Kavyan Buka Keahlian kepada Umum

Kumpulan Sasterawan Kavyan (Kavyan) yang diasaskan pada Ogos 1999 kini membuka keahlian kepada masyarakat pelbagai kaum.

Keputusan membenarkan warganegara Malaysia daripada golongan “Bukan Kaum India” memohon menjadi ahli diputuskan semasa Mesyuarat Tahunan Kavyan pada 6 November 2011.

Mesyuarat berkenaan membincangkan usul supaya keahlian Kavyan dibuka kepada semua rakyat Malaysia (tanpa mengira kaum); dengan syarat bahawa individu yang memohon menjadi ahli mestilah berminat membaca Sastera Kavyan.

Sila KLIK DI SINI untuk maklumat lanjut berhubung perkara ini.

குடும்ப வடிவமைப்பாளர்

“எனக்கு ஒரு தாய் வேண்டும். இங்குள்ள யாராவது என்னுடைய கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறீர்களா?”

ஒரு காலை பொழுதில் இப்படிதான் அவன் பொதுமக்களிடம் அறிவித்தான். அப்பொழுது, சிறு கம்பத்தின் குடியிருப்பாளர்கள் ஓர் இளைஞன் தண்ணீருக்குள் சுமார் இருபத்து இரண்டு மணி நேரம் காற்றைச் சுவாசிக்காமல் மூழ்க முயற்சிக்கும் காட்சியைக் காண ஆற்றங்கரையில் கூடியிருந்தனர்.

அவனுடைய முதல் அறிவிப்பிற்குக் குறைவான கவனம் கிடைத்ததால் ஒரு கணம் கழித்து அவன் மீண்டும் “எனக்கு அவசியமாக ஒரு தாய் தேவை” என்றான். “இங்குள்ள யாராவது என்னுடைய கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறீர்களா?”

இம்முறை மக்கள் அக்கோரிக்கையால் கவரப்பட்டனர். அந்த இளைஞன் ஒரு நல்ல பின்னணியைக் கொண்டவன் என்பது சிறு கம்பத்தின் சராசரி மக்களுக்குத் தெரியும். கிராமத்தில் அவன் எந்தப் பிரச்சனையையும் ஏற்படுத்தியது இல்லை. ஏதேனும் பிரச்சனை ஏற்பட்டாலும் அவன் அதில் ஈடுபட்டதும் இல்லை.

ஆனால், ஏன் அவனுக்குத் திடீரென்று ஒரு தாய் தேவை? என்பது மக்களின் சந்தேகமாக இருந்தது.
அவர்கள் அறிந்தவரையில், அவ்விளைஞன் சிறு கம்பத்தின் மத்தியில் உள்ள ஒரு விடுதியில் தனியாக வாழ்ந்து வருகிறான். இந்திய பாரம்பரிய வீட்டின் பாணியில் கட்டப்பட்ட அந்தப் பெரிய வீட்டில் ஆறு அறைகள் உள்ளன. சிறு கம்பம் கரும்பு தோட்டத்தில் கங்காணியாக இருந்த முதியவர் ஒருவர் ஓர் அறையில் இருக்கிறார். இந்த இளைஞனோ ஓர் அறையில் வாடகைக்கு இருக்கிறான். மற்ற நான்கு அறைகளும் சிறு கம்பத்திற்கு வரும் எவருக்காவது வாடகைக்கு விடப்படும்.

காலையில், அவ்விளைஞன் சீராக உடையணிந்து தைப்பிங் நகருக்கு வேலைக்குச் செல்வான். அவன் மதியவேளையில் திரும்புவான். சில சமயங்களில் அவனைச் சிவபெருமான் கோவிலில் காணலாம். சில நேரங்களில் அவன் தாமான் பெர்தாமாவிலுள்ள இரவு சந்தைக்குச் செல்வான்.

சிறு கம்பம் மக்களுக்குத் தெரிந்த வேறு தகவல்கள் இல்லை. அவன் குடும்பத்தைப் பற்றி எந்தத் தகவலும் இல்லை. அவனுடைய பூர்வீகம் கெடாவைப் போல் தோன்றியது. எனினும், இவ்விஷயம் குறித்து எந்த உறுதிபாடும் இல்லை.

“ஏன் உனக்கு ஒரு தாயார் வேண்டும்?” என்று ஆற்றங்கரையில் இருந்த ஒருவர் கேட்டார்.

“நான் புதுமை செய்ய வேண்டும். நான் ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்க வேண்டும்,” என மிகுந்த புன்னகையுடன் கூறினான். மக்கள் அந்த இளைஞனின் கூற்றைக் கேட்க அதிக ஆர்வம் காட்டத்தொடங்கினர். அவனது அறிவிப்பைக் கேட்ட அனைவரும் ஆச்சரியம் அடைந்தனர், மேலும் சிலர் அதிர்ச்சியடைந்தனர். கற்பனை செய்து பார்: ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்க ஒரு தாயைத் தேடுதல்!

“எப்படிபட்ட தாயை நீ தேடிக்கொண்டிருக்கிறாய்?” எனத் தனிமையில் வாழும் ஒரு விதவை கேள்வி எழுப்பினார்.

“தன் பிள்ளைகளை நேசிக்கும் ஒரு பெண். தன் குழந்தைகள் எதிர்காலத் தலைவர்களாக வழிகாட்டும் ஒரு பெண். தியாகம் செய்ய தயாராக இருக்கும் ஒரு பெண்.”

முதலில் கேள்வி எழுப்பிய அந்த விதவை சிந்திக்கத் தொடங்கினார்: “குறிப்பிட்ட அனைத்து நிபந்தனைகளும் பொதுவானவையே. யாராலும் இந்த நிபந்தனைகளைப் பூர்த்தி செய்ய முடியும்.”

அந்த நொடியில் அவ்விளைஞன் “மொட்டையடித்தப் பெண்” என்று தொடர்ந்தான். மக்கள் பார்க்கத் தொடங்கினர். அந்த இளைஞனுக்கு ஏன் ஒரு மொட்டையானத் தாய் வேண்டும் என்று அவர்கள் கண்டிப்பாக சந்தேகம் கொண்டிருப்பர். அந்த இளைஞன் அறிவித்த கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகப் பெண்கள் வெறுமனே தலையை மொட்டை அடித்துக் கொள்வது சாத்தியமில்லை.

