Unsur Kebudayaan India dalam Sastera Kebangsaan: Mengulas Disertasi Joanna Janet (Bahagian 1)

Disertasi bertajuk “Unsur-unsur Kebudayaan Masyarakat India dalam Cerpen-cerpen Terpilih Karya Saroja Theavy Balakrishnan dan Uthaya Sankar SB” yang dihasilkan oleh Joanna Janet a/p Joseph pada tahun 2021 merupakan satu kajian akademik yang menarik, khususnya dalam usaha memahami sumbangan penulis kaum India terhadap perkembangan Sastera Kebangsaan di Malaysia.

Disertasi ini dikemukakan kepada Fakulti Bahasa dan Komunikasi, Universiti Pendidikan Sultan Idris (UPSI) bagi memenuhi syarat memperoleh Ijazah Sarjana Sastera (Kesusasteraan Tamil). Kajian tersebut menggunakan pendekatan kualitatif berbentuk deskriptif dan kaedah kepustakaan untuk mengenal pasti, mengelaskan serta menghuraikan unsur kebudayaan masyarakat India dalam cerpen terpilih dua orang penulis, iaitu Saroja Theavy Balakrishnan dan Uthaya Sankar SB.

Kajian Joanna Janet mempunyai kepentingan yang lebih besar daripada sekadar mengenal pasti perkataan bahasa Tamil dalam cerpen Bahasa Malaysia. Kajian ini secara tidak langsung mengiktiraf bahawa penulis kaum India turut memainkan peranan dalam membentuk wajah kesusasteraan kebangsaan. Mereka bukan sekadar menulis menggunakan Bahasa Malaysia, malah membawa pengalaman hidup, pemikiran, sejarah, adat, kepercayaan dan pandangan dunia masyarakat India ke dalam khazanah Sastera Kebangsaan.

Hal ini penting kerana kesusasteraan Malaysia sepatutnya mencerminkan masyarakat Malaysia yang terdiri daripada pelbagai kaum, bahasa dan kebudayaan. Sesebuah karya tidak seharusnya dinilai berdasarkan keturunan pengarang atau bahasa ibunda semata-mata. Sebaliknya, nilai karya perlu dilihat melalui kemampuan pengarang mengolah pengalaman manusia menjadi bahan sastera yang dapat dinikmati dan difahami oleh masyarakat pelbagai kaum.

Joanna Janet sendiri menyatakan dalam bahagian kepentingan kajian (Hlm. 16-17) bahawa karya penulis kaum India mampu membuka ruang baharu kepada pembaca multietnik untuk memahami masyarakat majmuk di Malaysia. Beliau turut melihat Saroja dan Uthaya sebagai penghubung antara tradisi sastera pelbagai kaum.

Malah, penggunaan unsur kebudayaan India dalam karya Bahasa Malaysia membuktikan bahawa bahasa kebangsaan mempunyai kemampuan untuk menjadi wahana penyampaian pengalaman pelbagai kelompok masyarakat. Inilah antara asas penting dalam usaha menjadikan Sastera Kebangsaan sebagai kesusasteraan nasional yang benar-benar mewakili rakyat negara ini.

Teori Kebudayaan Koentjaraningrat

Sebelum meneliti dapatan kajian, kita perlu memahami teori yang digunakan oleh Joanna Janet. Koentjaraningrat (1923–1999) ialah tokoh antropologi Indonesia yang banyak menyumbangkan pemikiran dalam bidang kebudayaan dan antropologi sosial. Pendekatan beliau sesuai digunakan untuk memahami kebudayaan sebagai satu keseluruhan yang merangkumi pemikiran, hubungan sosial, kepercayaan, hasil ciptaan manusia dan kegiatan kehidupan.

Dalam disertasi ini, Joanna Janet menggunakan pembahagian kebudayaan Koentjaraningrat (1990) yang mengandungi tiga kategori utama, iaitu:

1.               Sistem idea.

2.               Sistem artifak.

3.               Sistem aktiviti.

Ketiga-tiga kategori tersebut merangkumi tujuh unsur kebudayaan sejagat.

Pertama: Sistem idea.

Kategori ini merangkumi empat unsur:

·                  Sistem bahasa atau perlambangan manusia.

·                  Sistem pengetahuan.

·                  Sistem keluarga dan organisasi sosial.

·                  Sistem kepercayaan.

Sistem idea merujuk kepada perkara yang wujud dalam pemikiran dan pandangan hidup manusia. Bahasa, misalnya, bukan sekadar alat komunikasi. Bahasa juga menyimpan identiti, pengalaman, nilai dan cara sesuatu masyarakat memahami dunia.

Sistem pengetahuan pula merangkumi ilmu dan kearifan yang diwarisi atau dikembangkan oleh masyarakat. Pengetahuan tentang alam, tumbuh-tumbuhan, haiwan, tubuh manusia, tingkah laku dan pengiraan waktu termasuk dalam kategori ini.

Sistem keluarga dan organisasi sosial melihat hubungan antara manusia, termasuk panggilan kekeluargaan, perkahwinan, struktur keluarga, komuniti, kedudukan sosial dan peraturan masyarakat.

Sistem kepercayaan pula merangkumi keyakinan, amalan keagamaan, upacara, tempat ibadat, simbol keagamaan, tokoh ketuhanan dan kisah mitologi.

Kedua: Sistem artifak.

Kategori ini merangkumi dua unsur:

·                  Sistem peralatan dan keperluan hidup serta teknologi.

·                  Kesenian.

Sistem peralatan dan keperluan hidup melibatkan pakaian, makanan, minuman, peralatan, tempat perlindungan dan pelbagai objek yang digunakan manusia dalam kehidupan harian.

Kesenian pula merangkumi seni rupa, ukiran, muzik, tarian, drama, seni persembahan dan hasil kreativiti masyarakat.

Ketiga: Sistem aktiviti.

Kategori ini merangkumi sistem ekonomi, iaitu kegiatan pengeluaran, pengagihan dan penggunaan barangan serta perkhidmatan untuk memenuhi keperluan hidup.

Pembahagian ini membolehkan pengkaji melihat kebudayaan bukan sebagai senarai adat atau kepercayaan semata-mata. Sebaliknya, kebudayaan merupakan satu sistem kehidupan yang saling berkaitan.

Teori Kebudayaan Koentjaraningrat sesuai digunakan untuk mengkaji cerpen Uthaya kerana beliau sering memasukkan unsur kebudayaan ke dalam peristiwa, dialog, pemikiran dan perwatakan. Sesuatu istilah yang kelihatan kecil dalam sebuah cerpen mungkin mempunyai hubungan dengan sejarah, identiti, hubungan kekeluargaan atau kepercayaan sesuatu kelompok masyarakat.

Walau bagaimanapun, perlu diingat bahawa Joanna Janet mengehadkan analisisnya kepada perkataan yang dikenal pasti sebagai unsur kebudayaan. Oleh itu, tujuh unsur Koentjaraningrat yang digunakan dalam kajian tersebut tidak semestinya merangkumi keseluruhan kebudayaan yang dipaparkan dalam cerpen Uthaya.

Dapatan Kajian: Cerpen-cerpen Uthaya Sankar SB

Bab 4 merupakan bahagian paling penting untuk tujuan ulasan ini kerana Joanna Janet mengemukakan perkataan, contoh petikan dan huraian tentang unsur kebudayaan yang ditemui dalam cerpen-cerpen terpilih.

Berdasarkan Jadual 4.1 hingga Jadual 4.8, berikut ialah penelitian terhadap sumbangan cerpen Uthaya mengikut kategori kebudayaan.

