அறிந்தவரையில், அவ்விளைஞன் சிறு கம்பத்தின் மத்தியில் உள்ள ஒரு விடுதியில் தனியாக வாழ்ந்து வருகிறான். இந்திய பாரம்பரிய வீட்டின் பாணியில் கட்டப்பட்ட அந்தப் பெரிய வீட்டில் ஆறு அறைகள் உள்ளன. சிறு கம்பம் கரும்பு தோட்டத்தில் கங்காணியாக இருந்த முதியவர் ஒருவர் ஓர் அறையில் இருக்கிறார். இந்த இளைஞனோ ஓர் அறையில் வாடகைக்கு இருக்கிறான். மற்ற நான்கு அறைகளும் சிறு கம்பத்திற்கு வரும் எவருக்காவது வாடகைக்கு விடப்படும்.

காலையில், அவ்விளைஞன் சீராக உடையணிந்து தைப்பிங் நகருக்கு வேலைக்குச் செல்வான். அவன் மதியவேளையில் திரும்புவான். சில சமயங்களில் அவனைச் சிவபெருமான் கோவிலில் காணலாம். சில நேரங்களில் அவன் தாமான் பெர்தாமாவிலுள்ள இரவு சந்தைக்குச் செல்வான்.

சிறு கம்பம் மக்களுக்குத் தெரிந்த வேறு தகவல்கள் இல்லை. அவன் குடும்பத்தைப் பற்றி எந்தத் தகவலும் இல்லை. அவனுடைய பூர்வீகம் கெடாவைப் போல் தோன்றியது. எனினும், இவ்விஷயம் குறித்து எந்த உறுதிபாடும் இல்லை.

“ஏன் உனக்கு ஒரு தாயார் வேண்டும்?” என்று ஆற்றங்கரையில் இருந்த ஒருவர் கேட்டார்.

“நான் புதுமை செய்ய வேண்டும். நான் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும்,” என மிகுந்த புன்னகையுடன் கூறினான். மக்கள் அந்த இளைஞனின் கூற்றைக் கேட்க அதிக ஆர்வம் காட்டத்தொடங்கினர். அவனது அறிவிப்பைக் கேட்ட அனைவரும் ஆச்சரியம் அடைந்தனர், மேலும் சிலர் அதிர்ச்சியடைந்தனர். கற்பனை செய்து பார்: ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்க ஒரு தாயைத் தேடுதல்!

“எப்படிபட்ட தாயை நீ தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய்?” எனத் தனிமையில் வாழும் ஒரு விதவை கேள்வி எழுப்பினார்.

“தன் பிள்ளைகளை நேசிக்கும் ஒரு பெண். தன் குழந்தைகள் எதிர்காலத் தலைவர்களாக வழிகாட்டும் ஒரு பெண். தியாகம் செய்ய தயாராக இருக்கும் ஒரு பெண்.”

முதலில் கேள்வி எழுப்பிய அந்த விதவை சிந்திக்கத் தொடங்கினார்: “குறிப்பிட்ட அனைத்து நிபந்தனைகளும் பொதுவானவையே. யாராலும் இந்த நிபந்தனைகளைப் பூர்த்தி செய்ய முடியும்.”

அந்த நொடியில் அவ்விளைஞன் “மொட்டையடித்தப் பெண்” என்று தொடர்ந்தான். மக்கள் பார்க்கத் தொடங்கினர். அந்த இளைஞனுக்கு ஏன் ஒரு மொட்டையானத் தாய் வேண்டும் என்று அவர்கள் கண்டிப்பாக சந்தேகம் கொண்டிருப்பர். அந்த இளைஞன் அறிவித்த கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகப் பெண்கள் வெறுமனே தலையை மொட்டை அடித்துக் கொள்வது சாத்தியமில்லை.

“நான் சம்மதிக்கிறேன்.”

மீண்டும் பொதுமக்கள் குழப்பத்திற்கு ஆளாயினர். அவர்கள் அந்த விதவையைப் பார்த்தனர். இந்தப் பெண் தாயாவதற்கு வெறுமனே தன் தலையை மொட்டையடித்துக் கொள்வாளா? இவ்வாறு அவர்கள் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டனர்.

அச்சமயம், அந்தப் பெண் எப்பொழுதும் தன் தலையில் அணிந்திருக்கும் துணியை விலக்கினார். முடியில்லாதத் தலையைப் பார்த்த மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

“நான் ஒரு தாயாகச் சம்மதிக்கிறேன்” என்றார் அந்த விதவை.

“நன்றி” என்று அவ்விளைஞன் நிம்மதியுடன் சிரித்துக்கொண்டு அப்பெண்ணை நெருங்கினான். “இது நான் வாடகைக்கு இருக்கும் விடுதியின் அருகிலுள்ள மூன்று மாடி வீட்டின் சாவி. சென்று அந்த வீட்டை உங்கள் சொந்தமாக்கிக் கொள்ளுங்கள்.”

(© Karya: Uthaya Sankar SB 2003. © Terjemahan: Elavarsi Sivashanmugam 2011. Penyelaras: Salma Dhineswary. Petikan ini diterjemahkan daripada cerpen “Arkitek Keluarga” yang disiarkan di akhbar Metro Ahad pada 23 Februari 2003 serta dimuatkan dalam Rudra Avatara. Sila KLIK DI SINI untuk senarai cerpen dan KLIK DI SINI untuk artikel Bahasa Tamil. Foto: Uthaya Sankar SB membaca petikan cerpen “Artikel Keluarga” di acara Bohemian Café at HELP pada 12 Oktober 2011.)

Dunia Faksyen Kalki

Bagi pengarang sastera Tamil – di Tamil Nadu mahu pun di Malaysia – Kalki adalah nama pengarang yang “wajib” diketahui.