“நான் சம்மதிக்கிறேன்.”

மீண்டும் பொதுமக்கள் குழப்பத்திற்கு ஆளாயினர். அவர்கள் அந்த விதவையைப் பார்த்தனர். இந்தப் பெண் தாயாவதற்கு வெறுமனே தன் தலையை மொட்டையடித்துக் கொள்வாளா? இவ்வாறு அவர்கள் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டனர்.

அச்சமயம், அந்தப் பெண் எப்பொழுதும் தன் தலையில் அணிந்திருக்கும் துணியை விலக்கினார். முடியில்லாதத் தலையைப் பார்த்த மக்கள் அதிர்ச்சியடைந்தனர்.

“நான் ஒரு தாயாகச் சம்மதிக்கிறேன்” என்றார் அந்த விதவை.

“நன்றி” என்று அவ்விளைஞன் நிம்மதியுடன் சிரித்துக்கொண்டு அப்பெண்ணை நெருங்கினான். “இது நான் வாடகைக்கு இருக்கும் விடுதியின் அருகிலுள்ள மூன்று மாடி வீட்டின் சாவி. சென்று அந்த வீட்டை உங்கள் சொந்தமாக்கிக் கொள்ளுங்கள்.”

(© Karya: Uthaya Sankar SB 2003. © Terjemahan: Elavarsi Sivashanmugam 2011. Penyelaras: Salma Dhineswary. Petikan ini diterjemahkan daripada cerpen “Arkitek Keluarga” yang disiarkan di akhbar Metro Ahad pada 23 Februari 2003 serta dimuatkan dalam Rudra Avatara. Sila KLIK DI SINI untuk senarai cerpen dan KLIK DI SINI untuk artikel Bahasa Tamil. Foto: Uthaya Sankar SB membaca petikan cerpen “Artikel Keluarga” di acara Bohemian Café at HELP pada 12 Oktober 2011.)

Dunia Faksyen Kalki

Bagi pengarang sastera Tamil – di Tamil Nadu mahu pun di Malaysia – Kalki adalah nama pengarang yang “wajib” diketahui.

Kecintaan Kalki terhadap Bahasa Tamil amat disanjung sehingga wujud istilah “Kalki Tamil” yang merujuk pada gaya penulisan Kalki yang asli serta berakar-umbikan linguistik tradisional dan latar tempatan (Tamil Nadu).

Saya bergantung pada terjemahan karya sastera dunia ke Bahasa Inggeris untuk mampu menikmatinya sebagai santapan minda. Tentu sahaja saya turut menunggu “peluang” membaca karya-karya Kalki; khususnya cerpen untuk lebih memahami ideologi beliau.

Mujurlah cucu kepada Kalki, Gowri Ramachandran, menyedari perlunya karya-karya pengarang itu diterjemah ke Bahasa Inggeris supaya mampu dibaca khalayak seluruh dunia.

Akhirnya, Gowri menterjemah sejumlah dua belas cerpen ke Bahasa Inggeris untuk diterbitkan dengan judul Kalki: Selected Stories (1999) sempena ulang tahun keseratus kelahiran Kalki.

Membaca versi asal dalam Bahasa Tamil mungkin merupakan pilihan terbaik. Namun, versi terjemahan oleh Gowri adalah sebaik-baik terjemahan minda kreatif Kalki kerana dilakukan dengan penuh teliti.

Maka, kini sudah ada peluang bagi peminat karya sastera di luar lingkungan khalayak yang menguasai Bahasa Tamil untuk turut menikmati dan menghayati sejumlah cerpen yang dihasilkan Kalki atau nama sebenarnya R. Krishnamurthy (9 September 1899 – 5 Disember 1954).

Saya menemui buku berkenaan pada 6 November 2004 dan terus membelinya untuk dijadikan koleksi amat bernilai memandangkan Kalki diakui sebagai perintis sastera moden Bahasa Tamil.

Rencana penuh boleh dibaca dalam Kumpulan Esei 2024.

(Ulasan ini ditulis oleh Uthaya Sankar SB dan disiarkan di Free Malaysia Today pada 9 Disember 2011. Sila KLIK DI SINI untuk huraian lanjut mengenai Kalki dan sila KLIK DI SINI untuk maklumat mengenai ruangan ulasan buku.)

Ustaz Nordin, Salmah dan Seorang Penulis Muda

Salmah kini berasa dirinya lebih tenang dalam menempuh kehidupan seharian. Dia berasa lebih tenang dan tenteram dengan mendekatkan diri kepada Tuhan dan berkongsi pengalaman bersama kaum wanita yang menyertai Temunita.

Salmah juga merasakan dirinya kini lebih bebas mengikuti kelas-kelas agama dan ceramah daripada Ustaz Nordin.

Sejak bercerai dengan Aminuddin, Salmah juga banyak menghabiskan masa berehat dan bersendirian di rumah membaca kitab.

“Selepas novel sulung Cik Mah, tak ada lagi ke novel baru?”

“Sabarlah, Kak Eton. Novel baru masih pada peringkat awal penulisan. Baru siap kumpul bahan.”

“Baguslah tu. Ingatkan lepas bercerai, Kak Mah dah tak nak menulis lagi. Maklumlah, dah tak ada bimbingan daripada bekas suami.”

“Masakan begitu, hajah. Novel yang bakal saya tulis ni pun berkisar sekitar perceraian itulah.”

“Ya? Baguslah. Buat panduan semua kaum wanita.”

“Tentang Temunita ni, Kak Mah tak tulis ke?” Celah Cik Midah yang sebenarnya pendiam.

“Tapi Kak Mah, kalau tulis pasal perceraian tu, mau ke bekas suami Kak Mah terbitkan?”

“Cik Debah, Cik Debah. Kalau pun bekas suami saya tu pemilik penerbitan sendiri, tak bermaksud saya akan serah manuskrip kali ini kepadanya.”

Selepas Temunita, Salmah ke Dewan Besar Siru Kambam. Dia terlewat sampai. Buktinya, apabila Nissan Sentranya sampai di pintu pagar, ceramah sudah bermula.

Salmah mengeluh. Menyesal kerana terlalu lama berbual selepas Temunita tadi.

