Unsur Kebudayaan India dalam Sastera Kebangsaan: Mengulas Disertasi Joanna Janet (Bahagian 2)

(Baca Bahagian Satu) Sementara itu, Ponggal memperlihatkan hubungan antara amalan keagamaan dengan kehidupan pertanian. Perayaan ini mempunyai kaitan dengan penghargaan terhadap hasil tuaian dan matahari.

Saivam pula merujuk kepada amalan pemakanan vegetarian. Dalam cerpen “Doa Tahun Baru”, Uthaya menggambarkan keluarga yang menyediakan makanan vegetarian pada permulaan tahun baharu. Joanna Janet menghubungkannya dengan prinsip ahimsa, iaitu tidak melakukan kekerasan terhadap makhluk hidup.

Akhir sekali, Tulasi merupakan tumbuhan yang mempunyai kedudukan istimewa dalam tradisi Hindu. Dalam cerpen “Nayagi”, tumbuhan ini digambarkan tumbuh di bahagian tengah rumah. Penggunaannya menunjukkan bahawa kepercayaan masyarakat boleh hadir dalam susun atur rumah dan persekitaran kediaman.

Sebenarnya, cerpen “Doa Tahun Baru” merupakan karya yang sangat kaya dengan unsur kepercayaan kerana Uthaya tidak sekadar menyebut nama dewa-dewi atau perayaan. Beliau turut memperlihatkan bagaimana kepercayaan mempengaruhi kehidupan seharian, hubungan kekeluargaan, pemakanan dan amalan masyarakat.

Walau bagaimanapun, perlu diingat bahawa unsur-unsur ini tidak boleh dianggap mewakili semua masyarakat India. Masyarakat India di Malaysia terdiri daripada pelbagai bahasa, agama, mazhab dan tradisi.

5. Sistem peralatan dan keperluan hidup serta teknologi

Joanna Janet mengenal pasti perkataan seperti Churidar, Jibba, Jillebi, Khurta, Laddu, Loongi, Masalavadei, Mundane, Pavade dan Vesthi.

Churidar merupakan pakaian tradisional wanita yang terdiri daripada seluar, baju panjang dan selendang. Perkataan ini digunakan dalam cerpen “Wanita”.

Jibba pula merujuk kepada sejenis pakaian lelaki. Bersama-sama dengan Khurta, istilah ini memperlihatkan kepelbagaian pakaian masyarakat India.

Loongi dan Vesthi pula merupakan pakaian yang dikaitkan dengan lelaki. Kedua-duanya menunjukkan bahawa pakaian tradisional mempunyai bentuk dan kegunaan tersendiri.

Mundane dan Pavade pula merujuk kepada pakaian yang berkaitan dengan golongan wanita atau kanak-kanak perempuan mengikut konteks yang dihuraikan dalam tesis.

Melalui penggunaan istilah pakaian ini, Uthaya memperkenalkan identiti budaya melalui penampilan fizikal watak. Pakaian bukan sekadar objek untuk menutup tubuh, tetapi turut memperlihatkan latar keluarga, kebiasaan dan suasana kehidupan.

Jillebi dan laddu merupakan makanan manis yang sering dikaitkan dengan majlis dan perayaan masyarakat India. Masalavadei pula ialah makanan ringan yang diperbuat daripada bahan berasaskan kekacang dan rempah. Penggunaan istilah makanan ini memperlihatkan bahawa kebudayaan turut hadir melalui perkara yang dianggap biasa dalam kehidupan seharian.

Cerpen “Wanita”, “Nayagi”, “Doa Tahun Baru” dan “Surat Dari Madras” boleh dikaji dengan lebih mendalam dari segi hubungan antara makanan, pakaian, identiti dan perubahan sosial.

Satu perkara yang menarik ialah kajian Joanna Janet tidak sekadar menyenaraikan pakaian dan makanan. Beliau cuba menerangkan makna budaya di sebalik penggunaan istilah tersebut. Pendekatan ini membantu pembaca memahami bahawa sesuatu objek boleh mempunyai nilai simbolik yang lebih luas daripada fungsi fizikalnya.

6. Kesenian

Dalam kategori kesenian, Joanna Janet mengenal pasti tiga perkataan daripada cerpen Uthaya, iaitu Bhangra, Bharatam dan Kathakali. Ketiga-tiganya merupakan bentuk seni persembahan yang mempunyai sejarah dan identiti tersendiri.

Bhangra ialah tarian yang berasal daripada tradisi Punjab. Tarian ini mempunyai hubungan dengan budaya masyarakat Punjabi dan sering dikaitkan dengan perayaan serta suasana kegembiraan.

Bharatam yang merujuk kepada tradisi tarian klasik Bharatanatyam merupakan salah satu bentuk seni persembahan klasik India Selatan. Tarian ini menggabungkan gerakan tubuh, ekspresi wajah, mudra dan unsur muzik.

Kathakali pula ialah seni tari-drama klasik dari Keralam yang terkenal dengan solekan wajah, kostum, gerakan tubuh dan penyampaian cerita melalui ekspresi serta simbol.

Ketiga-tiga istilah ini digunakan dalam cerpen “Persaudaraan Banyan” dan “Kathakali”. Pemilihan ketiga-tiga contoh ini sangat menarik kerana ia memperlihatkan bahawa kebudayaan masyarakat India bukan hanya tertumpu kepada satu bentuk kesenian atau satu kawasan geografi.

Bhangra mewakili tradisi Punjab, Bharatam memperlihatkan tradisi tarian klasik Tamil, manakala Kathakali mempunyai akar budaya yang kuat di Keralam.