Kecintaan Kalki terhadap Bahasa Tamil amat disanjung sehingga wujud istilah “Kalki Tamil” yang merujuk pada gaya penulisan Kalki yang asli serta berakar-umbikan linguistik tradisional dan latar tempatan (Tamil Nadu).

Saya bergantung pada terjemahan karya sastera dunia ke Bahasa Inggeris untuk mampu menikmatinya sebagai santapan minda. Tentu sahaja saya turut menunggu “peluang” membaca karya-karya Kalki; khususnya cerpen untuk lebih memahami ideologi beliau.

Mujurlah cucu kepada Kalki, Gowri Ramachandran, menyedari perlunya karya-karya pengarang itu diterjemah ke Bahasa Inggeris supaya mampu dibaca khalayak seluruh dunia.

Akhirnya, Gowri menterjemah sejumlah dua belas cerpen ke Bahasa Inggeris untuk diterbitkan dengan judul Kalki: Selected Stories (1999) sempena ulang tahun keseratus kelahiran Kalki.

Membaca versi asal dalam Bahasa Tamil mungkin merupakan pilihan terbaik. Namun, versi terjemahan oleh Gowri adalah sebaik-baik terjemahan minda kreatif Kalki kerana dilakukan dengan penuh teliti.

Maka, kini sudah ada peluang bagi peminat karya sastera di luar lingkungan khalayak yang menguasai Bahasa Tamil untuk turut menikmati dan menghayati sejumlah cerpen yang dihasilkan Kalki atau nama sebenarnya R. Krishnamurthy (9 September 1899 – 5 Disember 1954).

Saya menemui buku berkenaan pada 6 November 2004 dan terus membelinya untuk dijadikan koleksi amat bernilai memandangkan Kalki diakui sebagai perintis sastera moden Bahasa Tamil.

Dalam bidang penulisan cerpen pula, beliau dianggap melanggar syarat-syarat dan kriteria sebuah cerpen.

Aspek yang paling ketara adalah bahawa Kalki sering menulis cerpen yang terlalu panjang sehingga menyamai sebuah novela atau pun sebuah novel yang sengaja dipendekkan.

Hal-hal ini amat nyata menerusi cerpen-cerpen yang terkandung dalam Kalki: Selected Stories.

Karya beliau biasanya berciri “faksyen” iaitu gabungan antara fiksyen dan fakta. Kalki ketara menggunakan latar era Pallava dan Chola serta menggambarkan seni, budaya dan sastera pada zaman keagungan kedua-dua kerajaan berkenaan.

Satu lagi aspek yang menarik perhatian saya adalah kehadiran watak pencerita yang bercakap secara langsung kepada pembaca.

Dalam cerpen “Rural Fantasy” yang diterjemah daripada “Kanaiyazhiyin Kanavu” (Ananda Vikatan, 1934) misalnya, Kalki menulis; dan saya terjemahkan ke Bahasa Malaysia:

Sakuntalai … Ini bukan nama sebenarnya. Saya menukarnya kerana takut para pembaca tidak boleh bertolak ansur terhadap kehadiran satu lagi nama daripada epik Ramayana.

Dalam cerpen “The Tiger King” yang diterjemah daripada “Puliraja” (Kalki, 1941), beliau menulis:

Saya telah tampil untuk menceritakan kepada anda mengapa dia mula dikenali dengan gelaran Raja Harimau.

Begitu juga dalam cerpen “Tiruvazhundur Sivakozhundu” (Ananda Vikatan, 1939) di mana Kalki bercerita begini:

Tidak, anda tentu tidak pernah mendengar tentang Kandappan dari Iyampettai kerana saya sudah pun mengubah nama watak dan tempat.

Cerpen “The Ruined Fort” yang diterjemah oleh Gowri daripada “Idinda Kootai” (Ananda Vikatan, 1940) pula bermula begini:

Baru-baru ini, apabila saya mengunjungi seorang rakan lama, anak gadisnya bertanya, “Pak cik, mengapa pak cik sudah berhenti menulis cerita?” Saya memberikannya pelbagai alasan. Perang menyebabkan kertas sukar didapatkan; bagaimana saya boleh menyiarkan cerpen pengarang lain dalam Vikatan jika saya terus menulis; dan sebagainya. Sekarang saya akan menceritakan kepada anda punca sebenar saya berhenti menulis.

Secara keseluruhan, karya-karya Kalki mengungkapkan perjuangan rakyat menuntut kemerdekaan, hak kaum wanita, keagungan keturunan Tamil, isu-isu politik, idealisme yang dibawa oleh Mahatma Gandhi, mengimbau sejarah serta unsur parodi dan satira yang disampaikan secara penuh seni menggunakan Bahasa Tamil moden yang mudah difahami.

Kesemua ini akan lebih jelas sekiranya kita berpeluang membaca novel-novelnya seperti Kalvanin Kadali, Alai Osai, Ponniyin Selvan, Sivakamiyin Sapatham, Parthiban Kanavu dan Tyagabhumi.

Namun, buat permulaan, buku Kalki: Selected Stories adalah pilihan terbaik untuk mengenali dunia faksyen ciptaan Kalki.

(Ulasan ini ditulis oleh Uthaya Sankar SB dan disiarkan di Free Malaysia Today pada 9 Disember 2011. Sila KLIK DI SINI untuk huraian lanjut mengenai Kalki dan sila KLIK DI SINI untuk maklumat mengenai ruangan ulasan buku.)

Ustaz Nordin, Salmah dan Seorang Penulis Muda

Salmah kini berasa dirinya lebih tenang dalam menempuh kehidupan seharian. Dia berasa lebih tenang dan tenteram dengan mendekatkan diri kepada Tuhan dan berkongsi pengalaman bersama kaum wanita yang menyertai Temunita.

Salmah juga merasakan dirinya kini lebih bebas mengikuti kelas-kelas agama dan ceramah daripada Ustaz Nordin.

Sejak bercerai dengan Aminuddin, Salmah juga banyak menghabiskan masa berehat dan bersendirian di rumah membaca kitab.