1. Sistem bahasa atau perlambangan manusia

Joanna Janet mengenal pasti dua perkataan dalam kategori ini, iaitu Aiyoo dan Chaya.

Aiyoo digunakan dalam cerpen “Persaudaraan Banyan”. Perkataan ini merupakan ungkapan yang digunakan dalam pertuturan untuk melahirkan perasaan terkejut, kesal atau kecewa apabila seseorang menghadapi keadaan yang tidak diingini.

Joanna Janet memberikan contoh watak Ris yang menampar dahi apabila menyedari bahawa kertas yang dicarinya berada pada Sree. Ungkapan tersebut memperlihatkan penggunaan bahasa yang menggambarkan reaksi spontan seseorang.

Chaya pula terdapat dalam cerpen “Doa Tahun Baru”. Joanna Janet menjelaskan bahawa perkataan ini bermaksud teh dalam bahasa Malayalam. Penggunaannya menggambarkan kebiasaan keluarga berkumpul di ruang tamu sambil berbual dan menikmati minuman panas.

Contoh yang diberikan ialah suasana ahli keluarga duduk bersama-sama sambil menghirup chaya panas.

Kedua-dua perkataan ini memperlihatkan bahawa bahasa dalam karya kreatif bukan sekadar alat menyampaikan cerita. Bahasa juga menjadi lambang identiti dan latar kebudayaan watak.

Bagaimanapun, terdapat satu perkara penting yang perlu diperbetulkan dalam pengelasan bahasa. Joanna Janet sendiri menyatakan bahawa Chaya ialah perkataan bahasa Malayalam, tetapi dalam beberapa bahagian lain, perkataan itu tetap dimasukkan dalam kelompok perkataan bahasa Tamil. Perkara ini akan dibincangkan secara khusus kemudian.

2. Sistem pengetahuan

Sistem pengetahuan merupakan unsur yang merangkumi ilmu, pengalaman dan kearifan masyarakat. Dalam teori Koentjaraningrat, pengetahuan tidak terhad kepada pendidikan formal. Ia turut meliputi pengetahuan tentang alam, sejarah, mitologi, manusia, haiwan dan kehidupan.

Dalam bahagian 4.4.2, Joanna Janet menyenaraikan lima perkataan, iaitu Hanuman, Kolem, Rama, Ravana dan Sulukaapu. Walau bagaimanapun, contoh dan petikan yang dihuraikan bagi kelima-lima perkataan tersebut sebenarnya merujuk kepada cerpen Saroja.

Terdapat sedikit ketidakselarasan dalam pengenalan bahagian ini kerana Joanna Janet turut menyebut cerpen “Pancayat” dan “Nayagi” karya Uthaya. Namun, huraian subseksyen yang dipaparkan tidak memberikan bukti petikan Uthaya bagi lima perkataan berkenaan.

Walaupun demikian, cerpen “Nayagi” dan “Panchayat” sangat berpotensi untuk dianalisis melalui sistem pengetahuan. Contohnya, pengetahuan tentang susur galur keluarga, sejarah, kepercayaan, pemikiran dan mitologi yang muncul dalam sesebuah cerita boleh dikaji sebagai pengetahuan budaya.

3. Sistem keluarga dan organisasi sosial

Bahagian ini merupakan antara bahagian yang paling menarik dalam kajian Joanna Janet kerana penggunaan panggilan kekeluargaan memperlihatkan hubungan sosial masyarakat India.

Joanna mengenal pasti beberapa perkataan daripada cerpen Uthaya, antaranya Acha, Anna, Appa, Chechi, Muttacha, Paapa dan Paati. Selain itu, terdapat istilah berkaitan perayaan seperti Chithirai Puttaandu, Ugadhi, Vasakhi dan Vishu dalam jadual kategori yang sama.

Acha ialah panggilan untuk bapa dalam bahasa Malayalam. Perkataan ini digunakan dalam cerpen “Nayagi”.

Dalam petikan yang dikemukakan, terdapat gambaran tentang hubungan kekeluargaan yang melibatkan watak Acha, Muttacha, Chechi dan ahli keluarga lain. Pembaca dapat melihat bagaimana panggilan kekeluargaan digunakan untuk menunjukkan kedudukan seseorang dalam salasilah keluarga.

Anna pula merupakan panggilan untuk abang atau lelaki yang lebih tua. Perkataan ini digunakan dalam cerpen “Makan Malam”.

Joanna Janet memberikan petikan yang memperlihatkan suasana keluarga pada waktu sarapan. Watak-watak menggunakan panggilan Amma, Anna dan Appa ketika berinteraksi. Penggunaan istilah tersebut menjadikan suasana keluarga lebih meyakinkan kerana dialog tidak bergantung sepenuhnya pada panggilan umum seperti ibu, bapa dan abang.

Appa ialah panggilan untuk bapa dalam bahasa Tamil. Dalam cerpen “Makan Malam”, perkataan ini digunakan untuk merujuk kepada bapa yang tinggal bersama ahli keluarganya.

Chechi pula merupakan panggilan kekeluargaan dalam bahasa Malayalam untuk kakak atau perempuan yang lebih tua. Perkataan ini muncul dalam cerpen “Nayagi”.

Muttacha merupakan panggilan untuk datuk dalam konteks yang dibincangkan oleh Joanna Janet. Dalam “Nayagi”, perkataan ini digunakan ketika watak menerangkan hubungan antara ahli keluarga dan keturunan mereka.

Paapa ialah panggilan untuk bayi atau kanak-kanak kecil, manakala Paati ialah panggilan untuk nenek. Kedua-duanya memperlihatkan kepentingan hubungan antara generasi dalam keluarga.

Apa yang menarik ialah penggunaan panggilan tersebut bukan sekadar bertujuan memperkenalkan kosa kata baharu. Ia membantu pembaca memahami struktur keluarga, hubungan saudara-mara dan cara masyarakat memberikan penghormatan kepada golongan yang lebih tua.

Cerpen “Nayagi” merupakan bahan yang sangat sesuai untuk kajian lanjut kerana cerpen ini mengandungi hubungan kekeluargaan yang kompleks. Melalui penggunaan panggilan tertentu, pembaca dapat memahami kedudukan watak, hubungan antara saudara dan cara sesebuah keluarga mengekalkan hubungan sosial.

Sementara itu, cerpen “Makan Malam” memperlihatkan kehidupan keluarga melalui interaksi harian. Perkara seperti sarapan, perbualan dan hubungan antara ibu bapa dengan anak-anak juga merupakan sebahagian daripada kebudayaan.

Satu lagi aspek yang menarik ialah kemasukan nama perayaan dalam kategori ini. Chithirai Puttaandu merujuk kepada Tahun Baharu Tamil, Ugadhi kepada perayaan Tahun Baharu yang dikaitkan dengan masyarakat Telugu dan Kannada, Vasakhi kepada perayaan penting dalam tradisi Sikh dan Punjabi, manakala Vishu merupakan perayaan Tahun Baharu dalam tradisi Malayali.

Walaupun perayaan-perayaan ini berkaitan dengan identiti komuniti dan hubungan sosial, pengelasan semuanya di bawah sistem keluarga dan organisasi sosial boleh dipersoalkan. Sebenarnya, perayaan boleh dianalisis melalui sistem kepercayaan, amalan ritual dan pengetahuan tentang kalendar kebudayaan.