Penggunaan ketiga-tiga unsur ini memperluas pengetahuan pembaca tentang kepelbagaian kebudayaan India. Ia juga membuktikan bahawa Uthaya tidak mengehadkan paparan budaya India kepada kehidupan masyarakat Tamil sahaja.

Jika dilihat secara keseluruhan, dapatan Joanna Janet memperlihatkan bahawa cerpen Uthaya mempunyai unsur kebudayaan yang merangkumi bahasa, hubungan keluarga, kepercayaan, makanan, pakaian dan kesenian.

Satu perkara yang boleh diberikan perhatian ialah pengelompokan perkataan dalam kajian tersebut tidak semestinya menggambarkan keseluruhan fungsi budaya sesuatu istilah. Contohnya, perayaan boleh mempunyai hubungan dengan sistem kepercayaan dan organisasi sosial pada masa yang sama. Pakaian pula boleh menjadi lambang status, identiti atau kedudukan seseorang dalam masyarakat.

Oleh itu, pengkategorian melalui teori Koentjaraningrat sepatutnya dilihat sebagai alat untuk memahami teks, bukannya sempadan mutlak yang memisahkan setiap unsur kebudayaan.

Di samping itu, sistem ekonomi turut dimasukkan oleh Joanna sebagai unsur ketujuh teori Koentjaraningrat. Beliau mengenal pasti perkataan Kangani dalam cerpen “Nayagi”. Istilah ini merujuk kepada penyelia atau mandur yang mempunyai peranan dalam pengurusan tenaga buruh, khususnya dalam sejarah perladangan. Walaupun tidak termasuk dalam enam kategori yang menjadi tumpuan utama esei ini, unsur tersebut penting kerana ia menghubungkan kebudayaan dengan sejarah ekonomi masyarakat India di Tanah Melayu.

Isu pengelasan bahasa Tamil, Malayalam dan Telugu

Satu perkara yang perlu diberikan perhatian serius ialah penggunaan istilah bahasa dalam disertasi ini. Walaupun tajuk dan objektif kajian menyebut bahasa Tamil, terdapat beberapa perkataan yang sebenarnya berasal daripada bahasa lain, khususnya Malayalam dan Telugu.

Perkara ini bukan sekadar kesilapan istilah. Ia melibatkan ketepatan linguistik dan pengiktirafan terhadap identiti masyarakat India yang mempunyai pelbagai bahasa ibunda; walaupun pada definisi operasional (Hlm. 32-33) dinyatakan: “Dalam kajian ini bahasa Tamil merujuk kepada perkataan dari Bahasa Tamil, Malayalam, Telugu dan beberapa perkataan yang digunakan oleh masyarakat India di Malaysia”.

Tamil, Malayalam dan Telugu ialah tiga bahasa yang berbeza. Ketiga-tiganya tergolong dalam keluarga bahasa Dravidia, tetapi mempunyai sejarah perkembangan, tatabahasa, kosa kata dan tradisi kesusasteraan tersendiri.

Dokumen kerajaan India melalui Linguistic Survey of India mengelaskan Tamil, Telugu, Malayalam dan Kannada sebagai bahasa-bahasa Dravidia yang berasingan. Malah, setiap bahasa mempunyai sistem tulisan dan tradisi sastera sendiri.

Kerajaan India juga mengiktiraf ketiga-tiga bahasa sebagai bahasa klasik pada tarikh berlainan, iaitu Tamil (12 Oktober 2004), Telugu (31 Oktober 2008) dan Malayalam (8 Ogos 2013). Data banci India (2011) yang diterbitkan oleh Kementerian Kebudayaan India pada Februari 2026 (sumber) menunjukkan anggaran jumlah penutur bahasa Tamil seramai 69 juta orang, bahasa Telugu (81.1 juta) dan bahasa Malayalam (34.8 juta).

Angka ini menunjukkan bahawa ketiga-tiganya merupakan bahasa besar yang mempunyai komuniti penutur tersendiri. Oleh itu, tidak wajar semua perkataan tersebut dikelompokkan secara automatik sebagai perkataan bahasa Tamil hanya kerana digunakan oleh watak kaum India.

Kaum India di Malaysia bukan hanya terdiri daripada penutur bahasa Tamil. Terdapat juga komuniti Malayali, Telugu, Punjabi, Bengali dan beberapa kelompok lain. Kewujudan istilah daripada bahasa-bahasa tersebut dalam cerpen Uthaya sebenarnya merupakan kekuatan karya beliau kerana ia memperlihatkan kepelbagaian masyarakat India di Malaysia.

Kajian yang lebih teliti sepatutnya mengenal pasti asal bahasa setiap perkataan, kemudian mengkategorikannya berdasarkan fungsi kebudayaan. Dengan cara itu, kajian bukan sahaja lebih tepat dari sudut antropologi, malah menghormati kepelbagaian linguistik masyarakat yang diwakilinya.

Batasan pemilihan karya Uthaya

Satu lagi perkara yang menarik perhatian ketika membaca disertasi Joanna Janet ialah batasan pemilihan bahan kajian. Walaupun disertasi ini disiapkan pada tahun 2021, Joanna Janet hanya memilih cerpen-cerpen Uthaya yang diterbitkan sehingga tahun 1999.