“Selepas novel sulung Cik Mah, tak ada lagi ke novel baru?”

“Sabarlah, Kak Eton. Novel baru masih pada peringkat awal penulisan. Baru siap kumpul bahan.”

“Baguslah tu. Ingatkan lepas bercerai, Kak Mah dah tak nak menulis lagi. Maklumlah, dah tak ada bimbingan daripada bekas suami.”

“Masakan begitu, hajah. Novel yang bakal saya tulis ni pun berkisar sekitar perceraian itulah.”

“Ya? Baguslah. Buat panduan semua kaum wanita.”

“Tentang Temunita ni, Kak Mah tak tulis ke?” Celah Cik Midah yang sebenarnya pendiam.

“Tapi Kak Mah, kalau tulis pasal perceraian tu, mau ke bekas suami Kak Mah terbitkan?”

“Cik Debah, Cik Debah. Kalau pun bekas suami saya tu pemilik penerbitan sendiri, tak bermaksud saya akan serah manuskrip kali ini kepadanya.”

Selepas Temunita, Salmah ke Dewan Besar Siru Kambam. Dia terlewat sampai. Buktinya, apabila Nissan Sentranya sampai di pintu pagar, ceramah sudah bermula.

Salmah mengeluh. Menyesal kerana terlalu lama berbual selepas Temunita tadi.

Selepas mengambil tempat di sudut kiri hadapan, Salmah menumpukan perhatian pada ceramah yang disampaikan oleh Ustaz Nordin.

Tetapi segera Salmah mengeluh lagi apabila menyedari topik ceramah itu. Dirisiknya daripada orang sebelah. Benarlah tekaannya. Ustaz Nordin sedang memberi ceramah tentang “Sistem Nilai Islam”. Tentang wajib, haram, sunat, makruh dan mubah.

“Kenapa tak berikan ceramah yang asal tu, ustaz?” Tanyanya apabila Ustaz Nordin mendapatkannya selepas selesai berceramah.

“Ceramah tentang hak wanita menuntut cerai? Kita tunda ke minggu depan.”

Damn it! Gerutu hatinya.

Apabila enjin kereta sudah dihidupkan, Salmah masih tidak pasti ke mana dia mahu pergi selepas itu. Kembali ke Temunita di Peria Pattanam atau pulang ke rumah.

Kalau ke Temunita, bolehlah Salmah bertukar-tukar pengalaman bersama-sama wanita-wanita lain.

Akan tetapi, sampai di simpang Jalan Kampung Kecil, Salmah membrek tiba-tiba. Dia teringat bahawa perbincangan sesi kedua Temunita pada hari itu adalah tentang cara-cara mengelakkan keretakan rumah tangga.

Salmah melihat jam pada pergelangan tangan kiri. 11:17 pagi. Segera dia membelok ke kiri menuju ke rumah.

Ada poskad daripada Sahara. Ringkas sahaja berita yang dikirim: Mama, studi di Cambridge okay buat masa ini. Mama take care. Jangan terlalu runsing memikirkan papa.

Damn it! Mengapa Sahara harus menulis begitu? Bukankah Salmah sudah memaklumkan kepada anak-anaknya bahawa dia lebih bahagia setelah bercerai.

“Kau salah faham, Mah. As tu cuma salah seorang penulis yang karya-karyanya penerbitan abang terbitkan. Tak lebih daripada itu,” pujuk Aminuddin empat bulan lalu.

“Mah taulah perangai lelaki. Pandai bermuka-muka. Mah tak mau dimadukan!”

“Apa yang Mah cakap ni? Abang bukannya muda lagi. Dah tua pencen, Mah.”

“Perempuan, semakin tua, semakin hodoh dipandang. Tetapi lelaki, semakin beruban, semakin menggatal. Mulalah memikat Si As yang montok tu.”

“Eh, eh. Ke situ pulak dia. Asmindar tu kan ke penulis novel. Sebagai pemilik Aminuddin Publications, abang kenalah menjalin hubungan baik dengan penulis yang menghantar karya mereka kepada abang.”

“Menjalin hubungan yang macam mana tu?”

“Mengucap, Mah. Tak baik mencurigai. ...”

“Sudah, jangan berlakon lagi. Ada orang dah bagi tau Mah pasal perangai abang. Mah dah tak rela hidup dengan abang lagi.”

“Mah!”

“Mah memang dah lama nak minta cerai. Mah yakin Mah akan dapat hidup lebih bahagia sebagai janda.”

Ringgg!

Salmah meletakkan poskad tadi di atas meja seraya mencapai gagang telefon.

“Hello, mama!”

“Din, ya? Macam mana game pagi tadi?”

“Pasukan kami menang tiga kosong.”

“Congratulations! Bila Din balik?”

“Esok, mama. Kat sini boring gak. Makan chewing gum pun boleh kena denda.”

Salmah ketawa kecil mengingatkan Jamaluddin, anak bongsunya.

“Ajak sekali tunang kau, Din. Mama pun dah lama tak jumpa dia.”

“Okay, mama. Err ... papa telefon, tak?”

“Buat apa?”

“Err ... Kalau papa telefon, mama kirim salam Din kepada papa, ya?”

“Hmm.” Salmah bersetuju dengan hati yang amat berat. Namun, dia pasti bahawa bekas suaminya tidak mungkin akan berani menelefonnya lagi.

(© Uthaya Sankar SB. Petikan di atas adalah daripada cerpen “Ustaz Nordin, Salmah dan Seorang Penulis Muda” yang termuat dalam kumpulan cerpen Orang Dimensi pada tahun 1994. Sila KLIK DI SINI untuk senarai lengkap cerpen-cerpen pengarang ini dan sila KLIK DI SINI untuk bahan-bahan dalam Bahasa Inggeris.)