Selepas mengambil tempat di sudut kiri hadapan, Salmah menumpukan perhatian pada ceramah yang disampaikan oleh Ustaz Nordin.

Tetapi segera Salmah mengeluh lagi apabila menyedari topik ceramah itu. Dirisiknya daripada orang sebelah. Benarlah tekaannya. Ustaz Nordin sedang memberi ceramah tentang “Sistem Nilai Islam”. Tentang wajib, haram, sunat, makruh dan mubah.

“Kenapa tak berikan ceramah yang asal tu, ustaz?” Tanyanya apabila Ustaz Nordin mendapatkannya selepas selesai berceramah.

“Ceramah tentang hak wanita menuntut cerai? Kita tunda ke minggu depan.”

Damn it! Gerutu hatinya.

Apabila enjin kereta sudah dihidupkan, Salmah masih tidak pasti ke mana dia mahu pergi selepas itu. Kembali ke Temunita di Peria Pattanam atau pulang ke rumah.

Kalau ke Temunita, bolehlah Salmah bertukar-tukar pengalaman bersama-sama wanita-wanita lain.

Akan tetapi, sampai di simpang Jalan Kampung Kecil, Salmah membrek tiba-tiba. Dia teringat bahawa perbincangan sesi kedua Temunita pada hari itu adalah tentang cara-cara mengelakkan keretakan rumah tangga.

Salmah melihat jam pada pergelangan tangan kiri. 11:17 pagi. Segera dia membelok ke kiri menuju ke rumah.

Ada poskad daripada Sahara. Ringkas sahaja berita yang dikirim: Mama, studi di Cambridge okay buat masa ini. Mama take care. Jangan terlalu runsing memikirkan papa.

Damn it! Mengapa Sahara harus menulis begitu? Bukankah Salmah sudah memaklumkan kepada anak-anaknya bahawa dia lebih bahagia setelah bercerai.

“Kau salah faham, Mah. As tu cuma salah seorang penulis yang karya-karyanya penerbitan abang terbitkan. Tak lebih daripada itu,” pujuk Aminuddin empat bulan lalu.

“Mah taulah perangai lelaki. Pandai bermuka-muka. Mah tak mau dimadukan!”

“Apa yang Mah cakap ni? Abang bukannya muda lagi. Dah tua pencen, Mah.”

“Perempuan, semakin tua, semakin hodoh dipandang. Tetapi lelaki, semakin beruban, semakin menggatal. Mulalah memikat Si As yang montok tu.”

“Eh, eh. Ke situ pulak dia. Asmindar tu kan ke penulis novel. Sebagai pemilik Aminuddin Publications, abang kenalah menjalin hubungan baik dengan penulis yang menghantar karya mereka kepada abang.”

“Menjalin hubungan yang macam mana tu?”

“Mengucap, Mah. Tak baik mencurigai. ...”

“Sudah, jangan berlakon lagi. Ada orang dah bagi tau Mah pasal perangai abang. Mah dah tak rela hidup dengan abang lagi.”

“Mah!”

“Mah memang dah lama nak minta cerai. Mah yakin Mah akan dapat hidup lebih bahagia sebagai janda.”

Ringgg!

Salmah meletakkan poskad tadi di atas meja seraya mencapai gagang telefon.

“Hello, mama!”

“Din, ya? Macam mana game pagi tadi?”

“Pasukan kami menang tiga kosong.”

“Congratulations! Bila Din balik?”

“Esok, mama. Kat sini boring gak. Makan chewing gum pun boleh kena denda.”

Salmah ketawa kecil mengingatkan Jamaluddin, anak bongsunya.

“Ajak sekali tunang kau, Din. Mama pun dah lama tak jumpa dia.”

“Okay, mama. Err ... papa telefon, tak?”

“Buat apa?”

“Err ... Kalau papa telefon, mama kirim salam Din kepada papa, ya?”

“Hmm.” Salmah bersetuju dengan hati yang amat berat. Namun, dia pasti bahawa bekas suaminya tidak mungkin akan berani menelefonnya lagi.

(© Uthaya Sankar SB. Petikan di atas adalah daripada cerpen “Ustaz Nordin, Salmah dan Seorang Penulis Muda” yang termuat dalam kumpulan cerpen Orang Dimensi pada tahun 1994. Sila KLIK DI SINI untuk senarai lengkap cerpen-cerpen pengarang ini dan sila KLIK DI SINI untuk bahan-bahan dalam Bahasa Inggeris.)

தீபாவளி அல்லது மறுமலர்ச்சி

என்னைச் சீக்கிரம் கொலை செய்து விடு. இல்லையென்றால் நான் எப்பொழுதும் வேட்டையாடுவதோடு கொலை செய்து விடுவேன். தீபாவளிக்குள் மக்கள் மனதில் தெளிவு பிறந்து விட்டது. இனிமேல் உன்னை யாரும் கொண்டாட மாட்டார்கள். ஆனால் கர்ணனைக் கொண்டாடுவார்கள்.

நீ கர்ணனைப் பலவீனமாக்கப் பயன்படுத்தியத் தந்திரங்களை மறந்திருப்பது சாத்தியமற்றது. ஆமாம்.. உன்னை வெற்றிகரமாக வேட்டையாடிய பிறகு அச்சம்பவத்தை நிறைய தடவையல்லவா நான் கூறியிருக்கிறேன்!

உன்னைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதைப் பற்றி எனக்குக் கவலை இல்லை. பரவாயில்லை, இன்னும் சிறிது நேரத்திற்கு அவர்கள் உன்னை வணங்கட்டும். பரவாயில்லை.. காலை, மதியம் அவர்கள் உன்னை வழிபடட்டும். பரவாயில்லை, அவர்கள் உன்னைப் பற்றிய புராணங்களை உருவாக்கட்டும். அது அவர்களின் உரிமை. வழிபடும் நபரின் உண்மையான விவரங்களைக் கண்டறியாத உரிமைகள்.

அல்லது உன்னுடைய உண்மையான சாம்பல் நிறத்தை ஏற்க விரும்பாத மக்கள் அவர்கள். அவர்கள் வெள்ளையை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள். கருப்புக் கூட வெள்ளையாக்கப்படுகிறது. இதில் சாம்பல் ஏது!