Perkara ini dapat disahkan melalui Lampiran A pada halaman terakhir disertasi. Senarai tersebut menyenaraikan sembilan cerpen Uthaya yang dikaji:

Bil.	Cerpen	Tahun dalam Lampiran A
1	Chitra Pournami	1999
2	Doa Tahun Baru	1996a
3	Kathakali	1996a
4	Makan Malam	1999
5	Nayagi	1996a
6	Pancayat	1996a
7	Persaudaraan Banyan	1996
8	Surat Dari Madras	1996a
9	Wanita	1996a

Hal ini menimbulkan persoalan tentang keluasan skop penyelidikan. Mengapakah kajian yang dilakukan pada tahun 2021 tidak mengambil kira perkembangan karya Uthaya selepas tahun 1999?

Lebih menarik, bahagian rujukan disertasi sendiri menyenaraikan beberapa buku Uthaya yang diterbitkan selepas tahun 1999, termasuk Nayagi (2000), Sasterawan Pulau Cinta (2001), Rudra Avatara (2008) dan Kathakali (2009).

Hal ini bermakna bahan penerbitan selepas tahun 1999 sebenarnya diketahui oleh Joanna Janet selaku pengkaji. Namun, karya-karya tersebut mungkin tidak dimanfaatkan sepenuhnya sebagai bahan analisis.

Tentulah pemilihan bahan kajian (cerpen) sehingga tahun 1999 tidak boleh dianggap sebagai kesalahan metodologi kerana pengkaji berhak menetapkan batasan kajian. Namun, batasan tersebut sepatutnya diberikan justifikasi yang lebih jelas, khususnya apabila tempoh kajian dan penerbitan disertasi sudah menjangkau tahun 2021.

Perkara ini lebih ketara apabila biodata Uthaya (Hlm. 20-21) tidak memberikan gambaran lengkap tentang perkembangan kerjaya dan penerbitan beliau sehingga tahun kajian. Judul buku Nayagi (2000), Sasterawan Pulau Cinta (2001), Rudra Avatara (2008) dan Kathakali (2009) dimasukkan dalam bahan kajian (Hlm. 22) tetapi cerpen-cerpen dalam buku-buku berkenaan yang memenuhi skop kajian tidak pula dijadikan bahan analisis.

Cadangan cerpen dan buku Uthaya bagi kajian lanjutan (2000–2020)

Terdapat banyak karya Uthaya selepas tahun 1999 yang sangat sesuai dikaji menggunakan Teori Kebudayaan Koentjaraningrat. Cadangan ini merupakan penilaian tentang potensi penyelidikan, bukannya dakwaan bahawa setiap karya terbukti mengandungi semua tujuh unsur kebudayaan.

1. Sasterawan Pulau Cinta (2001) – Sesuai untuk mengkaji sistem bahasa, hubungan sosial, identiti masyarakat, pemikiran dan perlambangan budaya. Karya ini boleh diteliti dari sudut hubungan antara individu dengan masyarakat majmuk.

2. Rudra Avatara (2008) – Berpotensi untuk kajian sistem pengetahuan, mitologi, simbol, sistem kepercayaan dan hubungan manusia dengan tradisi keagamaan.

3. Kathakali (2009) – Sangat sesuai untuk mengkaji kesenian, seni persembahan, identiti budaya Keralam, simbol dan hubungan antara seni dengan masyarakat.

4. Kisah dari Siru Kambam (2013) – Sesuai untuk kajian sistem keluarga, organisasi sosial, hubungan komuniti, pengetahuan tradisional dan perubahan kehidupan masyarakat.

5. Pulau Pendatang (2015) – Kumpulan 20 karya berbentuk faksyen ini sangat sesuai untuk kajian organisasi sosial, sistem ekonomi, identiti, hubungan etnik dan kebudayaan dalam konteks politik serta masyarakat Malaysia. Karya ini menggunakan fakta sebenar yang diolah dalam bentuk fiksyen.

Buku Pulau Pendatang, Kisah dari Siru Kambam, Rudra Avatara dan Kathakali sesuai diberikan keutamaan dalam penyelidikan lanjutan bagi karya tahun 2000-2020. Keempat-empatnya menawarkan ruang kajian yang berbeza, termasuk hubungan sosial, sejarah, mitologi, seni dan identiti masyarakat. Senarai terkini buku Uthaya boleh dirujuk di sini.

Sudut lain yang boleh dijadikan bahan kajian

Disertasi Joanna Janet bertajuk “Unsur-unsur Kebudayaan Masyarakat India dalam Cerpen-cerpen Terpilih Karya Saroja Theavy Balakrishnan dan Uthaya Sankar SB” merupakan satu sumbangan akademik yang wajar diberikan penghargaan. Kajian tersebut membantu memperkenalkan unsur kebudayaan masyarakat India melalui cerpen Bahasa Malaysia dan membuktikan bahawa karya penulis kaum India (Sasterawan Kavyan) mempunyai nilai penting dalam perkembangan Sastera Kebangsaan.

Penggunaan Teori Kebudayaan Koentjaraningrat oleh Joanna Janet memberikan satu kerangka yang tersusun untuk memahami unsur kebudayaan dalam karya kreatif. Melalui enam kategori yang dibincangkan, orang ramai dapat melihat bagaimana bahasa, pengetahuan, keluarga, kepercayaan, pakaian, makanan dan kesenian membentuk identiti sesuatu masyarakat.

Namun, kajian Joanna Janet juga mempunyai beberapa batasan yang perlu diperhatikan. Antaranya ialah ketidaktepatan pengelasan bahasa Tamil, Malayalam dan Telugu, serta pemilihan cerpen Uthaya yang terhad kepada karya sehingga tahun 1999.

Penyelidikan akademik terhadap karya Uthaya juga tidak sepatutnya terhenti pada pengenalpastian perkataan berunsur budaya. Karya beliau perlu dikaji dari sudut pemikiran, teknik penceritaan, pembinaan watak, sejarah, identiti, hubungan antara kaum dan pandangan terhadap masyarakat Malaysia.