Ugut: History – Bahagian 1

Amri merenung tajam foto yang dikirim gadis itu. Dilihatnya dengan teliti untuk mencari apa yang tidak kena pada foto berkenaan. Kemudian dia membaca semula mesej yang disertakan bersama-sama foto itu.

“Apa pula yang tidak kena pada foto ini?” Amri bertanya sendirian sambil mengerutkan kening secara penuh skema. “Semuanya nampak okey.”

“Dah jumpa?”

Amri segera sedar bahawa seorang gadis berbaju kebaya ketat sedang berdiri di sisi mejanya. Baju kebaya yang sama seperti dalam foto.

“Tak. Tiada apa yang tak kena. Semuanya okey,” jawab Amri dengan nada profesional sedang hatinya tertanya-tanya berapa lama gadis itu telah berdiri di situ dan memperhatikan gelagatnya.

“Ah! Lelaki semuanya sama saja,” kata si gadis dengan nada menyampah yang disengajakan. “Entah apa yang awak tenung dan renung pada foto tu sejak hampir sepuluh minit lalu.”

Amy secara spontan menghampiri kerusi Amri dan tangan kanannya mendekati skrin komputer yang memaparkan foto dirinya.

“Nampak ni?” Telunjuknya mengetik berulang kali bahagian muka pada foto berkenaan.

Amri mendekatkan muka ke skrin untuk cuba melihat apa yang ditunjukkan oleh Amy. Seketika kemudian, sambil mencebikkan bibir dan mengerutkan kening, pemuda itu menggeleng.

“Ah! Lelaki semuanya sama saja,” Amy mengulang dialog yang mungkin sahaja dihafaz daripada salah satu drama bersiri di televisyen.

Amri yang menyedari bahawa tubuh Amy berada terlalu hampir dengannya, tiba-tiba berpura-pura membetulkan tali leher dalam usaha meredakan gelora dalam jiwa.

Pada waktu hampir sama, si gadis pula berdiri tegak dengan tangan kiri diletakkan pada pinggang dan telunjuk kanan pula kini dituding ke arah hidungnya sendiri.

“Saya dah ambil foto saya sendiri menggunakan telefon bimbit dan kirim sebagai lampiran melalui e-mel tapi awak masih tak dapat teka apa yang berbeza pada penampilan saya hari ini,” katanya dengan gaya gedik Lady Gaga yang kini menjadi ikutan ramai staf wanita – tua dan muda – di syarikat berkenaan.

Amri mendongak merenung wajah Amy dengan pandangan kosong sementara hatinya pula terus bergelora sebaik hidung mencium wangian segar entah jenama apa.

“Saya masih tak faham,” katanya ikhlas dan cuba menguntum senyuman bagi mengawal keadaan – fizikal dan emosional.

“Ah, lelaki! Saya dah berdiri depan mata pun awak masih tak sedar?” Amy tunduk lalu mendekatkan mukanya ke wajah Amri. “Nampak tindik hidung ni?”

Amri menggerakkan kepalanya ke belakang sedikit untuk membetulkan fokus pandangan. Ya, dia nampak tindik hidung kecil yang dimaksudkan oleh Amy.

“Oh, nampak. Baru, ya?”

Amy mendengus. Kemudian berpura-pura merajuk sambil mencebikkan bibir. Namun, dia sedar bahawa tiada gunanya dia merajuk pada Amri. Sebaliknya, segala aksi dan tindakannya lebih banyak bertujuan menarik perhatian pemuda tersebut.

“Sudahlah tu. Sia-sia saya tindik hidung petang semalam dan datang nak tayang di pejabat.” Amy berdiri bercekak pinggang. “Dan sebagai hukuman kerana awak tak sedari penampilan saya sebagai diva yang anggun, awak kena belanja saya di kafe.”

Setelah terpegun seketika melihat gadis berambut panjang yang berdiri di hadapannya, Amri pantas merujuk jam di tangan kiri.

“Awak duduk pejabat pun bukannya ada kerja. Ini syarikat Bumiputera, okey? Jadi, jom temankan saya ke kafe.”

Amri kehilangan kata. Bukan kerana keberanian Amy membuat kenyataan terbuka berbentuk kritikan halus terhadap syarikat milik Bumiputera. Itu bukan masalah.

Semua itu hanya akan menjadi masalah sekiranya komen dan kritikan sedemikian datang daripada orang luar yang sehingga hari ini masih dilabel sebagai “pendatang”. – Bersambung DI SINI

(© Uthaya Sankar SB 2011. Bahagian Keempat novel Ugut disiarkan di The Malaysian Insider pada 9 Oktober 2011 sebelum didokumentasikan di blog pada 28 Disember 2011. Sila KLIK DI SINI untuk maklumat lanjut mengenai Ugut.)

தீபாவளி அல்லது மறுமலர்ச்சி

என்னைச் சீக்கிரம் கொலை செய்து விடு. இல்லையென்றால் நான் எப்பொழுதும் வேட்டையாடுவதோடு கொலை செய்து விடுவேன். தீபாவளிக்குள் மக்கள் மனதில் தெளிவு பிறந்து விட்டது. இனிமேல் உன்னை யாரும் கொண்டாட மாட்டார்கள். ஆனால் கர்ணனைக் கொண்டாடுவார்கள்.

நீ கர்ணனைப் பலவீனமாக்கப் பயன்படுத்தியத் தந்திரங்களை மறந்திருப்பது சாத்தியமற்றது. ஆமாம்.. உன்னை வெற்றிகரமாக வேட்டையாடிய பிறகு அச்சம்பவத்தை நிறைய தடவையல்லவா நான் கூறியிருக்கிறேன்!

உன்னைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதைப் பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை. பரவாயில்லை, இன்னும் சிறிது நேரத்திற்கு அவர்கள் உன்னை வணங்கட்டும். பரவாயில்லை.. காலை, மதியம் அவர்கள் உன்னை வழிபடட்டும். பரவாயில்லை, அவர்கள் உன்னைப் பற்றிய புராணங்களை உருவாக்கட்டும். அது அவர்களின் உரிமை. வழிபடும் நபரின் உண்மையான விவரங்களைக் கண்டறியாத உரிமைகள்.