4. Sistem kepercayaan

Bahagian ini mengandungi banyak contoh yang menarik daripada cerpen Uthaya. Joanna Janet mengenal pasti perkataan Chitra Pournami, Deepavali, Kaali, Ghanapati, Kalaimagal, Kavadi, Mahavishnu, Om Saravanabava, Paraasakthi, Ponggal, Saivam, Sivaperuman, Surya Narayana dan Tulasi sebagai antara unsur yang digunakan oleh Uthaya.

Perkataan-perkataan tersebut muncul dalam cerpen “Chitra Pournami”, “Doa Tahun Baru”, “Pancayat” dan “Nayagi”.

Chitra Pournami merupakan perayaan yang mempunyai hubungan dengan bulan purnama dalam bulan Chithirai mengikut kalendar Tamil. Uthaya menggunakan istilah ini sebagai tajuk cerpen. Perkara ini membuka ruang untuk memahami hubungan antara kalendar tradisional, amalan keagamaan dan kehidupan masyarakat.

Deepavali pula terdapat dalam “Doa Tahun Baru”. Joanna Janet menghuraikan amalan keluarga menyambut Deepavali, termasuk mandi minyak, bersembahyang, mendapatkan restu ibu bapa dan mengunjungi kuil.

Huraian ini menunjukkan bahawa Deepavali bukan sekadar perayaan yang dikaitkan dengan lampu atau mercun. Ia turut mempunyai makna kekeluargaan dan keagamaan.

Kaali digunakan dalam cerpen “Pancayat”. Joanna Janet menerangkan bahawa Kaali merupakan dewi yang mempunyai hubungan dengan Shiva. Dalam perbincangan tersebut, Kaali dikaitkan dengan kuasa, kematian dan pembalasan.

Ghanapati pula muncul dalam “Doa Tahun Baru”. Dikenali juga sebagai Ganesha atau Vinayaka, dewa ini dikaitkan dengan kebijaksanaan dan penghapusan halangan. Uthaya menggunakan penerangan tentang Ghanapati untuk menunjukkan kepelbagaian bentuk pemujaan dalam agama Hindu.

Antara petikan yang menarik dalam cerpen “Doa Tahun Baru” ialah penerangan watak tentang enam mazhab Hindu yang mempunyai bentuk pemujaan berbeza, termasuk Shiva, Shakti, Ghanapati, Murugan, Surya Narayana dan Mahavishnu. Pada masa yang sama, watak tersebut menjelaskan bahawa Tuhan adalah esa.

Bahagian ini mempunyai nilai pendidikan yang penting kerana ia membantu pembaca pelbagai kaum dan agama memahami bahawa agama Hindu mempunyai pelbagai aliran dan tradisi pemujaan. Penggunaan nama dewa-dewi yang berbeza tidak semestinya bermaksud seseorang penganut mempunyai kepercayaan yang terpisah-pisah.

Kalaimagal ialah nama yang dikaitkan dengan Dewi Saraswati, iaitu dewi ilmu pengetahuan, seni, muzik dan kebijaksanaan. Dalam cerpen “Nayagi”, Uthaya menghubungkan kebolehan seorang watak dengan restu Kalaimagal.

Kavadi pula muncul dalam cerpen “Chitra Pournami”. Joanna Janet mengaitkannya dengan amalan keagamaan yang melibatkan pemujaan Murugan. Huraian ini memperlihatkan hubungan antara kepercayaan, pengorbanan, disiplin diri dan amalan ritual.

Mahavishnu, Om Saravanabava, Paraasakthi, Sivaperuman dan Surya Narayana turut memperlihatkan kepelbagaian nama dan bentuk ketuhanan dalam tradisi Hindu. Melalui istilah ini, pembaca diperkenalkan kepada sistem kepercayaan yang mempunyai sejarah dan falsafah tersendiri. (Bersambung dalam Bahagian Dua)

Citra Identiti Budaya dan Sumbangan Penulis Kaum India dalam Sastera Kebangsaan: Kajian oleh Dua Tokoh

Perkembangan Sastera Kebangsaan di Malaysia tidak dapat dipisahkan daripada sumbangan penulis daripada pelbagai latar belakang etnik dan budaya. Walaupun Bahasa Malaysia atau bahasa Melayu menjadi bahasa pengantar utama dalam kesusasteraan kebangsaan, penghasilan karya dalam bahasa tersebut turut melibatkan penulis Bukan Melayu, termasuk kaum India. Penglibatan mereka bukan sahaja memperkaya khazanah kesusasteraan, malah memperkenalkan pengalaman, pemikiran, dan kebudayaan masyarakat yang membentuk wajah sebenar Malaysia.

Dalam konteks ini, dua penyelidikan akademik mempunyai kepentingan tersendiri, iaitu tesis Doktor Falsafah (PhD) oleh Saravanan P. Veeramuthu (8 Disember 1967 – 3 November 2023) bertajuk Citra Identiti Budaya Masyarakat India: Satu Perbicaraan Cerpen Melayu Karya Cerpenis India (2010) dan tesis Sarjana Sastera (MA) oleh Uthaya Sankar SB bertajuk Sumbangan Penulis Kaum India kepada Perkembangan Sastera Kebangsaan: Analisis Budaya dalam Cerpen 1985–2019 (2020).

Kedua-dua tesis tersebut kemudian disunting dan diterbitkan sebagai buku. Penyelidikan Saravanan diterbitkan pada 2024 secara anumerta (posthumous) dengan judul Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen, manakala penyelidikan Uthaya diterbitkan pada 2021 sebagai Kavya Sastra: Penulis Kaum India dan Sastera Kebangsaan.

Walaupun mempunyai persamaan dari segi tumpuan terhadap penulis India dan cerpen Bahasa Malaysia, kedua-dua penyelidikan sebenarnya mempunyai matlamat, skop, dan sumbangan akademik yang berbeza.

Identiti budaya sebagai bahan penelitian sastera

Tesis Saravanan memberikan perhatian khusus kepada citra identiti budaya masyarakat India sebagaimana digambarkan dalam cerpen bahasa Melayu karya 24 cerpenis kaum India dari 1988 hingga 2007. Penyelidikan ini mengangkat cerpen sebagai bahan untuk memahami bagaimana identiti etnik dan kebudayaan dipersembahkan melalui karya kreatif.

Persoalan identiti budaya tidak terhad kepada pengenalpastian pakaian tradisional, makanan, perayaan, atau penggunaan bahasa tertentu. Identiti juga terbentuk melalui pengalaman hidup, hubungan kekeluargaan, sistem nilai, kepercayaan, ingatan kolektif, dan interaksi seseorang dengan persekitaran sosial. Oleh itu, gambaran masyarakat India dalam cerpen boleh diteliti sebagai representasi kehidupan yang mempunyai pelbagai lapisan makna.

Salah satu kekuatan penyelidikan Saravanan ialah penggunaan Modul Pembentukan Identiti Phinney dan Modul Tahap Akulturasi Sue dan Sue. Kedua-dua kerangka ini membolehkan identiti etnik diteliti melalui proses pembentukan dan penyesuaian budaya.

Identiti bukan sekadar sesuatu yang diwarisi secara automatik, tetapi turut berkembang melalui pengalaman individu, hubungan dengan kelompok sendiri, dan interaksi dengan masyarakat yang lebih luas.

Kajian Saravanan turut memberikan perhatian kepada dimensi identiti ekspresif, lahiriah, dan dalaman. Identiti ekspresif merangkumi aspek seperti bahasa, perayaan, dan sistem panggilan. Identiti lahiriah pula dapat dilihat melalui pakaian dan makanan, manakala identiti dalaman berkaitan unsur yang lebih mendalam dalam pembentukan jati diri budaya.