Hal ini penting kerana sumbangan Uthaya bukan sekadar memperkenalkan istilah budaya India kepada pembaca Sastera Kebangsaan. Beliau turut membuktikan bahawa seseorang penulis kaum India mampu menghasilkan karya dalam Bahasa Malaysia yang mempunyai nilai sastera, pemikiran dan identiti kebangsaan.

Penglibatan beliau dalam dunia penulisan sejak awal 1990-an serta usaha mengasaskan Kumpulan Sasterawan Kavyan pada tahun 1999 turut memperlihatkan sumbangan yang melangkaui kegiatan menghasilkan buku. Uthaya terlibat dalam usaha membuka ruang kepada penulis pelbagai kaum untuk berkarya menggunakan Bahasa Malaysia.

Antologi yang diusahakan oleh Kavyan, seperti Vanakam (2002), Busana Bahasa (2019), Landasan Hidup (2020), Peluru Aksara (2020), Lakaran Diri (2022), Seruling Malam (2024) dan Caritra (2026) juga mempunyai potensi baik untuk mengkaji karya penulis kaum India.

Unsur Kebudayaan India dalam Sastera Kebangsaan: Mengulas Disertasi Joanna Janet (Bahagian 1)

Disertasi bertajuk “Unsur-unsur Kebudayaan Masyarakat India dalam Cerpen-cerpen Terpilih Karya Saroja Theavy Balakrishnan dan Uthaya Sankar SB” yang dihasilkan oleh Joanna Janet a/p Joseph pada tahun 2021 merupakan satu kajian akademik yang menarik, khususnya dalam usaha memahami sumbangan penulis kaum India terhadap perkembangan Sastera Kebangsaan di Malaysia.

Disertasi ini dikemukakan kepada Fakulti Bahasa dan Komunikasi, Universiti Pendidikan Sultan Idris (UPSI) bagi memenuhi syarat memperoleh Ijazah Sarjana Sastera (Kesusasteraan Tamil). Kajian tersebut menggunakan pendekatan kualitatif berbentuk deskriptif dan kaedah kepustakaan untuk mengenal pasti, mengelaskan serta menghuraikan unsur kebudayaan masyarakat India dalam cerpen terpilih dua orang penulis, iaitu Saroja Theavy Balakrishnan dan Uthaya Sankar SB.

Kajian Joanna Janet mempunyai kepentingan yang lebih besar daripada sekadar mengenal pasti perkataan bahasa Tamil dalam cerpen Bahasa Malaysia. Kajian ini secara tidak langsung mengiktiraf bahawa penulis kaum India turut memainkan peranan dalam membentuk wajah kesusasteraan kebangsaan. Mereka bukan sekadar menulis menggunakan Bahasa Malaysia, malah membawa pengalaman hidup, pemikiran, sejarah, adat, kepercayaan dan pandangan dunia masyarakat India ke dalam khazanah Sastera Kebangsaan.

Hal ini penting kerana kesusasteraan Malaysia sepatutnya mencerminkan masyarakat Malaysia yang terdiri daripada pelbagai kaum, bahasa dan kebudayaan. Sesebuah karya tidak seharusnya dinilai berdasarkan keturunan pengarang atau bahasa ibunda semata-mata. Sebaliknya, nilai karya perlu dilihat melalui kemampuan pengarang mengolah pengalaman manusia menjadi bahan sastera yang dapat dinikmati dan difahami oleh masyarakat pelbagai kaum.

Joanna Janet sendiri menyatakan dalam bahagian kepentingan kajian (Hlm. 16-17) bahawa karya penulis kaum India mampu membuka ruang baharu kepada pembaca multietnik untuk memahami masyarakat majmuk di Malaysia. Beliau turut melihat Saroja dan Uthaya sebagai penghubung antara tradisi sastera pelbagai kaum.

Malah, penggunaan unsur kebudayaan India dalam karya Bahasa Malaysia membuktikan bahawa bahasa kebangsaan mempunyai kemampuan untuk menjadi wahana penyampaian pengalaman pelbagai kelompok masyarakat. Inilah antara asas penting dalam usaha menjadikan Sastera Kebangsaan sebagai kesusasteraan nasional yang benar-benar mewakili rakyat negara ini.

Teori Kebudayaan Koentjaraningrat

Sebelum meneliti dapatan kajian, kita perlu memahami teori yang digunakan oleh Joanna Janet. Koentjaraningrat (1923–1999) ialah tokoh antropologi Indonesia yang banyak menyumbangkan pemikiran dalam bidang kebudayaan dan antropologi sosial. Pendekatan beliau sesuai digunakan untuk memahami kebudayaan sebagai satu keseluruhan yang merangkumi pemikiran, hubungan sosial, kepercayaan, hasil ciptaan manusia dan kegiatan kehidupan.

Dalam disertasi ini, Joanna Janet menggunakan pembahagian kebudayaan Koentjaraningrat (1990) yang mengandungi tiga kategori utama, iaitu:

1.               Sistem idea.

2.               Sistem artifak.

3.               Sistem aktiviti.

Ketiga-tiga kategori tersebut merangkumi tujuh unsur kebudayaan sejagat.

Pertama: Sistem idea.

Kategori ini merangkumi empat unsur:

·                  Sistem bahasa atau perlambangan manusia.

·                  Sistem pengetahuan.

·                  Sistem keluarga dan organisasi sosial.

·                  Sistem kepercayaan.