அல்லது உன்னுடைய உண்மையான சாம்பல் நிறத்தை ஏற்க விரும்பாத மக்கள் அவர்கள். அவர்கள் வெள்ளையை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். கருப்புக் கூட வெள்ளையாக்கப்படுகிறது. இதில் சாம்பல் ஏது!

“எனக்கு உன்னுடைய கவசமும் குண்டலமும் வேண்டும்.”

இவ்வாறே நீ கர்ணனிடம் கேட்டாய். அந்த முட்டாளும் உன்னை மன்னித்தான். அவன் சந்தித்த ஏழையான நீ, நன்றாக வேடமிட்டு நடிப்பாய் என்று அவன் அறவே உணரவில்லை.

“நீ தர்மம் செய்பவன் என்று எனக்குத் தெரியும். ...”

நிறைய கேள்வி கேட்காமல், கர்ணன் உடனே கத்தியை எடுத்து அந்தக் கவசத்தையும் குண்டலத்தையும் அறுத்தான். உன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அந்தோ! பிறந்ததிலிருந்து உடலில் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் கவசத்தையும் குண்டலத்தையும் அறுக்கச் சொல்லி எப்படி அந்தப் போர்வீரனிடம் கேட்க உனக்கு மனம் வந்தது.

ஆனால், வியப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை. நீ தந்திரங்கள் செய்வதில் உண்மையிலே வல்லுநர் அல்லவா? உன்னுடய நோக்கம் உன்னைச் சார்ந்த தரப்பினருக்கு வெற்றி கிடைக்கச் செய்வது மட்டுமே ஆகும். மற்ற எதையுமே நீ சட்டை செய்வதில்லை.

இந்தத் துணிச்சலான வெளிப்பாட்டைக் கேட்டு நீ கோபமடைந்து விட்டாயா?

ஆ! என்னை வேட்டையாடு. கோழையான போர்வீரனே, என்னைக் கொன்றுவிடு. இல்லையென்றால், கடந்த காலக் கதையைச் சொல்லி உன்னைத் தொடர்ந்து நான் வேட்டையாடுவேன். நான் மீண்டும், மீண்டும், மீண்டும், தொடர்ந்து உன்னுடைய அனைத்துக் கருப்புப் பக்கங்களைப் பற்றியும் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பேன். அதைக் கேட்டு உன்னுடைய காதுகள் வலிக்கட்டும், பரவாயில்லை. உனக்கு வெட்கப்பட தெரியட்டும், பரவாயில்லை.

உன்னுடையத் திட்டம் நிறைவேற, தாயுக்கும் மகனுக்கும் உள்ள அன்பை நீ பயன்படுத்திக் கொண்டாய். நீ குந்தி தேவியிடம் கர்ணன் உண்மையில் யார் என்பதைப் பற்றி அம்பலப்படுத்தி விட்டாய்.

Diffuse to two-shot.

“என்ன? முன்பு நான் ஆற்றில் மிதக்க விட்டக் குழந்தையா அவன்?”

“ஆமாம். அவன்தான் நீ மறைக்க முயன்ற பாவம் ...”

“நான் நிர்பந்தப்படுத்தப்பட்டேன்,” குந்தி தேவி புகார் கூறினாள். “அந்தக் குழந்தை நான் திருமணம் செய்யும் முன்னரே பிறந்தது. காலச் சூழ்நிலைக்கேட்ப நான் அக்குழந்தையை வீச வேண்டிய கட்டாயம்.”

“ஆனால், இப்பொழுது உன்னுடைய முறையான குழந்தைகளை அழிப்பதற்கு அக்குழந்தைக் கர்ணனாக உருவெடுத்துள்ளது. அர்ஜூனனைக் கொலைச் செய்துவிடுவதாகக் கர்ணன் சபதம் செய்துள்ளான்.”

“அய்யோ! என் விதி எத்துணை துரதிருஷ்டமானது. நான் என்னச் செய்வது?”

உடனே நீ குந்தி தேவியிடம் கர்ணனைப் பார்க்குமாறு கூறினாய். கர்ணனைப் பார்க்கும் பொழுது என்னச் செய்ய வேண்டும் என்று குந்தி தேவியிடம் நீ கற்றுக் கொடுத்தாய். நீ கற்றுக் கொடுத்ததுப் போல, குந்தி, கர்ணனிடம் அர்ஜூனுடன் பிறந்த மற்ற நான்கு சகோதரர்களையும் கொல்ல முயற்சிக்க வேண்டாமென்று சத்தியம் வாங்கினாள். கர்ணனும் அர்ஜூனை நோக்கி ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை, மாய அம்புகளைத் தொடுப்பதில்லை என்று சத்தியம் செய்யக் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டான்.

இதுவல்லவா உன் திட்டம்? இதன் வழியல்லவா நீ கர்ணனை வெற்றிகரமாகப் பலவீனப்படுத்தினாய்?

Dissolve to flashback.

போர்களத்தில், கர்ணன் தொடுத்த மாய அம்பு அர்ஜூனனின் கிரீடத்தில் மட்டுமே பட்டது. அதனால், கர்ணனின் கையில் சாக வேண்டிய விதியிலிருந்து அர்ஜூனன் தப்பினான்.

ஆனால், நீ அதோடு மட்டுமா நின்றாய்? கர்ணனுடன் பிறந்த கவசத்தையும் குண்டலத்தையும் பறித்தவுடன் நீ திருப்தி அடைந்தாயா? அல்லது அர்ஜூனனின் உயிரைக் காப்பாற்றிய பிறகு திருப்தி அடைந்தாயா?