“எனக்கு உன்னுடைய கவசமும் குண்டலமும் வேண்டும்.”

இவ்வாறே நீ கர்ணனிடம் கேட்டாய். அந்த முட்டாளும் உன்னை மன்னித்தான். அவன் சந்தித்த ஏழையான நீ, நன்றாக வேடமிட்டு நடிப்பாய் என்று அவன் அறவே உணரவில்லை.

“நீ தர்மம் செய்பவன் என்று எனக்குத் தெரியும். ...”

நிறைய கேள்வி கேட்காமல், கர்ணன் உடனே கத்தியை எடுத்து அந்தக் கவசத்தையும் குண்டலத்தையும் அறுத்தான். உன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. அந்தோ! பிறந்ததிலிருந்து உடலில் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் கவசத்தையும் குண்டலத்தையும் அறுக்கச் சொல்லி எப்படி அந்தப் போர்வீரனிடம் கேட்க உனக்கு மனம் வந்தது.

ஆனால், வியப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை. நீ தந்திரங்கள் செய்வதில் உண்மையிலே வல்லுநர் அல்லவா? உன்னுடய நோக்கம் உன்னைச் சார்ந்த தரப்பினருக்கு வெற்றி கிடைக்கச் செய்வது மட்டுமே ஆகும். மற்ற எதையுமே நீ சட்டை செய்வதில்லை.

இந்தத் துணிச்சலான வெளிப்பாட்டைக் கேட்டு நீ கோபமடைந்து விட்டாயா?

ஆ! என்னை வேட்டையாடு. கோழையான போர்வீரனே, என்னைக் கொன்றுவிடு. இல்லையென்றால், கடந்த காலக் கதையைச் சொல்லி உன்னைத் தொடர்ந்து நான் வேட்டையாடுவேன். நான் மீண்டும், மீண்டும், மீண்டும், தொடர்ந்து உன்னுடைய அனைத்துக் கருப்புப் பக்கங்களைப் பற்றியும் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பேன். அதைக் கேட்டு உன்னுடைய காதுகள் வலிக்கட்டும், பரவாயில்லை. உனக்கு வெட்கப்பட தெரியட்டும், பரவாயில்லை.

உன்னுடையத் திட்டம் நிறைவேற, தாயுக்கும் மகனுக்கும் உள்ள அன்பை நீ பயன்படுத்திக் கொண்டாய். நீ குந்தி தேவியிடம் கர்ணன் உண்மையில் யார் என்பதைப் பற்றி அம்பலப்படுத்தி விட்டாய்.

Diffuse to two-shot.

“என்ன? முன்பு நான் ஆற்றில் மிதக்க விட்டக் குழந்தையா அவன்?”

“ஆமாம். அவன்தான் நீ மறைக்க முயன்ற பாவம் ...”

“நான் நிர்பந்தப்படுத்தப்பட்டேன்,” குந்தி தேவி புகார் கூறினாள். “அந்தக் குழந்தை நான் திருமணம் செய்யும் முன்னரே பிறந்தது. காலச் சூழ்நிலைக்கேட்ப நான் அக்குழந்தையை வீச வேண்டிய கட்டாயம்.”

“ஆனால், இப்பொழுது உன்னுடைய முறையான குழந்தைகளை அழிப்பதற்கு அக்குழந்தைக் கர்ணனாக உருவெடுத்துள்ளது. அர்ஜூனனைக் கொலைச் செய்துவிடுவதாகக் கர்ணன் சபதம் செய்துள்ளான்.”

“அய்யோ! என் விதி எத்துணை துரதிருஷ்டமானது. நான் என்னச் செய்வது?”

உடனே நீ குந்தி தேவியிடம் கர்ணனைப் பார்க்குமாறு கூறினாய். கர்ணனைப் பார்க்கும் பொழுது என்னச் செய்ய வேண்டும் என்று குந்தி தேவியிடம் நீ கற்றுக் கொடுத்தாய். நீ கற்றுக் கொடுத்ததுப் போல, குந்தி, கர்ணனிடம் அர்ஜூனுடன் பிறந்த மற்ற நான்கு சகோதரர்களையும் கொல்ல முயற்சிக்க வேண்டாமென்று சத்தியம் வாங்கினாள். கர்ணனும் அர்ஜூனை நோக்கி ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை, மாய அம்புகளைத் தொடுப்பதில்லை என்று சத்தியம் செய்யக் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டான்.

இதுவல்லவா உன் திட்டம்? இதன் வழியல்லவா நீ கர்ணனை வெற்றிகரமாகப் பலவீனப்படுத்தினாய்?

Dissolve to flashback.

போர்களத்தில், கர்ணன் தொடுத்த மாய அம்பு அர்ஜூனனின் கிரீடத்தில் மட்டுமே பட்டது. அதனால், கர்ணனின் கையில் சாக வேண்டிய விதியிலிருந்து அர்ஜூனன் தப்பினான்.

ஆனால், நீ அதோடு மட்டுமா நின்றாய்? கர்ணனுடன் பிறந்த கவசத்தையும் குண்டலத்தையும் பறித்தவுடன் நீ திருப்தி அடைந்தாயா? அல்லது அர்ஜூனனின் உயிரைக் காப்பாற்றிய பிறகு திருப்தி அடைந்தாயா?

கர்ணன் தயார் நிலையில் இல்லாதப் பொழுது, அர்ஜூனனை அம்பு எய்த தூண்டினாய். அதுவும், அப்பொழுது கர்ணனின் தேர்ச் சக்கரம் நிலத்தில் மாட்டிக்கொண்டது. அப்பொழுது கர்ணனின் ஆயுதங்கள் பறிக்கொடுத்த நிலையில் அவன் தேரைத் தள்ள முயற்சித்த நேரம்.

இன்னும் உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா? இன்னும் உனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?

காலத்தால் நீ மறந்திருப்பாய். நான் உன்னுடன் இருக்கும் வரை நீ எவ்வாறு மறந்திருப்பாய்? நீ கர்ணனுக்குச் செய்த இழிவானச் செயலால் நான் உன்னை எவ்வாறு நினைக்காமல் இருப்பது. அதுதான் என்னுடைய நோக்கம் இப்பொழுது.

(Insert comic relief: 45 sec.)