Sistem idea merujuk kepada perkara yang wujud dalam pemikiran dan pandangan hidup manusia. Bahasa, misalnya, bukan sekadar alat komunikasi. Bahasa juga menyimpan identiti, pengalaman, nilai dan cara sesuatu masyarakat memahami dunia.

Sistem pengetahuan pula merangkumi ilmu dan kearifan yang diwarisi atau dikembangkan oleh masyarakat. Pengetahuan tentang alam, tumbuh-tumbuhan, haiwan, tubuh manusia, tingkah laku dan pengiraan waktu termasuk dalam kategori ini.

Sistem keluarga dan organisasi sosial melihat hubungan antara manusia, termasuk panggilan kekeluargaan, perkahwinan, struktur keluarga, komuniti, kedudukan sosial dan peraturan masyarakat.

Sistem kepercayaan pula merangkumi keyakinan, amalan keagamaan, upacara, tempat ibadat, simbol keagamaan, tokoh ketuhanan dan kisah mitologi.

Kedua: Sistem artifak.

Kategori ini merangkumi dua unsur:

·                  Sistem peralatan dan keperluan hidup serta teknologi.

·                  Kesenian.

Sistem peralatan dan keperluan hidup melibatkan pakaian, makanan, minuman, peralatan, tempat perlindungan dan pelbagai objek yang digunakan manusia dalam kehidupan harian.

Kesenian pula merangkumi seni rupa, ukiran, muzik, tarian, drama, seni persembahan dan hasil kreativiti masyarakat.

Ketiga: Sistem aktiviti.

Kategori ini merangkumi sistem ekonomi, iaitu kegiatan pengeluaran, pengagihan dan penggunaan barangan serta perkhidmatan untuk memenuhi keperluan hidup.

Pembahagian ini membolehkan pengkaji melihat kebudayaan bukan sebagai senarai adat atau kepercayaan semata-mata. Sebaliknya, kebudayaan merupakan satu sistem kehidupan yang saling berkaitan.

Teori Kebudayaan Koentjaraningrat sesuai digunakan untuk mengkaji cerpen Uthaya kerana beliau sering memasukkan unsur kebudayaan ke dalam peristiwa, dialog, pemikiran dan perwatakan. Sesuatu istilah yang kelihatan kecil dalam sebuah cerpen mungkin mempunyai hubungan dengan sejarah, identiti, hubungan kekeluargaan atau kepercayaan sesuatu kelompok masyarakat.

Walau bagaimanapun, perlu diingat bahawa Joanna Janet mengehadkan analisisnya kepada perkataan yang dikenal pasti sebagai unsur kebudayaan. Oleh itu, tujuh unsur Koentjaraningrat yang digunakan dalam kajian tersebut tidak semestinya merangkumi keseluruhan kebudayaan yang dipaparkan dalam cerpen Uthaya.

Dapatan Kajian: Cerpen-cerpen Uthaya Sankar SB

Bab 4 merupakan bahagian paling penting untuk tujuan ulasan ini kerana Joanna Janet mengemukakan perkataan, contoh petikan dan huraian tentang unsur kebudayaan yang ditemui dalam cerpen-cerpen terpilih.

Berdasarkan Jadual 4.1 hingga Jadual 4.8, berikut ialah penelitian terhadap sumbangan cerpen Uthaya mengikut kategori kebudayaan.

1. Sistem bahasa atau perlambangan manusia

Joanna Janet mengenal pasti dua perkataan dalam kategori ini, iaitu Aiyoo dan Chaya.

Aiyoo digunakan dalam cerpen “Persaudaraan Banyan”. Perkataan ini merupakan ungkapan yang digunakan dalam pertuturan untuk melahirkan perasaan terkejut, kesal atau kecewa apabila seseorang menghadapi keadaan yang tidak diingini.

Joanna Janet memberikan contoh watak Ris yang menampar dahi apabila menyedari bahawa kertas yang dicarinya berada pada Sree. Ungkapan tersebut memperlihatkan penggunaan bahasa yang menggambarkan reaksi spontan seseorang.

Chaya pula terdapat dalam cerpen “Doa Tahun Baru”. Joanna Janet menjelaskan bahawa perkataan ini bermaksud teh dalam bahasa Malayalam. Penggunaannya menggambarkan kebiasaan keluarga berkumpul di ruang tamu sambil berbual dan menikmati minuman panas.

Contoh yang diberikan ialah suasana ahli keluarga duduk bersama-sama sambil menghirup chaya panas.

Kedua-dua perkataan ini memperlihatkan bahawa bahasa dalam karya kreatif bukan sekadar alat menyampaikan cerita. Bahasa juga menjadi lambang identiti dan latar kebudayaan watak.

Bagaimanapun, terdapat satu perkara penting yang perlu diperbetulkan dalam pengelasan bahasa. Joanna Janet sendiri menyatakan bahawa Chaya ialah perkataan bahasa Malayalam, tetapi dalam beberapa bahagian lain, perkataan itu tetap dimasukkan dalam kelompok perkataan bahasa Tamil. Perkara ini akan dibincangkan secara khusus kemudian.

2. Sistem pengetahuan

Sistem pengetahuan merupakan unsur yang merangkumi ilmu, pengalaman dan kearifan masyarakat. Dalam teori Koentjaraningrat, pengetahuan tidak terhad kepada pendidikan formal. Ia turut meliputi pengetahuan tentang alam, sejarah, mitologi, manusia, haiwan dan kehidupan.

Dalam bahagian 4.4.2, Joanna Janet menyenaraikan lima perkataan, iaitu Hanuman, Kolem, Rama, Ravana dan Sulukaapu. Walau bagaimanapun, contoh dan petikan yang dihuraikan bagi kelima-lima perkataan tersebut sebenarnya merujuk kepada cerpen Saroja.