கர்ணன் தயார் நிலையில் இல்லாதப் பொழுது, அர்ஜூனனை அம்பு எய்த தூண்டினாய். அதுவும், அப்பொழுது கர்ணனின் தேர்ச் சக்கரம் நிலத்தில் மாட்டிக்கொண்டது. அப்பொழுது கர்ணனின் ஆயுதங்கள் பறிக்கொடுத்த நிலையில் அவன் தேரைத் தள்ள முயற்சித்த நேரம்.

இன்னும் உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா? இன்னும் உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?

காலத்தால் நீ மறந்திருப்பாய். நான் உன்னுடன் இருக்கும் வரை நீ எவ்வாறு மறந்திருப்பாய்? நீ கர்ணனுக்குச் செய்த இழிவானச் செயலால் நான் உன்னை எவ்வாறு நினைக்காமல் இருப்பது. அதுதான் என்னுடைய நோக்கம் இப்பொழுது.

(Insert comic relief: 45 sec.)

(© Karya: Uthaya Sankar SB 1998. © Terjemahan: Shanmila Lingamoorthy 2011. Petikan ini diterjemahkan daripada cerpen “Diwali @ Maru Malarchi” yang tersiar di ak hbar Mingguan Malaysia pada 2 Ogos 1998 dan dimuatkan dalam kumpulan Rudra Avatara pada 2008.)

Lembu dalam Budaya Hindu

Suatu perkara yang sepatutnya (ulang: sepatutnya) sudah diketahui masyarakat pelbagai kaum dan agama di negara bertuah ini adalah bahawa kaum India beragama Hindu tidak makan daging lembu.

Bagi sesiapa yang mengambil ikhtiar untuk bertanya, maka biasanya akan diberikan jawapan paling mudah iaitu bahawa lembu dianggap binatang suci dalam agama Hindu.

Alasan sebenar orang India tidak memakan daging lembu adalah berasaskan budaya dan kepercayaan tradisional; bukan berikutan tuntutan agama semata-mata.

Kaum India-Hindu di serata dunia mempercayai bahawa lembu adalah anugerah Tuhan kepada umat manusia, lalu kurniaan istimewa itu perlu dihargai.

Sekadar contoh mudah, apabila melihat anaknya kelaparan, lembu betina akan segera bergegas mendapatkan si anak untuk menyusukannya.

Begitulah dibandingkan dewa-dewi dalam konsep agama Hindu yang datang segera untuk membantu insan yang memerlukan bantuan.

Dalam kepercayaan kaum India, lembu juga dikatakan sama seperti Bumi; dengan erti kata, sanggup menanggung sesiapa sahaja yang bergantung hidup padanya.

Sebab itulah juga lembu dianggap sebagai “ibu” kerana Bumi, ibu dan lembu dikatakan mempunyai persamaan dari segi kesanggupan berkorban dan menanggung derita demi “anak-anak”.

Sekiranya kita berpeluang memperhatikan kehidupan petani dan pesawah kaum India yang masih menggunakan khidmat lembu, maka kita akan lebih memahami sentimen kaum India terhadap haiwan berkenaan.

Sejak zaman dahulu, lembu memainkan peranan penting dalam kehidupan masyarakat di Benua Kecil India. Hasil kajian arkeologi menemukan bukti kewujudan Tamadun Harappa dan Mohenjo-daro di Lembah Indus sekitar tahun 2500-1500 SM.

Antara barangan yang ditemui adalah mohor daripada batu yang mempunyai ukiran lembu jantan dan betina. Tentulah binatang berkenaan mempunyai peranan penting dalam kehidupan masyarakat pada waktu itu sehingga diabadikan pada mohor.

Lembu membantu petani dan pesawah untuk membajak. Haiwan itu juga digunakan untuk mengangkut barang serta menarik kereta lembu.

Ringkasnya, lembu merupakan binatang yang amat diperlukan dalam kehidupan seharian masyarakat India tradisional. Kita tidak perlu memiliki ijazah Doktor Falsafah untuk memahami, menyedari dan mengakui hakikat itu.

Dalam pada itu, bagi orang ramai yang berpeluang membaca teks Sejarah Melayu (Sulalatus Salatin) secara teliti dan mendalam, pasti tahu mengenai individu yang dikatakan lahir daripada muntah seekor lembu dan meneruskan jurai keturunan Melayu yang ada sekarang.

Kalau diteliti dalam teks klasik India yang dinamakan purana iaitu cerita dewa-dewi, akan dijelaskan bahawa bukan hanya manusia bergantung pada lembu. Dewa-dewi sendiri mempunyai hubungan rapat dengan mamalia berkenaan.

Misalnya, Dewa Shiva menjadikan lembu sebagai wahana rasmi. Sekiranya kita berpeluang melawat kuil Dewa Shiva, pasti akan kelihatan patung lembu jantan yang dinamakan “nandhi” di kuil berkenaan.

Lembu turut menjadi wahana serta binatang kesayangan Dewa Krishna. Tidak setakat itu, purana menggambarkan Dewa Krishna sebagai pengembala lembu.

Terdapat juga sebuah cerita di mana Dewa Krishna mengangkat Gunung Govardhan semasa hujan lebat supaya para petani, penternak serta lembu mereka boleh berlindung di bawahnya.

Sejak dahulu, petani kaum India merayakan ponggal iaitu pesta menuai selama beberapa hari. Hari kedua pesta menuai ini adalah Maatu Ponggal iaitu perayaan khas bagi lembu peliharaan.

Perayaan Maatu Ponggal adalah tanda terima kasih masyarakat India kepada lembu yang amat berguna dalam kehidupan seharian.

Lembu dimandikan dan dibersihkan. Tanduk disapu cat pelbagai warna dan loceng baru dipasang pada leher. Lembu yang diraikan diberi makan nasi manis yang dimasak khas untuknya.

Keluarga petani dan penternak berbuat demikian sebagai tanda terhutang budi dan mengucapkan terima kasih kepada haiwan berkenaan.