Pembahagian ini penting kerana unsur budaya dalam karya sastera tidak semestinya berfungsi sebagai hiasan atau latar cerita. Penggunaan bahasa Tamil, misalnya, boleh memperlihatkan hubungan kekeluargaan, kedudukan generasi, dan kesinambungan warisan. Begitu juga gambaran sesuatu perayaan boleh membawa makna yang lebih luas daripada sekadar penerangan tentang upacara keagamaan atau adat.

Melalui pendekatan tersebut, Saravanan menjadikan cerpen bahasa Melayu karya penulis kaum India sebagai ruang untuk memahami identiti masyarakat India dalam konteks Malaysia. Sumbangan ini memperlihatkan hakikat karya berbahasa Melayu oleh penulis Bukan Melayu juga mempunyai nilai penting sebagai sumber penelitian sosiobudaya.

Daripada tesis kepada buku: usaha mengabadikan penyelidikan Saravanan

Tesis PhD Saravanan yang disiapkan pada 2010 kemudian disunting dan diterbitkan sebagai Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen pada 2024. Perubahan judul tersebut memperlihatkan penyusunan semula persembahan karya untuk penerbitan berbentuk buku.

Penerbitan ini mempunyai nilai tambahan kerana Saravanan telah meninggal dunia sebelum karya tersebut dilancarkan. Menurut laporan Bernama (10 November 2024) mengenai pelancaran karya-karya terakhir mendiang di George Town, Pulau Pinang, buku Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen merupakan antara karya yang diterbitkan untuk mengabadikan sumbangan beliau dalam bidang kesusasteraan Melayu.

Saravanan merupakan bekas pensyarah kanan dalam bidang Sastera Melayu di Pusat Pengajian Ilmu Kemanusiaan, Universiti Sains Malaysia (USM). Selain buku tersebut, penerbitan karya terakhirnya turut merangkumi buku puisi Ada Apa Pada Nama dan novel Devi: Suatu Persinggahan oleh Persatuan Karyawan Pulau Pinang.

Penerbitan buku Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen penting kerana hasil penyelidikan akademik tidak sepatutnya hanya tersimpan dalam repositori universiti atau menjadi bahan rujukan terhad kepada penyelidik. Dengan diterbitkan sebagai buku, penelitian tentang identiti budaya masyarakat India dapat diperkenalkan kepada khalayak pembaca yang lebih luas, termasuk penulis, pengkritik sastera, pelajar, dan masyarakat umum.

Pada masa sama, penerbitan secara anumerta memperlihatkan kepentingan usaha memelihara hasil pemikiran Saravanan sebagai seorang sarjana. Sesebuah tesis bukan sekadar syarat untuk memperoleh ijazah. Apabila mempunyai nilai ilmiah dan dokumentasi yang berpanjangan, tesis juga boleh menjadi sumbangan kepada perkembangan ilmu pengetahuan.

Sejarah dan sumbangan penulis India kepada Sastera Kebangsaan

Jika Saravanan memberikan tumpuan kepada representasi identiti budaya dalam cerpen, Uthaya pula mengemukakan persoalan yang lebih luas tentang kedudukan penulis kaum India dalam perkembangan Sastera Kebangsaan.

Tesis oleh Uthaya bertajuk Sumbangan Penulis Kaum India kepada Perkembangan Sastera Kebangsaan: Analisis Budaya dalam Cerpen 1985–2019 disediakan di Universiti Malaya (UM) dan dikemukakan pada November 2020 bagi memenuhi keperluan Ijazah Sarjana Sastera (MA). Penyelidikan intensif berlangsung sepanjang 2019–2020 dan siap pada November 2020.

Buku Kavya Sastra: Penulis Kaum India dan Sastera Kebangsaan diterbitkan pada September 2021. Buku itu merupakan hasil penyuntingan dan pengolahan tesis, termasuk perubahan format persembahan, gaya bahasa, susunan bab, serta penambahan dan pengemaskinian maklumat supaya lebih sesuai untuk pembaca umum.

Perkara ini menunjukkan bahawa Kavya Sastra bukan penyelidikan baharu yang terpisah daripada tesis MA tersebut. Sebaliknya, buku itu ialah bentuk penerbitan yang dikembangkan daripada penyelidikan akademik asal.

Berbeza daripada kajian akademik yang hanya meneliti gambaran budaya dalam teks, penyelidikan Uthaya turut mendokumentasikan sejarah penglibatan penulis kaum India dalam penghasilan karya Bahasa Malaysia. Skopnya merangkumi pengenalpastian tokoh, penelusuran perkembangan penulisan, dan penelitian sumbangan mereka kepada Sastera Kebangsaan.

Antara perkara yang diberikan perhatian ialah sejarah awal penglibatan penulis Bukan Melayu dalam kesusasteraan Melayu, termasuk Munsyi Abdullah dan Nagalingam yang menghasilkan karya pada 1932. Penyelidikan Uthaya turut menelusuri perkembangan penulis kaum India pada dekad 1960-an dan 1970-an serta kemunculan generasi penulis selepas pelaksanaan Dasar Pelajaran Kebangsaan.

Satu sumbangan penting Kavya Sastra ialah dokumentasi 72 orang penulis kaum India yang menghasilkan karya Bahasa Malaysia dalam tempoh 1981–2021. Dokumentasi tersebut memperlihatkan usaha untuk mengiktiraf bukan sahaja penulis yang dikenali ramai, malah juga individu yang mungkin kurang diberikan perhatian dalam sejarah kesusasteraan arus perdana.

Pengumpulan maklumat dilakukan melalui pelbagai sumber, termasuk buku, antologi cerpen, tesis, jurnal, majalah, akhbar, kertas kerja, wawancara, dan portal dalam talian. Pendekatan ini menjadikan penyelidikan Uthaya bukan sekadar analisis teks, sebaliknya turut berfungsi sebagai usaha membina rekod sejarah penglibatan penulis kaum India dalam Sastera Kebangsaan.

Dalam hal ini, Kavya Sastra mempunyai dua komponen yang saling melengkapi. Pertama, dokumentasi sumbangan penulis kaum India kepada Sastera Kebangsaan. Kedua, analisis budaya dalam cerpen yang diterbitkan antara 1985 dan 2019.

Perlu dinyatakan bahawa tempoh 1985–2019 merujuk kepada korpus cerpen yang menjadi fokus analisis budaya, manakala tempoh 1981–2021 merujuk kepada lingkungan dokumentasi penulis dalam Kavya Sastra. Kedua-dua lingkungan masa ini mempunyai fungsi penyelidikan yang berlainan.

Persamaan antara kedua-dua penyelidikan

Walaupun mempunyai objektif yang berlainan, terdapat beberapa persamaan yang menjadikan kedua-dua karya ini relevan untuk dibaca dan diteliti secara bersama.

Pertama, kedua-duanya mengiktiraf cerpen Bahasa Malaysia (bahasa Melayu) karya penulis kaum India sebagai bahan penelitian yang mempunyai nilai akademik. Cerpen bukan sekadar karya kreatif untuk hiburan, sebaliknya boleh menjadi sumber untuk memahami kehidupan, pemikiran, dan kebudayaan sesuatu kelompok masyarakat.

Kedua, kedua-dua kajian memberikan perhatian kepada identiti budaya masyarakat India di Malaysia. Unsur seperti bahasa, makanan, pakaian, perayaan, adat, dan hubungan kekeluargaan mempunyai kepentingan dalam memahami gambaran masyarakat India melalui karya sastera.