Terdapat sedikit ketidakselarasan dalam pengenalan bahagian ini kerana Joanna Janet turut menyebut cerpen “Pancayat” dan “Nayagi” karya Uthaya. Namun, huraian subseksyen yang dipaparkan tidak memberikan bukti petikan Uthaya bagi lima perkataan berkenaan.

Walaupun demikian, cerpen “Nayagi” dan “Panchayat” sangat berpotensi untuk dianalisis melalui sistem pengetahuan. Contohnya, pengetahuan tentang susur galur keluarga, sejarah, kepercayaan, pemikiran dan mitologi yang muncul dalam sesebuah cerita boleh dikaji sebagai pengetahuan budaya.

3. Sistem keluarga dan organisasi sosial

Bahagian ini merupakan antara bahagian yang paling menarik dalam kajian Joanna Janet kerana penggunaan panggilan kekeluargaan memperlihatkan hubungan sosial masyarakat India.

Joanna mengenal pasti beberapa perkataan daripada cerpen Uthaya, antaranya Acha, Anna, Appa, Chechi, Muttacha, Paapa dan Paati. Selain itu, terdapat istilah berkaitan perayaan seperti Chithirai Puttaandu, Ugadhi, Vasakhi dan Vishu dalam jadual kategori yang sama.

Acha ialah panggilan untuk bapa dalam bahasa Malayalam. Perkataan ini digunakan dalam cerpen “Nayagi”.

Dalam petikan yang dikemukakan, terdapat gambaran tentang hubungan kekeluargaan yang melibatkan watak Acha, Muttacha, Chechi dan ahli keluarga lain. Pembaca dapat melihat bagaimana panggilan kekeluargaan digunakan untuk menunjukkan kedudukan seseorang dalam salasilah keluarga.

Anna pula merupakan panggilan untuk abang atau lelaki yang lebih tua. Perkataan ini digunakan dalam cerpen “Makan Malam”.

Joanna Janet memberikan petikan yang memperlihatkan suasana keluarga pada waktu sarapan. Watak-watak menggunakan panggilan Amma, Anna dan Appa ketika berinteraksi. Penggunaan istilah tersebut menjadikan suasana keluarga lebih meyakinkan kerana dialog tidak bergantung sepenuhnya pada panggilan umum seperti ibu, bapa dan abang.

Appa ialah panggilan untuk bapa dalam bahasa Tamil. Dalam cerpen “Makan Malam”, perkataan ini digunakan untuk merujuk kepada bapa yang tinggal bersama ahli keluarganya.

Chechi pula merupakan panggilan kekeluargaan dalam bahasa Malayalam untuk kakak atau perempuan yang lebih tua. Perkataan ini muncul dalam cerpen “Nayagi”.

Muttacha merupakan panggilan untuk datuk dalam konteks yang dibincangkan oleh Joanna Janet. Dalam “Nayagi”, perkataan ini digunakan ketika watak menerangkan hubungan antara ahli keluarga dan keturunan mereka.

Paapa ialah panggilan untuk bayi atau kanak-kanak kecil, manakala Paati ialah panggilan untuk nenek. Kedua-duanya memperlihatkan kepentingan hubungan antara generasi dalam keluarga.

Apa yang menarik ialah penggunaan panggilan tersebut bukan sekadar bertujuan memperkenalkan kosa kata baharu. Ia membantu pembaca memahami struktur keluarga, hubungan saudara-mara dan cara masyarakat memberikan penghormatan kepada golongan yang lebih tua.

Cerpen “Nayagi” merupakan bahan yang sangat sesuai untuk kajian lanjut kerana cerpen ini mengandungi hubungan kekeluargaan yang kompleks. Melalui penggunaan panggilan tertentu, pembaca dapat memahami kedudukan watak, hubungan antara saudara dan cara sesebuah keluarga mengekalkan hubungan sosial.

Sementara itu, cerpen “Makan Malam” memperlihatkan kehidupan keluarga melalui interaksi harian. Perkara seperti sarapan, perbualan dan hubungan antara ibu bapa dengan anak-anak juga merupakan sebahagian daripada kebudayaan.

Satu lagi aspek yang menarik ialah kemasukan nama perayaan dalam kategori ini. Chithirai Puttaandu merujuk kepada Tahun Baharu Tamil, Ugadhi kepada perayaan Tahun Baharu yang dikaitkan dengan masyarakat Telugu dan Kannada, Vasakhi kepada perayaan penting dalam tradisi Sikh dan Punjabi, manakala Vishu merupakan perayaan Tahun Baharu dalam tradisi Malayali.

Walaupun perayaan-perayaan ini berkaitan dengan identiti komuniti dan hubungan sosial, pengelasan semuanya di bawah sistem keluarga dan organisasi sosial boleh dipersoalkan. Sebenarnya, perayaan boleh dianalisis melalui sistem kepercayaan, amalan ritual dan pengetahuan tentang kalendar kebudayaan.

4. Sistem kepercayaan

Bahagian ini mengandungi banyak contoh yang menarik daripada cerpen Uthaya. Joanna Janet mengenal pasti perkataan Chitra Pournami, Deepavali, Kaali, Ghanapati, Kalaimagal, Kavadi, Mahavishnu, Om Saravanabava, Paraasakthi, Ponggal, Saivam, Sivaperuman, Surya Narayana dan Tulasi sebagai antara unsur yang digunakan oleh Uthaya.