Lembu sesungguhnya memberi sumbangan besar kepada keluarga si penternak. Lembu jantan biasanya membantu membajak serta mengangkut barang. Lembu betina pula membekalkan susu yang amat diperlukan untuk diminum, dijadikan susu masam atau dijadikan minyak sapi.

Lembu turut membekalkan tahi yang dijadikan baja organik. Di India, tahi lembu juga dijadikan bahan bakar selepas dikeringkan; termasuk sebagai bahan bakar apabila jenazah dibakar mengikut adat Hindu.

Kajian saintifik membuktikan bahawa tahi lembu mempunyai kandungan bahan kimia yang mampu menghalau serangga perosak dan membunuh kuman.

Amalan tradisi itu ada saya selitkan pada perenggan pertama cerpen “Doa Tahun Baru” (Siru Kambam, 1996) sebagai usaha awal menggambarkan budaya kaum India dalam karya Bahasa Malaysia.

Mungkin orang ramai sedia maklum mengenai Dewi Lakshmi dalam konsep budaya India dan agama Hindu. Tambahan pula, ramai yang suka menonton filem Tamil dan Hindi.

Dewi berkenaan dianggap sebagai sumber kekayaan. Namun, tidak ramai – termasuk kaum India beragama Hindu – yang tahu bahawa Dewi Lakshmi dikatakan menghuni tahi lembu.

Mitos dan purana ini sebenarnya bertujuan menunjukkan bagaimana “kekayaan” (Dewi Lakshmi) terdapat juga pada tahi lembu yang mungkin dianggap sebagai bahan buangan yang tidak berguna.

Air kencing lembu turut terbukti secara saintifik mengandungi bahan yang mampu mengubati beberapa penyakit kulit serta bertindak sebagai bahan antiseptik.

Kelebihan ini ternyata sudah diketahui masyarakat India sejak sekitar tahun 2500 SM! Air kencing lembu biasanya direnjis pada lantai rumah untuk membersihkannya daripada kuman.

Tahi lembu yang dikeringkan pula sering dibakar dan asapnya dibiarkan memenuhi rumah kediaman. Langkah ini bagi membersihkan udara di dalam rumah daripada bakteria.

Selain itu, khasiat susu lembu adalah suatu hakikat yang sudah diketahui umum. Secara tradisi, keluarga dalam masyarakat India bergantung pada susu yang dibekalkan oleh lembu peliharaan keluarga mereka.

Susu lembu menjadi minuman sejak bayi. Maka itulah lembu yang membekalkan susu tadi dianggap sebagai “ibu susu” bagi anak-anak dalam keluarga berkenaan. Konsep ini sama sahaja dengan konsep “ibu susu” yang terdapat dalam budaya kaum/agama lain di seluruh dunia.

Itulah juga antara sebab utama mengapa masyarakat India menganggap lembu peliharaan sebagai sebahagian daripada ahli keluarga berkenaan.

Malah, lembu digelar “komatha” iaitu gelaran sama seperti “ibu”. Sejak kecil, anak-anak dididik supaya menyayangi serta menghormati lembu yang dipelihara sebagai sebahagian daripada ahli keluarga.

Lembu juga menjadi simbol kemakmuran, kekayaan dan kebahagiaan. Apabila seseorang membeli – atau membina – sebuah rumah baru, maka tuan rumah akan mengadakan upacara sembahyang khas.

Pada upacara berkenaan, seekor lembu betina akan dibawa masuk ke dalam rumah. Lembu itu akan dibawa ke setiap bilik dan ruang yang terdapat di rumah berkenaan.

Malah, jika rumah itu merupakan rumah dua atau tiga tingkat, lembu berkenaan akan dibawa menaiki tangga!

Tindakan ini dianggap sebagai mengundang Dewi Lakshmi (“kekayaan” dan “kemakmuran”) bertandang ke rumah. Malah, tuan rumah dikatakan amat bertuah sekiranya lembu itu kencing atau berak semasa berada di dalam rumah berkenaan.

Demikianlah lembu yang pendiam diberi kedudukan yang amat mulia dalam budaya kaum India sejak dahulu. Atas dasar itulah juga kaum India-Hindu tidak menyakiti, menganiaya, membunuh – apatah lagi makan! – lembu hingga kini.

Mahatma Gandhi sendiri beranggapan bahawa lembu adalah wakil bagi manusia memahami dunia binatang yang bisu. Menurut beliau, walaupun “bisu” dan tidak mampu berkata-kata, lembu mampu berkomunikasi bersama manusia melalui pergerakan matanya yang besar dan bulat.

Apa yang pasti, kaum India-Hindu di seluruh dunia amat menghargai jasa lembu. Walaupun tidak ramai petani/penternak kaum India yang masih memelihara lembu, amalan yang mendarah-daging sejak hampir 4,500 tahun lalu tentu sahaja sukar dilupakan.

Mungkin ada individu kaum India (khususnya yang tidak mengamalkan ajaran agama Hindu) yang makan daging lembu tetapi itu adalah kes terpencil yang tidak mewakili masyarakat India secara keseluruhan.

(© Uthaya Sankar SB. Artikel ini ditulis semula berdasarkan sebuah makalah yang pernah dihasilkan untuk majalah Dewan Budaya, Mei 2004 dan disiarkan di Free Malaysia Today pada 5 Disember 2011. Artikel ini antara yang paling banyak dikongsi – “share” – di Facebook pada tarikh berkenaan oleh rakan-rakan pelbagai kaum sebagai usaha memupuk persefahaman antara kaum/agama. Nota: Logo Mandala Bicara mula digunakan pada 5 Disember 2011.)

Sengketa Pulau Cinta

Sebetulnya kami sendiri tidak pernah ke sana. Sekadar mendengar melalui beberapa orang rakan. Jadi, peluang keemasan serupa ini kami putuskan untuk tidak dibiarkan berlalu begitu sahaja.