Ketiga, kedua-dua penyelidikan memperlihatkan bahawa penulis kaum India turut memberikan sumbangan kepada perkembangan Sastera Kebangsaan. Penghasilan karya dalam Bahasa Malaysia oleh penulis Bukan Melayu memperlihatkan sifat inklusif Sastera Kebangsaan dan kepelbagaian pengalaman yang dapat diungkapkan melalui bahasa kebangsaan.

Keempat, kedua-dua pengkaji menjadikan kesusasteraan sebagai medium dokumentasi kehidupan masyarakat. Cerpen boleh menyimpan gambaran tentang perubahan sosial, pengalaman generasi, hubungan antara etnik, dan kesinambungan budaya yang mungkin tidak tercatat secara terperinci dalam dokumen sejarah rasmi.

Kelima, kedua-dua penyelidikan mempunyai nilai sebagai asas kepada kajian lanjutan. Penyelidik boleh menggunakan hasil penelitian tersebut untuk membandingkan representasi budaya antara generasi penulis, meneliti perubahan identiti masyarakat India, atau mengkaji kedudukan penulis Bukan Melayu dalam pembentukan Sastera Kebangsaan.

Perbezaan objektif dan sumbangan akademik

Persamaan subjek tidak bermakna kedua-dua kajian mempunyai objektif yang sama. Perbezaan paling ketara terletak pada persoalan utama yang ingin dijawab.

Kajian Saravanan boleh dirumuskan melalui persoalan: Bagaimanakah identiti budaya masyarakat India dibentuk dan digambarkan dalam cerpen bahasa Melayu karya cerpenis India?

Sebaliknya, kajian Uthaya mengemukakan persoalan: Bagaimanakah penulis kaum India menyumbang kepada perkembangan Sastera Kebangsaan dan bagaimanakah budaya masyarakat India direpresentasikan dalam cerpen mereka?

Perbezaan ini membawa kepada dua pendekatan yang berlainan. Saravanan menjadikan identiti budaya sebagai pusat analisis. Uthaya pula menggabungkan dokumentasi sejarah pengarang dengan penelitian budaya dalam karya (cerpen).

Dari sudut unit analisis, Saravanan lebih tertumpu kepada identiti yang dipaparkan melalui teks cerpen (tekstual). Uthaya mempunyai sekurang-kurangnya dua unit penelitian iaitu penulis sebagai individu yang menyumbang kepada perkembangan sastera dan cerpen sebagai teks yang menggambarkan kehidupan budaya masyarakat India.

Perbezaan tersebut juga dapat dilihat dari sudut sejarah kesusasteraan. Kajian Saravanan memberikan sumbangan kepada bidang kritikan sastera dan kajian identiti etnik. Kajian Uthaya pula memberikan perhatian khusus kepada dokumentasi sejarah penulis, termasuk mereka yang kurang dikenali atau tidak lagi aktif menghasilkan karya.

Pendokumentasian maklumat 72 penulis (1980-2021) dalam Kavya Sastra sebagai tambahan kepada lima penulis veteran (1960-1979) mempunyai kepentingan tersendiri. Sejarah kesusasteraan tidak sepatutnya hanya mengabadikan nama penulis yang menulis banyak buku atau sering menerima pengiktirafan institusi. Penulis yang pernah menghasilkan cerpen untuk majalah dan akhbar, walaupun tidak meneruskan kegiatan penulisan, juga mempunyai tempat dalam perkembangan sejarah sastera.

Dalam konteks ini, kajian Uthaya memperluas pengertian sumbangan sastera. Sumbangan seseorang penulis bukan semata-mata diukur berdasarkan jumlah buku yang diterbitkan atau anugerah yang diterima, malah juga berdasarkan penglibatannya dalam memperkaya khazanah sastera kebangsaan.

Adakah kajian Uthaya mengulangi kajian Saravanan?

Persoalan ini wajar dibangkitkan kerana kedua-dua penyelidikan membicarakan cerpen Bahasa Malaysia oleh penulis kaum India dan memberikan perhatian kepada gambaran budaya masyarakat India dalam karya.

Namun, persamaan tersebut tidak mencukupi untuk menyimpulkan bahawa kajian Uthaya pada 2020 merupakan pengulangan kajian Saravanan pada 2010.

Tesis Saravanan disiapkan pada 2010, sedangkan penyelidikan Uthaya berlangsung pada 2019–2020. Kajian Saravanan merupakan penyelidikan terdahulu yang relevan dalam bidang identiti budaya dan cerpen bahasa Melayu oleh penulis kaum India. Bagaimanapun, Uthaya mengembangkan persoalan penyelidikan ke arah yang lebih luas dengan menjadikan sejarah penglibatan dan sumbangan penulis sebagai salah satu fokus utama.

Analisis budaya dalam cerpen memang menjadi titik persamaan, namun skop dokumentasi pengarang dalam Kavya Sastra memberikan dimensi tambahan yang tidak boleh disamakan dengan penelitian identiti budaya semata-mata.

Oleh itu, kedua-dua kajian lebih sesuai dilihat sebagai penyelidikan yang saling melengkapi. Saravanan memberikan pemahaman tentang bagaimana identiti budaya dipaparkan dalam karya, manakala Uthaya turut berusaha menjawab persoalan siapa yang menghasilkan karya tersebut dan bagaimana penglibatan mereka membentuk sejarah Sastera Kebangsaan.

Kepentingan kepada konsep Sastera Kebangsaan

Kedua-dua penyelidikan turut membawa kita kepada persoalan lebih besar tentang konsep Sastera Kebangsaan dalam sebuah negara berbilang etnik.

Sastera Kebangsaan tidak seharusnya difahami hanya melalui latar belakang etnik pengarang. Bahasa yang digunakan, pengalaman yang diketengahkan, dan sumbangan karya kepada khazanah sastera negara juga perlu diberikan perhatian.

Apabila penulis kaum India menghasilkan cerpen Bahasa Malaysia, mereka bukan sekadar menggunakan bahasa yang menjadi bahasa kebangsaan. Mereka turut membawa pengalaman kebudayaan sendiri ke dalam ruang kesusasteraan yang dikongsi oleh seluruh rakyat Malaysia.

Pengalaman masyarakat India yang digambarkan dalam cerpen Bahasa Malaysia bukan unsur asing dalam Sastera Kebangsaan. Sebaliknya, pengalaman tersebut merupakan sebahagian daripada realiti masyarakat Malaysia.

Di sinilah kepentingan kedua-dua penyelidikan menjadi lebih jelas. Saravanan membantu pembaca memahami dimensi identiti budaya yang dipaparkan melalui karya. Uthaya pula mendokumentasikan sumbangan pengarang yang menghasilkan karya tersebut dan kedudukan mereka dalam sejarah kesusasteraan negara.

Kedua-dua pendekatan ini memperlihatkan bahawa pembinaan Sastera Kebangsaan memerlukan penelitian terhadap teks dan pengarang secara serentak. Tanpa penelitian terhadap teks, gambaran budaya mungkin tidak difahami secara mendalam. Tanpa dokumentasi pengarang, sejarah penghasilan karya pula berisiko menjadi tidak lengkap.

Hubungan identiti, budaya, pengarang, sastera

Tesis PhD oleh Saravanan dan tesis MA oleh Uthaya merupakan dua penyelidikan yang mempunyai kepentingan tersendiri dalam kajian kesusasteraan Melayu dan Sastera Kebangsaan. Kedua-duanya kemudian diterbitkan sebagai buku, iaitu Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen (2024) dan Kavya Sastra: Penulis Kaum India dan Sastera Kebangsaan (2021).