Perkataan-perkataan tersebut muncul dalam cerpen “Chitra Pournami”, “Doa Tahun Baru”, “Pancayat” dan “Nayagi”.

Chitra Pournami merupakan perayaan yang mempunyai hubungan dengan bulan purnama dalam bulan Chithirai mengikut kalendar Tamil. Uthaya menggunakan istilah ini sebagai tajuk cerpen. Perkara ini membuka ruang untuk memahami hubungan antara kalendar tradisional, amalan keagamaan dan kehidupan masyarakat.

Deepavali pula terdapat dalam “Doa Tahun Baru”. Joanna Janet menghuraikan amalan keluarga menyambut Deepavali, termasuk mandi minyak, bersembahyang, mendapatkan restu ibu bapa dan mengunjungi kuil.

Huraian ini menunjukkan bahawa Deepavali bukan sekadar perayaan yang dikaitkan dengan lampu atau mercun. Ia turut mempunyai makna kekeluargaan dan keagamaan.

Kaali digunakan dalam cerpen “Pancayat”. Joanna Janet menerangkan bahawa Kaali merupakan dewi yang mempunyai hubungan dengan Shiva. Dalam perbincangan tersebut, Kaali dikaitkan dengan kuasa, kematian dan pembalasan.

Ghanapati pula muncul dalam “Doa Tahun Baru”. Dikenali juga sebagai Ganesha atau Vinayaka, dewa ini dikaitkan dengan kebijaksanaan dan penghapusan halangan. Uthaya menggunakan penerangan tentang Ghanapati untuk menunjukkan kepelbagaian bentuk pemujaan dalam agama Hindu.

Antara petikan yang menarik dalam cerpen “Doa Tahun Baru” ialah penerangan watak tentang enam mazhab Hindu yang mempunyai bentuk pemujaan berbeza, termasuk Shiva, Shakti, Ghanapati, Murugan, Surya Narayana dan Mahavishnu. Pada masa yang sama, watak tersebut menjelaskan bahawa Tuhan adalah esa.

Bahagian ini mempunyai nilai pendidikan yang penting kerana ia membantu pembaca pelbagai kaum dan agama memahami bahawa agama Hindu mempunyai pelbagai aliran dan tradisi pemujaan. Penggunaan nama dewa-dewi yang berbeza tidak semestinya bermaksud seseorang penganut mempunyai kepercayaan yang terpisah-pisah.

Kalaimagal ialah nama yang dikaitkan dengan Dewi Saraswati, iaitu dewi ilmu pengetahuan, seni, muzik dan kebijaksanaan. Dalam cerpen “Nayagi”, Uthaya menghubungkan kebolehan seorang watak dengan restu Kalaimagal.

Kavadi pula muncul dalam cerpen “Chitra Pournami”. Joanna Janet mengaitkannya dengan amalan keagamaan yang melibatkan pemujaan Murugan. Huraian ini memperlihatkan hubungan antara kepercayaan, pengorbanan, disiplin diri dan amalan ritual.

Mahavishnu, Om Saravanabava, Paraasakthi, Sivaperuman dan Surya Narayana turut memperlihatkan kepelbagaian nama dan bentuk ketuhanan dalam tradisi Hindu. Melalui istilah ini, pembaca diperkenalkan kepada sistem kepercayaan yang mempunyai sejarah dan falsafah tersendiri. (Bersambung dalam Bahagian Dua)

Citra Identiti Budaya dan Sumbangan Penulis Kaum India dalam Sastera Kebangsaan: Kajian oleh Dua Tokoh

Perkembangan Sastera Kebangsaan di Malaysia tidak dapat dipisahkan daripada sumbangan penulis daripada pelbagai latar belakang etnik dan budaya. Walaupun Bahasa Malaysia atau bahasa Melayu menjadi bahasa pengantar utama dalam kesusasteraan kebangsaan, penghasilan karya dalam bahasa tersebut turut melibatkan penulis Bukan Melayu, termasuk kaum India. Penglibatan mereka bukan sahaja memperkaya khazanah kesusasteraan, malah memperkenalkan pengalaman, pemikiran, dan kebudayaan masyarakat yang membentuk wajah sebenar Malaysia.

Dalam konteks ini, dua penyelidikan akademik mempunyai kepentingan tersendiri, iaitu tesis Doktor Falsafah (PhD) oleh Saravanan P. Veeramuthu (8 Disember 1967 – 3 November 2023) bertajuk Citra Identiti Budaya Masyarakat India: Satu Perbicaraan Cerpen Melayu Karya Cerpenis India (2010) dan tesis Sarjana Sastera (MA) oleh Uthaya Sankar SB bertajuk Sumbangan Penulis Kaum India kepada Perkembangan Sastera Kebangsaan: Analisis Budaya dalam Cerpen 1985–2019 (2020).

Kedua-dua tesis tersebut kemudian disunting dan diterbitkan sebagai buku. Penyelidikan Saravanan diterbitkan pada 2024 secara anumerta (posthumous) dengan judul Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen, manakala penyelidikan Uthaya diterbitkan pada 2021 sebagai Kavya Sastra: Penulis Kaum India dan Sastera Kebangsaan.

Walaupun mempunyai persamaan dari segi tumpuan terhadap penulis India dan cerpen Bahasa Malaysia, kedua-dua penyelidikan sebenarnya mempunyai matlamat, skop, dan sumbangan akademik yang berbeza.

Identiti budaya sebagai bahan penelitian sastera

Tesis Saravanan memberikan perhatian khusus kepada citra identiti budaya masyarakat India sebagaimana digambarkan dalam cerpen bahasa Melayu karya 24 cerpenis kaum India dari 1988 hingga 2007. Penyelidikan ini mengangkat cerpen sebagai bahan untuk memahami bagaimana identiti etnik dan kebudayaan dipersembahkan melalui karya kreatif.