(© Karya: Uthaya Sankar SB 1998. © Terjemahan: Shanmila Lingamoorthy 2011. Petikan ini diterjemahkan daripada cerpen “Diwali @ Maru Malarchi” yang tersiar di ak hbar Mingguan Malaysia pada 2 Ogos 1998 dan dimuatkan dalam kumpulan Rudra Avatara pada 2008.)

Lembu dalam Budaya Hindu

Suatu perkara yang sepatutnya (ulang: sepatutnya) sudah diketahui masyarakat pelbagai kaum dan agama di negara bertuah ini adalah bahawa kaum India beragama Hindu tidak makan daging lembu.

Bagi sesiapa yang mengambil ikhtiar untuk bertanya, maka biasanya akan diberikan jawapan paling mudah iaitu bahawa lembu dianggap binatang suci dalam agama Hindu.

Alasan sebenar orang India tidak memakan daging lembu adalah berasaskan budaya dan kepercayaan tradisional; bukan berikutan tuntutan agama semata-mata.

Kaum India-Hindu di serata dunia mempercayai bahawa lembu adalah anugerah Tuhan kepada umat manusia, lalu kurniaan istimewa itu perlu dihargai.

Sekadar contoh mudah, apabila melihat anaknya kelaparan, lembu betina akan segera bergegas mendapatkan si anak untuk menyusukannya.

Begitulah dibandingkan dewa-dewi dalam konsep agama Hindu yang datang segera untuk membantu insan yang memerlukan bantuan.

Dalam kepercayaan kaum India, lembu juga dikatakan sama seperti Bumi; dengan erti kata, sanggup menanggung sesiapa sahaja yang bergantung hidup padanya.

Sebab itulah juga lembu dianggap sebagai “ibu” kerana Bumi, ibu dan lembu dikatakan mempunyai persamaan dari segi kesanggupan berkorban dan menanggung derita demi “anak-anak”. ... Bersambung di Malaiur Manikam 

(© Uthaya Sankar SB. Artikel ini ditulis semula berdasarkan sebuah makalah yang pernah dihasilkan untuk majalah Dewan Budaya, Mei 2004 dan disiarkan di Free Malaysia Today pada 5 Disember 2011. Artikel ini antara yang paling banyak dikongsi – “share” – di Facebook pada tarikh berkenaan oleh rakan-rakan pelbagai kaum sebagai usaha memupuk persefahaman antara kaum/agama. Makalah penuh boleh dibaca dalam buku Malaiur Manikam. Nota: Logo Mandala Bicara mula digunakan pada 5 Disember 2011.)

Sengketa Pulau Cinta

Sebetulnya kami sendiri tidak pernah ke sana. Sekadar mendengar melalui beberapa orang rakan. Jadi, peluang keemasan serupa ini kami putuskan untuk tidak dibiarkan berlalu begitu sahaja.

“Berbulan madu di Pulau Cinta?” Tanyaku kepada abang ipar yang menawarkan pakej berkenaan sebagai hadiah perkahwinan kami.

“Ya. Kamu terus masuk kerja dua hari selepas tarikh perkahwinan hingga tidak sempat berbulan madu. Jadi, nah! Ini peluang untuk kamu,” katanya sebelum berbisik kepadaku: “Belum terlambat. Baru dua minggu berkahwin. ...”

Isteriku menerima sahaja hadiah daripada abangnya. Cuma, dia mengingatkan aku agar tidak membawa bersama-sama kerja penulisanku sewaktu berbulan madu di Pulau Cinta.

“Dan jangan jadikan ini bahan bagi karya abang,” katanya sambil memicit-micit tengkukku.

(Aku tidak pasti adakah dia benar-benar tidak mahu aku mengabadikan pengalaman kami di Pulau Cinta dalam bentuk karya atau dia sebenarnya sedang merangsangkan aku agar berbuat demikian!)

Perjalanan kami diatur penuh teliti oleh agensi tempat abang ipar aku bekerja. Dari halaman rumah kami di Klang, kami diterbangkan di dalam sebuah helikopter ke Pulau Kelang.

Dari sana, kami berlayar menggunakan sebuah bot kecil menuju ke destinasi.

“Kau yakin abang kau tidak cuba mempermainkan kita?” Tanyaku setelah beberapa minit kami berlayar tanpa menemui pulau yang kononnya terletak di antara Pulau Kelang dan Pulau Ketam.

Isteriku tidak menjawab sehinggalah kami sampai di pangkalan sebuah pulau. Dari sana, kami dijemput masuk ke sebuah kereta Proton Satria berwarna kuning.

“Inilah Pulau Cinta,” kata isteriku dengan penuh ceria; mungkin sebagai menjawab pertanyaanku semasa di dalam bot tadi.

Pulau ini tidak luas. Pangkalan tempat kami berlabuh tadi terletak di bahagian timur. Jauh ke barat kelihatan sebuah bukit. Di puncaknya sebuah istana.

“Istana!”

“Milik Ravana,” pemandu kereta menerangkan.

Kami – aku dan isteriku – berpandangan.

Kereta berhenti di simpang empat yang agak sesak dengan kenderaan. Tiada lampu isyarat (tidaklah menghairankan).

Kenderaan di keempat-empat jalan yang bertemu di simpang itu berhenti; membiarkan ruang tengah kosong. Beberapa orang lelaki berpakaian seragam kuning berdiri di simpang sambil mendepa tangan; menghalang semua kenderaan.

“Mengapa? Ada perarakan?”

“Raja Ravana mahu berangkat, tuan.”

Aku terpinga-pinga mendengar jawapan itu. Aku perhatikan bahawa isteriku sedang memandangku dengan reaksi sama.

“Ravana yang mana?”

Pemandu berkulit jingga itu memandang isteriku.

“Raja Ravana, pengasas pulau ini. Baginda yang membuka pulau ini. Tuan tahu asal-usul pulau ini, bukan?”

“Menurut cerita, seorang putera raja dari tanah besar membangkitkannya dari dasar laut bagi membuktikan cintanya terhadap seorang puteri,” kataku sebagai mengulang apa yang pernah aku baca dalam sebuah buku.

“Ya. Dan Raja Ravana pernah menyembunyikan Sita di istana itu,” pemandu itu bersungguh-sungguh menceritakan sambil menudingi istana di atas bukit di hadapan sana sebelum menghulurkan sekeping brosur kepadaku. “Tuan tak baca lagi penerangan di dalam ini?”