“Berbulan madu di Pulau Cinta?” Tanyaku kepada abang ipar yang menawarkan pakej berkenaan sebagai hadiah perkahwinan kami.

“Ya. Kamu terus masuk kerja dua hari selepas tarikh perkahwinan hingga tidak sempat berbulan madu. Jadi, nah! Ini peluang untuk kamu,” katanya sebelum berbisik kepadaku: “Belum terlambat. Baru dua minggu berkahwin. ...”

Isteriku menerima sahaja hadiah daripada abangnya. Cuma, dia mengingatkan aku agar tidak membawa bersama-sama kerja penulisanku sewaktu berbulan madu di Pulau Cinta.

“Dan jangan jadikan ini bahan bagi karya abang,” katanya sambil memicit-micit tengkukku.

(Aku tidak pasti adakah dia benar-benar tidak mahu aku mengabadikan pengalaman kami di Pulau Cinta dalam bentuk karya atau dia sebenarnya sedang merangsangkan aku agar berbuat demikian!)

Perjalanan kami diatur penuh teliti oleh agensi tempat abang ipar aku bekerja. Dari halaman rumah kami di Klang, kami diterbangkan di dalam sebuah helikopter ke Pulau Kelang.

Dari sana, kami berlayar menggunakan sebuah bot kecil menuju ke destinasi.

“Kau yakin abang kau tidak cuba mempermainkan kita?” Tanyaku setelah beberapa minit kami berlayar tanpa menemui pulau yang kononnya terletak di antara Pulau Kelang dan Pulau Ketam.

Isteriku tidak menjawab sehinggalah kami sampai di pangkalan sebuah pulau. Dari sana, kami dijemput masuk ke sebuah kereta Proton Satria berwarna kuning.

“Inilah Pulau Cinta,” kata isteriku dengan penuh ceria; mungkin sebagai menjawab pertanyaanku semasa di dalam bot tadi.

Pulau ini tidak luas. Pangkalan tempat kami berlabuh tadi terletak di bahagian timur. Jauh ke barat kelihatan sebuah bukit. Di puncaknya sebuah istana.

“Istana!”

“Milik Ravana,” pemandu kereta menerangkan.

Kami – aku dan isteriku – berpandangan.

Kereta berhenti di simpang empat yang agak sesak dengan kenderaan. Tiada lampu isyarat (tidaklah menghairankan).

Kenderaan di keempat-empat jalan yang bertemu di simpang itu berhenti; membiarkan ruang tengah kosong. Beberapa orang lelaki berpakaian seragam kuning berdiri di simpang sambil mendepa tangan; menghalang semua kenderaan.

“Mengapa? Ada perarakan?”

“Raja Ravana mahu berangkat, tuan.”

Aku terpinga-pinga mendengar jawapan itu. Aku perhatikan bahawa isteriku sedang memandangku dengan reaksi sama.

“Ravana yang mana?”

Pemandu berkulit jingga itu memandang isteriku.

“Raja Ravana, pengasas pulau ini. Baginda yang membuka pulau ini. Tuan tahu asal-usul pulau ini, bukan?”

“Menurut cerita, seorang putera raja dari tanah besar membangkitkannya dari dasar laut bagi membuktikan cintanya terhadap seorang puteri,” kataku sebagai mengulang apa yang pernah aku baca dalam sebuah buku.

“Ya. Dan Raja Ravana pernah menyembunyikan Sita di istana itu,” pemandu itu bersungguh-sungguh menceritakan sambil menudingi istana di atas bukit di hadapan sana sebelum menghulurkan sekeping brosur kepadaku. “Tuan tak baca lagi penerangan di dalam ini?”

Antara percaya dan tidak, aku mencapai brosur itu dan melihat peta di bahagian hadapan.

Di bahagian selatan pulau tertera gambar sebuah hotel empat bintang. Di bahagian utara pulau pula tertulis “Pejabat Jemaah Pemerintah”. Selebihnya adalah kawasan paya dan kawasan perumahan.

Istana di atas bukit, kawasan pejabat, hotel empat bintang dan pelabuhan disambung oleh satu rangkaian jalan raya dua hala yang agak sempit dan bersimpang di tempat kami berada sekarang.

Segera aku mengeluarkan buku catatan untuk melakar peta dan membuat nota berhubung mitos Pulau Cinta.

“Abang!” Isteriku mengeluh.

“Sorry, sayang. ...”

“Tuan simpanlah brosur itu; tidak perlu menyalin semula,” sampuk si pemandu; mungkin untuk menyelamatkan keadaan.

Isteriku berpura-pura merajuk (aku sudah faham akan sikapnya yang ini!) sewaktu aku senyum ke arahnya.

“Itu pun Raja Ravana!”

Kami menjenguk keluar ke arah simpang di hadapan. Sebuah rata berkuda empat sedang menghampiri simpang dari arah istana di atas bukit.

“Ravanakah itu?” Tanya isteriku sebelum aku sempat bertanya soalan yang hampir sama. “Mengapa tidak berkepala sepuluh?”

“Syy! Jangan sampai para pegawai berpakaian kuning itu dengar kata-kata ini.”

“Tapi bukankah Ravana berkepala sepuluh?” Tanyaku dengan suara berbisik sambil meneliti penerangan pada brosur.

Pemandu berwajah jingga itu memandangku dengan gelisah.

(Petikan cerpen “Sengketa Pulau Cinta” karya dan © Uthaya Sankar SB. Cerpen ini disiarkan di akhbar Mingguan Malaysia pada 23 April 1995 sebelum turut dimuatkan dengan judul “Menyimpang” dalam Siru Kambam. Cerpen ini mungkin merupakan sebuah storyless short story kecualilah jika pembaca berupaya menangkap makna-makna yang tersirat di sebalik yang tersurat. Sila KLIK DI SINI untuk melihat senarai cerpen yang lengkap. Sedikit maklumat Pulau Cinta DI SINI.)