Saravanan memberikan tumpuan kepada citra identiti budaya masyarakat India melalui cerpen bahasa Melayu dengan menggunakan kerangka pembentukan identiti dan akulturasi. Uthaya pula menggabungkan penelitian budaya dalam cerpen dengan dokumentasi sejarah dan sumbangan penulis India kepada perkembangan Sastera Kebangsaan.

Perbezaan ini bukan kelemahan, sebaliknya memperlihatkan keluasan bidang penyelidikan yang boleh diterokai. Kedua-duanya mengisi ruang yang berlainan dalam usaha memahami hubungan antara identiti, budaya, pengarang, dan kesusasteraan.

Sesungguhnya, sejarah Sastera Kebangsaan tidak akan lengkap sekiranya sumbangan penulis daripada pelbagai kelompok masyarakat tidak didokumentasikan dengan sewajarnya. Begitu juga, pemahaman tentang masyarakat Malaysia tidak akan menyeluruh jika pengalaman budaya yang diungkapkan melalui karya sastera diabaikan.

Kajian Saravanan dan Uthaya memperlihatkan dua jalan untuk mencapai matlamat tersebut iaitu meneliti citra identiti masyarakat dalam karya dan mengabadikan sumbangan pengarang yang menghasilkan karya. Kedua-duanya membuktikan bahawa kepelbagaian budaya bukan penghalang kepada pembentukan Sastera Kebangsaan, sebaliknya merupakan salah satu sumber kekuatan dan kekayaan intelektual.

[Semak buku-buku Uthaya Sankar SB]

Beyond the Comfortable Story: The Unsettling Truths of Malaysia

What does Malaysia look like when its stories refuse to flatter its institutions, reassure its believers, or simplify its cultural identities? In the fiction of Uthaya Sankar SB, the answer is neither a harmonious national portrait nor a familiar tale of minority suffering. It is a more unsettling landscape of competing memories, compromised authorities, inherited beliefs, and ordinary people entangled in extraordinary moral contradictions.

The two short-story collections, Sebelas Amanat Swamiji (2025) and Siapa Bunuh Veer Singh? (2026), demonstrate the possibilities of writing Malaysian experience in Bahasa Malaysia while drawing upon Indian cultural traditions, contemporary politics, and the psychological complexities of human behaviour.

Published independently in July 2025, Sebelas Amanat Swamiji contains sixteen stories developed between 2023 and early 2025. Its successor, Siapa Bunuh Veer Singh?, published in April 2026, contains seventeen stories across 240 pages. Both books appeared in limited print runs of 500 copies.

These details, documented in the author’s publication archive, reveal a publishing practice sustained through direct engagement with readers and supporters rather than dependence on large-scale commercial distribution.

Yet their significance lies less in their publishing circumstances than in the intellectual risks their fiction takes.

The anatomy of belief and power

In Sebelas Amanat Swamiji, religious authority becomes a particularly revealing site for examining human vulnerability. Stories such as “Sebelas Amanat Prashamsaneeji”, “Raman dan Kultus Guruji”, and “Jalan Sehala Menuju Svarga” explore the territory between faith, manipulation, collective obedience, and the desire for uncomplicated answers.

Hindu mythological references, Sanskrit-inflected terminology, and recognisable social realities coexist within narratives that challenge readers to distinguish spiritual conviction from the exploitation of belief.

The collection does not merely portray a dishonest religious figure as an individual villain. Its more disturbing question concerns the followers: What makes people surrender their judgement, and how does a questionable doctrine acquire the appearance of unquestionable truth?

Max Weber’s Economy and Society (1922) provides a useful conceptual framework. His analysis of charismatic authority explains how leadership can derive legitimacy from followers’ belief in an individual’s exceptional qualities. Uthaya’s fictional spiritual leaders invite a further question: What happens when charisma becomes an instrument of manipulation, and when followers themselves help preserve the authority they should interrogate?

The story “Sebelas Amanat Prashamsaneeji” is especially suggestive in this respect. Its implications extend beyond any single religious community. The construction of a charismatic figure, the transformation of personal claims into doctrine, and the preservation of authority through collective belief are recognisable social mechanisms across religious, political, and ideological settings.

This distinction matters because criticism of religious exploitation is not necessarily an attack on religion itself. Uthaya’s sharper target is the human tendency to surrender independent thought to personalities who promise certainty, salvation, or belonging.

Narrative as a trapdoor

Uthaya’s formal methods reinforce these concerns. His stories frequently begin with an arresting situation, establish a plausible social reality, introduce misleading clues or unsettling information, and culminate in irony, reversal, or unresolved uncertainty. The reader is not simply told that appearances deceive; the narrative makes the reader experience the process of being deceived.

Wayne C. Booth’s The Rhetoric of Fiction (1961) offers a valuable framework for understanding how narrative choices shape readers’ judgements. In Uthaya’s fiction, the management of information is not merely a device for suspense. It becomes an ethical experiment: Readers must reconsider their assumptions about guilt, innocence, credibility, and authority.

The open ending is particularly important. Rather than resolving every contradiction through an authoritative narrator, Uthaya often leaves readers facing the consequences of their own interpretations. Such endings resist the comforting division between the righteous and the corrupt, the enlightened and the ignorant.

His accessible Bahasa Malaysia serves this ambition well. Familiar speech and recognisable social circumstances make the fiction approachable, while its underlying ironies complicate what initially appears straightforward. The resulting tension between surface clarity and moral uncertainty is one of the writer’s defining strengths.

Who owns the national story?

Siapa Bunuh Veer Singh? extends this inquiry through seventeen stories whose titles announce a deliberately heterogeneous field of concerns. Alongside the titular mystery are “Demi Sebuah Keampunan”, “Misi Membunuh Krishna di Kurukshetra”, “Samsara dan Dharma”, “Memorandum Tentang Bible Menyimpang”, and “Siapa Bunuh Tan Chai Hoey?”

The collection moves among questions of justice, forgiveness, mythology, religious interpretation, violence, and social identity rather than confining itself to a single ethnic or thematic category.

The murder-question in the title is itself productive. Who is responsible for a death: The identifiable perpetrator, the institutions that enable violence, the community that protects its powerful members, or the narratives that make some victims more visible than others? These are interpretive questions prompted by the collection’s framing, rather than claims that every story supplies the same answer.

The title also signals a willingness to employ the machinery of crime fiction without reducing the work to the simple identification of a culprit. Suspicion becomes a means of examining the social world in which guilt is assigned, concealed, or contested.

Here Homi K. Bhabha’s edited collection Nation and Narration (1990) offers another illuminating perspective. Its contributors examine how national identity is constructed through stories, cultural memory, and competing accounts of belonging. Read through this lens, Uthaya’s fiction challenges the notion that a nation possesses one stable, uncontested narrative. Malaysia emerges instead as a meeting place of overlapping cultural inheritances, and conflicting interpretations of history, morality, and citizenship.

The Malaysia that fiction must dare to show

Uthaya’s achievement is not that he presents a definitive portrait of Malaysia. No writer could. His importance lies in expanding the range of experiences and uncomfortable questions that Malaysian fiction can accommodate.

His use of Indian mythology and cultural references does not require readers to share a particular religious identity. Nor does his choice of Bahasa Malaysia diminish the cultural specificity of his material. Rather, the national language becomes a medium through which Malaysian Indian experiences enter a wider literary conversation without surrendering their distinctive intellectual and cultural resources.