Antara percaya dan tidak, aku mencapai brosur itu dan melihat peta di bahagian hadapan.

Di bahagian selatan pulau tertera gambar sebuah hotel empat bintang. Di bahagian utara pulau pula tertulis “Pejabat Jemaah Pemerintah”. Selebihnya adalah kawasan paya dan kawasan perumahan.

Istana di atas bukit, kawasan pejabat, hotel empat bintang dan pelabuhan disambung oleh satu rangkaian jalan raya dua hala yang agak sempit dan bersimpang di tempat kami berada sekarang.

Segera aku mengeluarkan buku catatan untuk melakar peta dan membuat nota berhubung mitos Pulau Cinta.

“Abang!” Isteriku mengeluh.

“Sorry, sayang. ...”

“Tuan simpanlah brosur itu; tidak perlu menyalin semula,” sampuk si pemandu; mungkin untuk menyelamatkan keadaan.

Isteriku berpura-pura merajuk (aku sudah faham akan sikapnya yang ini!) sewaktu aku senyum ke arahnya.

“Itu pun Raja Ravana!”

Kami menjenguk keluar ke arah simpang di hadapan. Sebuah rata berkuda empat sedang menghampiri simpang dari arah istana di atas bukit.

“Ravanakah itu?” Tanya isteriku sebelum aku sempat bertanya soalan yang hampir sama. “Mengapa tidak berkepala sepuluh?”

“Syy! Jangan sampai para pegawai berpakaian kuning itu dengar kata-kata ini.”

“Tapi bukankah Ravana berkepala sepuluh?” Tanyaku dengan suara berbisik sambil meneliti penerangan pada brosur.

Pemandu berwajah jingga itu memandangku dengan gelisah.

(Petikan cerpen “Sengketa Pulau Cinta” karya dan © Uthaya Sankar SB. Cerpen ini disiarkan di akhbar Mingguan Malaysia pada 23 April 1995 sebelum turut dimuatkan dengan judul “Menyimpang” dalam Siru Kambam. Cerpen ini mungkin merupakan sebuah storyless short story kecualilah jika pembaca berupaya menangkap makna-makna yang tersirat di sebalik yang tersurat. Sila KLIK DI SINI untuk melihat senarai cerpen yang lengkap. Sedikit maklumat Pulau Cinta DI SINI.)

The Enchanting Prison

Judul: The Enchanting Prison: Punjabi Pioneers in Malaya

Pengarang: Malkiat Singh Lopo

Penerbit: Lopo-Ghar, Seberang Jaya

Tahun terbit: 2006

Kekeliruan masih wujud dalam menentukan identiti masyarakat keturunan Punjabi di negara ini. Sering kali, media dan politikus menyebut kelompok ini sebagai “kaum Sikh” tanpa mampu membezakan antara “kaum”, “keturunan” dan “agama”.

Malah, di Malaysia, kelompok Punjabi sering digelar “Benggali”. Amalan ini ada kaitan dengan sejarah kedatangan masyarakat Punjabi dari Punjab, India yang dikumpulkan di Benggala (Bangladesh) sebelum dibawa ke Tanah Melayu pada zaman dahulu.

Agak menarik juga untuk diperhatikan bahawa Tanah Melayu adalah negara pertama yang dituju oleh masyarakat Punjabi beragama Sikh apabila mereka berhijrah mencari pekerjaan di luar negara bermula tahun 1850-an.

Novel The Enchanting Prison: Punjabi Pioneers in Malaya tulisan Malkiat Sigh Lopo merakamkan segala kisah dan pengalaman ini secara teliti dan menarik.

Beliau lahir di Rawang, Selangor pada 1942 dan berpengalaman menjadi guru lebih 30 tahun.

Maklumat dalam novel itu menyebut bahawa Malkiat giat melakukan kajian dan menulis artikel mengenai masyarakat Punjabi-Sikh serta hasil tulisan beliau pernah tersiar di akhbar Bahasa Inggeris dan Punjabi.

Saya pertama kali menerima senaskhah novel The Enchanting Prison pada 7 Mei 2007 daripada seorang individu bernama Paguman Singh @ Hari Singh semasa saya terlibat membuat resensi buku dalam rancangan “Selamat Pagi Malaysia” (RTM).

Novel itu memang benar-benar memikat hati dan minda saya kerana mampu memberikan maklumat (fakta) yang disampaikan pula secara penuh kreatif.

Kisahnya mengenai Sardar Jagat Singh yang mahu meninggalkan kampungnya di Punjab, India pada tahun 1873 untuk menyertai pasukan separa tentera di Tanah Melayu.

Bagaimanapun, impiannya dibantah si ibu yang terus mengatur perkahwinannya. Kemudian, anaknya, Sunder Singh pula yang meneruskan “impian” untuk pergi ke Tanah Melayu.

Dalam novel ini, turut diceritakan keagungan dan kegemilangan kerajaan Punjab di bawah pemerintahan Maharaja Ranjit Singh. Namun, apabila mahajara itu meninggal dunia pada 1839, zaman kejatuhan Punjab bermula.

Sepanjang membaca serta mengulang baca The Enchanting Prison, saya tertarik pada kemampuan Malkiat mengadunkan fakta sejarah di India dan Tamah Melayu dari tahun 1873 hingga 1937 serta menghasilkan plot cerita fiksyen mengenai keluarga watak bernama Sunder Singh.

Tidak dapat tidak, khalayak yang membaca novel ini pada masa kini akan segera teringat akan novel Interlok Edisi Murid (2010) yang diadaptasi daripada novel Interlok (1971) karya Sasterawan Negara Datuk Abdullah Hussain.

Bagaimanapun, novel The Enchanting Prison tidak menghina sesiapa atau menyentuh sensitiviti mana-mana kaum/agama. Sebaliknya, menceritakan pengalaman, perjuangan dan cabaran dialami/dihadapi masyarakat Punjabi beragama Sikh yang datang ke Tanah Melayu untuk memulakan hidup baru.

Novel setebal 283 halaman ini dibahagikan kepada 24 bab dan setiap satu bab menceritakan satu kisah dalam realiti kehidupan masyarakat. Malah, pembaca boleh memilih untuk membaca mana-mana bab kerana setiap satu daripadanya bagaikan mampu berdiri sendiri.

Penceritakaan terperinci mengenai amalan, adat dan budaya masyarakat Punjabi serta upacara keagamaan Sikh juga amat menarik. Malkiat berjaya membuka ruang dan peluang kepada masyarakat pelbagai kaum, etnik dan agama di Malaysia (malah seluruh dunia!) memahami keunikan kelompok ini.

Perlu juga dinyatakan bahawa novel ini pada asalnya bertajuk “The Story of Sunder Singh” dan siap ditulis pada tahun 1972. Bagaimanapun, berikutan masalah kewangan, impian untuk menerbitkannya terpaksa ditangguhkan.

Akhirnya, pada tahun 2006, anaknya, Ranjit Singh menerbitkan novel ini dengan kerjasama Hari Singh iaitu rakan Malkiat.

Mujurlah novel ini terbit dan sampai kepada khalayak. Jika tidak, kita pasti kehilangan sebutir permata yang sangat berharga dalam sejarah negara.

Menerusi The Enchanting Prison, kita masih berpeluang mengetahui pelbagai perkara yang tidak lagi terkandung dalam buku mata pelajaran Sejarah di sekolah dan universiti.

(Ulasan ini ditulis oleh Uthaya Sankar SB pada 1 Disember 2011 dan disiarkan di Free Malaysia Today pada 2 Disember 2011. Sila KLIK DI SINI untuk maklumat lanjut.)

‘Konserto’ Stages Comeback

PETALING JAYA: The novel Konserto Terakhir by national laureate Datuk Abdullah Hussain will replace Interlok as a literature text for the Bahasa Malaysia subject in Form Five next year.

Konserto Terakhir had previously been used as a textbook for Form Five students in Zone Two from 2000 to 2010.

Kavyan Writers Group president Uthaya Sankar SB said he was pleased with the move, adding that the group had no issue with the novel or its author.

“Our stand from day one was that either all the recommended amendments are made (to the student edition of the novel) or the novel be withdrawn completely.

“But the reprinted novels [Interlok Kulit Biru] only contained about 20% of the amendments we had suggested,” he said. [READ MORE]

On Wednesday, Bernama quoted Education director-general Datuk Seri Abdul Ghafar Mahmud as saying that Konserto Terakhir had undergone a selection process and was deemed suitable for secondary school students.

The report added that the replacement involved schools in Zone Two, which covers Negri Sembilan, Kuala Lumpur, Putrajaya and Selangor.

This followed the Cabinet's decision on Dec 14 to drop Interlok from next year.

Interlok was made a compulsory text for the literature component of the Bahasa Malaysia subject for Form Five students this year but certain quarters claimed that the book contained material that was offensive to the Indian community.

In March, Deputy Prime Minister Tan Sri Muhyiddin Yassin announced in Parliament that parts of the novel that were considered offensive by the Indian community would either be changed or substituted with more acceptable terms.

(The Star, 22 December 2011)

ருத்ர அவதாரம்

“உண்மை மற்றும் கற்பனைக்கு இடையேயும், பகுத்தறிவு மற்றும் பகுத்தறிவில்லாதவற்றிற்கிடையேயும், புனைகதை மற்றும் அறிவியலுக்கிடையேயும், தருக்கம் மற்றும் தர்க்கம் இல்லாதவற்றிற்கிடையேயும் உள்ள எல்லைகள் எங்கே?”

நேரம் தாமதிக்காமல் என் பதிலைக் கூறுவதற்குமுன், கண்டன் தன் வலது புறத்தலை அருகே கையை வைத்துக் கொண்டு சுட்டிக்காட்டியபடியும் பிறகு மூக்கைப் புரட்டி மடித்தவாறு இருந்தான்.

* * * * *

அப்பொழுது, என் மனைவி ஐந்தரை மாத கர்ப்பிணிப் பெண். அவள் வயிறு பெரிதாகவில்லை. ஆதலால், அவள் கர்ப்பிணிப் பெண்கள் அணியும் உடையை அணியவில்லை. எனக்கோ அந்த உடைகளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் மனதிற்குள் ஓர் ஆசை. ஆகையால், நான் என் மனைவிக்கு அந்த உடைகள் சிலவற்றை வாங்கிக் கொடுத்தேன். ஆனால், அவள் அதனை அணிய மறுத்துவிட்டாள்.

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு அந்த உடைகளை அணியச் சொல்லி எத்தனையோ முறை அவளிடம் கெஞ்சி சம்மதிக்க வைக்க முயன்றேன். ஆனால், அவளோ அதற்கு வெட்கமாக இருக்கிறது என்று கூறி தன் உள்ளங்கையால் முகத்தை மூடிக் கொண்டாள்.

அன்று 9 ஜூன் 2000. அவள் நான் வேலை செய்யும் தனியார் மருத்துவமனைக்கு வேலை செய்யும் பொழுது என்னை தொலைபேசியின் மூலம் தொடர்பு கொண்டு அவளுக்கு உடம்பு சரியில்லையென்றும் தன் உடலில் ஏதோ பாதிப்பு ஏற்பட்டிருப்பது போல உணர்வதாகக் கூறினாள். நான் அவளை உடனடியாகக் கிளம்பி நான் வேலை செய்யும் மருத்துவமனைக்கு வரச் சொன்னேன். ஏனென்றால், இதுவே எங்களின் முதல் குழந்தை.

ஆகவே, அனைத்தும் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் உறுதி செய்து கொண்டேன். பிறகு நான் அவளுக்குச் சில சோதனைகளை மேற்கொண்டேன். பரிசோதனைத் திரையில் அவள் கூறியபடி பாதிப்பு தொடர்பான எந்தவொரு காட்சியும் இல்லை.

உடனே நான் அவளிடம், “ அனைத்தும் நன்றாகவே உள்ளன” என்று கூறினேன். “உனக்கு வேண்டுமென்றால் நான் உன் இடுப்புப் பரிசோதனையை மேற்கொள்கிறேன்” என்றேன்.