The books also resist the temptation to turn marginalised identity into automatic moral virtue. Their worlds contain hypocrisy, manipulation, desire, fear, and compromised judgement. Such contradictions are not evidence against their cultural significance; they are what make the characters recognisably human.

Both collections demand mature readers willing to question not only the people represented in fiction but also their own assumptions. That demand may provoke discomfort, particularly where religious authority and public morality are concerned. Yet discomfort is not, by itself, a literary failure. Sometimes it is the beginning of serious thought.

Uthaya writes against the idea that literature should merely confirm what a society already believes about itself. In Sebelas Amanat Swamiji and Siapa Bunuh Veer Singh?, stories become instruments for examining the distance between professed values and actual conduct, between collective memory and inconvenient evidence, between the stories people inherit and the truths they refuse to confront.

This is a face of Malaysia worth introducing to the international literary community: Multilingual in its cultural inheritance, Malaysian in its social realities, Indian in important strands of its imaginative vocabulary, and universal in its examination of power, belief, and human fallibility.

It is not a portrait designed to please everyone. It is a portrait that asks its readers to look again. [Get Uthaya’s books HERE]

Plot Twist sebagai Seni Mengubah Makna

Teknik “putar belit plot” atau plot twist sering dianggap sebagai kejutan pada penghujung cerita. Watak yang disangka mangsa rupa-rupanya dalang; individu yang kelihatan jujur sebenarnya mempunyai agenda tersembunyi.

Sebenarnya, kejutan semata-mata belum membuktikan kemahiran seseorang pengarang. Plot twist yang berkesan bukan sekadar mendedahkan maklumat baharu, sebaliknya perlu mampu mengubah makna maklumat yang sudah dibaca.

Prinsip ini penting ketika meneliti cerpen “Sang Kekasih” yang termuat dalam buku Putaria (2020) dan Cerpen (2024). Keistimewaan cerpen ini bukan hanya terletak pada rahsia yang didedahkan menjelang penghujung cerita, tetapi juga pada cara pembaca dipandu membuat andaian, mempercayai andaian itu, kemudian menilai semula pemahaman mereka apabila menerima maklumat baharu.

Daripada Jeffery Deaver kepada seni mengubah jangkaan

Dalam catatan blog “Jeffery Deaver Sudah Hilang Sengat?” (22 Januari 2016), Uthaya Sankar SB secara terbuka menjelaskan bahawa unsur twist merupakan antara sebab beliau gemar membaca karya Jeffery Deaver. Uthaya turut menyebut Jeffrey Archer dan Ruth Rendell sebagai penulis yang menawarkan pengalaman pembacaan yang merangsang minda secara intelektual.

Uthaya membandingkan kumpulan cerpen Twisted (2003) dan More Twisted (2006) karya Jeffery Deaver, serta menyatakan bahawa beliau menikmati cerita yang mempunyai dua plot twist. Pembaca mendapat dua kejutan, tetapi kedua-duanya mesti kekal logik.

Dalam catatan yang sama, Uthaya turut menyentuh ulasan terdahulunya bertajuk “Twist” di The Malaysian Insider pada 26 September 2011 dan “Twist Bersama Archer” pada 4 Februari 2012. Perhatian Uthaya bukan sekadar terhadap kejutan, tetapi terhadap mutu kejutan yang dibina dengan teliti.

Pada 15 Mei 2020, melalui catatan bertajuk “12 Nasihat Jeffery Deaver Kepada Penulis”, Uthaya pula menghuraikan panduan penulisan yang dikongsi Jeffery Deaver dalam persidangan The Creatures, Crime and Creativity Conference pada 2018.

Antara perkara yang ditekankan ialah perancangan plot, penyelidikan, pembinaan watak, penyuntingan, dan keupayaan menghasilkan cerita yang membuatkan pembaca mahu meneruskan bacaan.

Dalam soal plot twist, pandangan Jeffery Deaver dan Jeffrey Archer menawarkan kerangka yang berguna untuk menilai cerpen Uthaya. Dalam bahagian soal jawab “Q&A With Jeffery Deaver” di laman web rasminya, Jeffery Deaver menyenaraikan kejutan plot, watak yang mempunyai kelemahan, tekanan masa, dan cliffhanger sebagai ciri thriller yang ingin dihasilkannya.

Jeffrey Archer pula menerangkan prinsip tersebut dalam tulisan “How Do You Write a Twist That Surprises Readers” di laman web rasminya. Jeffrey Archer menegaskan bahawa petunjuk kepada kejutan mesti sudah berada dalam cerita.

Pengarang tidak sepatutnya memperkenalkan orang atau maklumat yang tidak pernah disediakan semata-mata untuk menjelaskan segala-galanya pada halaman terakhir. Apabila rahsia terbongkar, pembaca sepatutnya boleh melihat bagaimana petunjuk terdahulu saling berkaitan.

Prinsip inilah yang membantu kita memahami keistimewaan cerpen “Sang Kekasih”. Pembaca tidak sekadar menunggu kejutan, sebaliknya perlu sentiasa menilai apa yang diketahui, apa yang hanya disangka diketahui, dan apa yang masih belum dapat dipastikan.

Cangkuk naratif dan permainan identiti

“Awak serius?”

Dua patah perkataan ini membuka “Sang Kekasih”. Dialog ringkas tersebut terus mencetuskan persoalan. Apakah keputusan yang sedang dibincangkan? Mengapakah keputusan itu menimbulkan kebimbangan? Siapakah individu yang berbual?

Pengarang tidak memberikan jawapan lengkap. Pembaca diperkenalkan kepada watak Faiz, pemuda yang mahu membawa pulang kekasih untuk diperkenalkan kepada ibu bapa. Individu yang berbual dengannya sudah mempunyai kekasih sendiri, tetapi akhirnya bersetuju melakonkan hubungan cinta itu kerana menerima bayaran.

Inilah cangkuk naratif yang berfungsi dengan baik. Konflik sudah bermula sebelum pembaca mengetahui identiti penuh watak, sebab sebenar permintaan Faiz, mahupun sifat hubungan mereka. Maklumat ditangguhkan secukupnya untuk menimbulkan rasa ingin tahu tanpa menghalang pembaca memahami situasi asas.

Ketelitian pengarang turut terserlah melalui penggunaan kata ganti nama “Dia”. Pada peringkat awal, identiti individu yang menerima bayaran itu belum dijelaskan secara langsung. Kekaburan tersebut mempengaruhi gambaran mental pembaca tentang watak dan hubungan yang sedang dibina.

Apabila nama Selvam muncul mewakili watak “Dia”, pembaca mula menyusun semula gambaran tersebut. Teknik ini bukan sekadar menyembunyikan identiti. Ia menunjukkan bahawa maklumat bahasa yang kelihatan biasa boleh mempengaruhi jangkaan pembaca, terutamanya apabila pengarang mengetahui perkara yang pembaca belum tahu.

Daripada lakonan kepada kepentingan peribadi

Pada mulanya, konflik dalam cerpen “Sang Kekasih” kelihatan amat mudah. Faiz mahu ibu bapanya berhenti bertanya tentang pasangan hidupnya. Oleh sebab dia sudah memberitahu mereka bahawa dia tidak meminati wanita, Selvam diminta berpura-pura menjadi teman lelakinya. Ibu bapa Faiz menerima hubungan itu dengan mesra, malah merestui keputusan anak mereka.