இடுப்புப் பரிசோதனையில் இடுப்பு எழும்புகள் விரிவடைந்திருப்பதைக் கண்டு எனக்கு உண்மையிலேயே அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இவை, குழந்தை இறந்து பிறக்கும் அல்லது குறை மாதக் குழந்தையாகப் பிறக்கும் என்பதையே குறிக்கும் அறிகுறி! இடுப்புப் பரிசோதனை முடிவை என் மனைவியிடம் கூறிய பொழுது அவளும் அதிர்ச்சியடைந்தாள். நான் உடனே அவளை அமைதிப்படுத்தினேன். நான் அவளுக்கு மருந்து கொடுத்துவிட்டு அவளை டாக்சியில் ஏற்றி வீட்டிற்கு அனுப்பினேன்.

மறுநாள் பரிசோதனையில், என் மனைவியிடம் ஒவ்வொரு நிமிடமும் கழித்து வழக்கமாகக் காணப்படும் பாதிப்புகளைக் காணும் போதெல்லாம் எனக்குச் சங்கடமாக இருந்தது. என்னதான், கடந்த ஆண்டில் டஜன் கணக்கில் பிறந்த குழந்தைகளின் பிறப்பைக் கொண்டாடினாலும், என் மூத்த குழந்தையின் பிறப்பைக் கொண்டாட தயாராகவே இருந்தேன். என்னால் உண்மையாக இதனை நம்ப முடியவில்லை. ஏனெனில், என் மனைவி கர்ப்பமாகி இப்பொழுதுதான் இருபத்து இரண்டு வாரங்களே ஆயிற்று.

அன்று பிரசவ அறையில், என் மூத்த குழந்தையின் பிறப்பை மகிழ்ச்சியாகக் கொண்டாடினேன். நான் எதிர்பார்த்ததுப் போலவே எனக்குப் பிறந்த குழந்தை பிரசவத்திற்குப் போதுமான மாதங்கள் பற்றாமல் அதாவது குறைமாதக் குழந்தையாகப் பிறந்து மற்றும் 336 கிராம் மட்டுமே எடையுள்ள குழந்தையாகப் பிறந்தது. குழந்தையின் உடல் மிகவும் சிறியதாகக் காணப்பட்டது. அந்த சிறிய உடலைத் தூக்கினால் என் கைகளில் .குழந்தையின் முகம் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் காணப்பட்டது மற்றும் உடல் முழுவதும் வெள்ளை நிற முடிகளாக இருந்தன.

“இந்தக் குழந்தை உயிர் பிழைக்கும் என்று எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை” என்று மூத்த மருத்துவர் ஒருவர் என்னிடம் கூறினார். “தொழில்நுட்பரீதியாகப் பார்த்தால் குழந்தை கருவில் இருந்திருக்கவேண்டும். குழந்தை பிறக்கக் குறித்து வைத்தப் பிறந்த தேதியிலிருந்து மூன்று அல்லது இருபத்து இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு பிறந்திருந்தால் கூட பரவாயில்லை. ஆனால், இந்தக் குழந்தை இருபத்து இரண்டே வாரங்களில் பிறந்துள்ளது! என்னை மன்னியுங்கள், இந்த குழந்தையைக் காப்பாற்றுவது மிக மிக கடினமாகும்.”

ஆனாலும், நானும் என்னும் மனைவியும் எங்கள் குழந்தை நிச்சயமாகத் தொடர்ந்து உயிர் வாழும் என்று முழுமையாக நம்பிக்கை கொண்டோம். எங்கள் குழந்தை, பிராணவாயு கூடாரத்தில் வைக்கப்பட்டு, குழந்தைக்கு உடனடியாகத் தீவிர சிகிச்சை வழங்கபட்டது. மருத்துவ செலவு எவ்வளவானாலும் நான் கவலைப்டமாட்டேன். எங்களின் குழந்தை தொடர்ந்து உயிர் வாழ்வதே போதும் என்று இருந்தேன்.

தனியாக அழுதுகொண்டிருக்கும் என் மனைவியை நோக்கி “பாலகண்டன்” என்றேன். “ஆம், நமக்கு பிறந்த குழந்தைக்கு மறைந்த கண்டனின் நினைவாக நம் குழந்தைக்குப் பாலகண்டன் என்று பெயர் சூட்டியுள்ளேன். உனக்கு சம்மதமா?”

என் மனைவி என் கரங்களைப் பிடித்துக்கொண்டு புலம்பியவாரே இருந்தாள்.

“அந்த பெயர் உனக்கு சம்மதம் தானே? பாலகண்டன் பிழைப்பான். ... நிச்சயமாக உயிர் பிழைப்பான்.”

ஒரு தகுதிப் பெற்ற மருத்துவர் என்ற முறையில், மருத்துவ சிகிச்சையில் பாலகண்டன் தொடர்ந்து உயிர் வாழ வாய்ப்பே இல்லை என்பதை நான் நன்கு தெரிந்துகொண்டேன். அவன் தொடர்ந்து உயிர் வாழ விதி இருந்தாலும், பிரசவத்திற்குப் போதுமான மாதங்கள் பற்றாமல் குறை மாதக் குழந்தையாகப் பிறந்ததால் அவனுக்கு உடல் ஊனம் ஏற்படும். அல்லது, அவனுக்கு மூளையில் கடுமையான பாதிப்பும் ஏற்படும் என்றும் எனக்குத் தெரியும்.

“எனக்கு இந்த குழந்தை வேண்டும்!” என்று என் மனைவி கண்ணீருடன் கூறினாள். “தயவு செய்து என் குழந்தையைக் காப்பாற்றுங்கள்”.

எனக்கும் பாலகண்டன் உயிர் பிழைக்க வேண்டும். பாலகண்டன் நிச்சயமாக உயிர் பிழைப்பான் என்று மனதிலிருந்து ஒரு அப்பாவின் குரல் என்னை நம்பவைத்தது.

அது பாலகண்டனின் குரலா?

(Terjemahan Tamil © Khulalhalini Serastalin 2011. Petikan cerpen di atas diterjemahkan daripada cerpen “Rudra Avatara” karya Uthaya Sankar SB yang mula-mula disiarkan di majalah Dewan Sastera, Januari 2005 sebelum dimuatkan dalam Rudra Avatara. Sila KLIK DI SINI untuk senarai lengkap cerpen dan sila KLIK DI SINI untuk bahan Bahasa Tamil.)