Pembaca mungkin menganggap masalah Faiz sudah selesai. Selvam mendapat bayaran, Faiz berjaya memenuhi syarat yang ditetapkan kepada ibu bapanya, dan kedua-duanya boleh meneruskan kehidupan masing-masing.

Namun begitu, lawatan ke rumah keluarga Faiz mengubah tumpuan cerita. Selvam mula memikirkan kemewahan yang dinikmati Faiz: Rumah agam, ladang kelapa sawit, kereta Infiniti Q50, dan pakaian berjenama.

Butiran yang pada mulanya berfungsi sebagai latar kehidupan Faiz kini memperoleh fungsi naratif yang berbeza. Selvam tidak lagi melihat Faiz semata-mata sebagai individu yang memerlukan pertolongan. Dia mula melihat peluang untuk memperbaiki kehidupannya sendiri.

Perubahan ini penting kerana pengarang tidak perlu mencipta konflik baharu untuk mengejutkan pembaca. Sebaliknya, pengarang dengan bijak mengubah cara pembaca memahami watak yang sudah dikenali.

Kesediaan Selvam menerima bayaran pada awal cerita kini kelihatan sebagai petunjuk kepada sifat oportunistiknya. Layanan mesra ibu bapa Faiz pula tidak semestinya membangkitkan keinsafan kerana bagi Selvam, keluarga itu juga mewakili peluang ekonomi.

Di sinilah plot twist mula berfungsi sebagai alat pendedahan watak. Pembaca bukan sekadar mengetahui perkara yang sebelumnya tersembunyi, malah terpaksa menilai semula motif di sebalik segala tindakan yang sudah berlaku.

Cincin hitam dan pendedahan yang mengubah cerita

Pendedahan paling penting berlaku apabila Faiz menjelaskan bahawa dia aseksual (asexual). Sebelum itu, Selvam sudah membuat andaian sendiri tentang kehidupan peribadi Faiz. Dia menyangka Faiz tidak membawa wanita pulang kerana tidak mahu ibu bapanya mula merancang perkahwinan.

Selvam turut melihat ketiadaan pasangan istimewa dalam kehidupan Faiz sebagai peluang untuk dirinya mendekati pemuda itu.

Namun, terdapat satu petunjuk fizikal yang tidak patut diabaikan iaitu cincin hitam pada jari tengah tangan kanan Faiz.

Dalam tulisan seperti “Black Rings” dan “What Does a Black Ring on the Middle Finger Mean?”, diterangkan bahawa sesetengah individu aseksual memakai cincin hitam pada jari tengah tangan kanan sebagai simbol identiti mereka. Amalan ini bukan tanda yang digunakan oleh semua individu aseksual, namun cukup dikenali dalam komuniti berkenaan.

Pengarang cerpen “Sang Kekasih” memanfaatkan butiran ini dengan bijak dan cermat. Cincin tersebut muncul sebelum rahsia Faiz didedahkan tetapi tidak diberikan penjelasan segera. Apabila Faiz akhirnya mengaku bahawa dia aseksual, pembaca boleh kembali mengingati perbuatan Faiz menggosok cincin itu ketika berhadapan dengan soalan Selvam.

Satu butiran kecil memperoleh makna baharu melalui plot twist yang dirancang secara teliti.

Pendedahan itu turut mengubah penilaian pembaca terhadap konflik utama. Faiz bukan semata-mata lelaki yang enggan membawa wanita pulang kerana takut didesak supaya berkahwin. Selvam pula tidak lagi boleh menganggap bahawa pendekatannya akan berjaya berdasarkan andaian tentang keinginan Faiz.

Kejutan sebenar bukanlah bahawa Faiz aseksual. Aseksualiti bukan sesuatu yang pelik atau suatu kelemahan moral. Kejutan dalam cerpen ini terletak pada kegagalan Selvam memahami Faiz kerana terlalu sibuk menyusun rancangan berdasarkan kepentingan sendiri.

Ayat terakhir cerpen mengesahkan perubahan kedudukan tersebut. Selepas tergamam mendengar pengakuan Faiz, Selvam segera memikirkan strategi baharu. Dia yang menyangka dirinya sedang memancing Faiz kini terpaksa menilai semula keadaan dan strategi.

Pengarang tidak memberikan penyelesaian lengkap kepada konflik ini. Sebaliknya, cerita berakhir ketika pembaca mula memikirkan kemungkinan tindakan Selvam seterusnya. Kesudahan terbuka ini sesuai dengan pembinaan watak Selvam yang oportunistik. Pembaca sudah mengetahui cara dia berfikir tetapi belum mengetahui sejauh mana dia sanggup bertindak.

Kejutan yang tidak pula menipu pembaca

Kekuatan cerpen “Sang Kekasih” terletak pada keseimbangan antara maklumat yang didedahkan dengan maklumat yang ditangguhkan. Cangkuk naratif mencetuskan persoalan; perkembangan cerita membina andaian; butiran tentang kemewahan Faiz mengubah pemahaman terhadap Selvam; dan cincin hitam menyediakan petunjuk kepada pengakuan Faiz.

Teknik ini selaras dengan prinsip yang dihuraikan Jeffrey Archer dalam “How Do You Write a Twist That Surprises Readers” iaitu kejutan mesti berakar dalam cerita, bukan bergantung pada maklumat yang muncul secara sewenang-wenangnya atau secara tiba-tiba.

Sesungguhnya, tidak semua pembaca akan mengesan petunjuk yang sama atau membuat kesimpulan serupa. Ada pembaca yang mungkin mengenal pasti sifat Selvam lebih awal, manakala pembaca lain mungkin hanya memahami kepentingan cincin hitam selepas pengakuan Faiz.

Perbezaan ini tidak semestinya menandakan kelemahan cerita. Apa yang penting, pendedahan itu membolehkan pembaca menilai semula (reassess) maklumat terdahulu dengan lebih teliti.

Pendekatan ini juga menyediakan kerangka untuk para pembaca meneliti karya Uthaya yang lebih mutakhir, termasuk Sebelas Amanat Swamiji (2025) dan Siapa Bunuh Veer Singh? (2026) serta “Kumpulan Cerpen 2027” yang sedang diusahakan.

Hasil perbincangan di atas, ternyata teknik plot twist dalam cerpen “Sang Kekasih” bukan helah untuk memperdaya pembaca, sebaliknya kaedah untuk menguji ketelitian pembaca. Pengarang memberikan maklumat yang mencukupi untuk pembaca membuat andaian, namun tidak membenarkan andaian itu menjadi jawapan muktamad. Setiap pendedahan mengubah kedudukan watak dan penilaian pembaca terhadap tindakan mereka.

Pembaca yang membaca sekali sahaja mungkin menikmati kejutan pada penghujung cerita. Pembaca yang membaca semula pula berpeluang meneliti bagaimana makna cerita dibina melalui petunjuk yang pada awalnya kelihatan biasa.

Penggunaan plot twist yang bermutu bukan sekadar boleh membuatkan pembaca berkata “Saya tidak menjangkakannya!” malah perlu berupaya mendorong pembaca tertanya-tanya soalan “Mengapa saya tidak menyedarinya lebih awal?”

Soalan kedua itulah yang membezakan antara “kejutan sementara” dan kemahiran penceritaan yang benar-benar mencabar minda pembaca.

(Harap maklum bahawa anda meneliti sebarang paparan di mana-mana blog dan media sosial kendalian Uthaya Sankar SB atas pilihan sendiri. Miliki bahan bacaan bermutu – di sini.)