Persoalan identiti budaya tidak terhad kepada pengenalpastian pakaian tradisional, makanan, perayaan, atau penggunaan bahasa tertentu. Identiti juga terbentuk melalui pengalaman hidup, hubungan kekeluargaan, sistem nilai, kepercayaan, ingatan kolektif, dan interaksi seseorang dengan persekitaran sosial. Oleh itu, gambaran masyarakat India dalam cerpen boleh diteliti sebagai representasi kehidupan yang mempunyai pelbagai lapisan makna.

Salah satu kekuatan penyelidikan Saravanan ialah penggunaan Modul Pembentukan Identiti Phinney dan Modul Tahap Akulturasi Sue dan Sue. Kedua-dua kerangka ini membolehkan identiti etnik diteliti melalui proses pembentukan dan penyesuaian budaya.

Identiti bukan sekadar sesuatu yang diwarisi secara automatik, tetapi turut berkembang melalui pengalaman individu, hubungan dengan kelompok sendiri, dan interaksi dengan masyarakat yang lebih luas.

Kajian Saravanan turut memberikan perhatian kepada dimensi identiti ekspresif, lahiriah, dan dalaman. Identiti ekspresif merangkumi aspek seperti bahasa, perayaan, dan sistem panggilan. Identiti lahiriah pula dapat dilihat melalui pakaian dan makanan, manakala identiti dalaman berkaitan unsur yang lebih mendalam dalam pembentukan jati diri budaya.

Pembahagian ini penting kerana unsur budaya dalam karya sastera tidak semestinya berfungsi sebagai hiasan atau latar cerita. Penggunaan bahasa Tamil, misalnya, boleh memperlihatkan hubungan kekeluargaan, kedudukan generasi, dan kesinambungan warisan. Begitu juga gambaran sesuatu perayaan boleh membawa makna yang lebih luas daripada sekadar penerangan tentang upacara keagamaan atau adat.

Melalui pendekatan tersebut, Saravanan menjadikan cerpen bahasa Melayu karya penulis kaum India sebagai ruang untuk memahami identiti masyarakat India dalam konteks Malaysia. Sumbangan ini memperlihatkan hakikat karya berbahasa Melayu oleh penulis Bukan Melayu juga mempunyai nilai penting sebagai sumber penelitian sosiobudaya.

Daripada tesis kepada buku: usaha mengabadikan penyelidikan Saravanan

Tesis PhD Saravanan yang disiapkan pada 2010 kemudian disunting dan diterbitkan sebagai Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen pada 2024. Perubahan judul tersebut memperlihatkan penyusunan semula persembahan karya untuk penerbitan berbentuk buku.

Penerbitan ini mempunyai nilai tambahan kerana Saravanan telah meninggal dunia sebelum karya tersebut dilancarkan. Menurut laporan Bernama (10 November 2024) mengenai pelancaran karya-karya terakhir mendiang di George Town, Pulau Pinang, buku Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen merupakan antara karya yang diterbitkan untuk mengabadikan sumbangan beliau dalam bidang kesusasteraan Melayu.

Saravanan merupakan bekas pensyarah kanan dalam bidang Sastera Melayu di Pusat Pengajian Ilmu Kemanusiaan, Universiti Sains Malaysia (USM). Selain buku tersebut, penerbitan karya terakhirnya turut merangkumi buku puisi Ada Apa Pada Nama dan novel Devi: Suatu Persinggahan oleh Persatuan Karyawan Pulau Pinang.

Penerbitan buku Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen penting kerana hasil penyelidikan akademik tidak sepatutnya hanya tersimpan dalam repositori universiti atau menjadi bahan rujukan terhad kepada penyelidik. Dengan diterbitkan sebagai buku, penelitian tentang identiti budaya masyarakat India dapat diperkenalkan kepada khalayak pembaca yang lebih luas, termasuk penulis, pengkritik sastera, pelajar, dan masyarakat umum.

Pada masa sama, penerbitan secara anumerta memperlihatkan kepentingan usaha memelihara hasil pemikiran Saravanan sebagai seorang sarjana. Sesebuah tesis bukan sekadar syarat untuk memperoleh ijazah. Apabila mempunyai nilai ilmiah dan dokumentasi yang berpanjangan, tesis juga boleh menjadi sumbangan kepada perkembangan ilmu pengetahuan.

Sejarah dan sumbangan penulis India kepada Sastera Kebangsaan

Jika Saravanan memberikan tumpuan kepada representasi identiti budaya dalam cerpen, Uthaya pula mengemukakan persoalan yang lebih luas tentang kedudukan penulis kaum India dalam perkembangan Sastera Kebangsaan.

Tesis oleh Uthaya bertajuk Sumbangan Penulis Kaum India kepada Perkembangan Sastera Kebangsaan: Analisis Budaya dalam Cerpen 1985–2019 disediakan di Universiti Malaya (UM) dan dikemukakan pada November 2020 bagi memenuhi keperluan Ijazah Sarjana Sastera (MA). Penyelidikan intensif berlangsung sepanjang 2019–2020 dan siap pada November 2020.

Buku Kavya Sastra: Penulis Kaum India dan Sastera Kebangsaan diterbitkan pada September 2021. Buku itu merupakan hasil penyuntingan dan pengolahan tesis, termasuk perubahan format persembahan, gaya bahasa, susunan bab, serta penambahan dan pengemaskinian maklumat supaya lebih sesuai untuk pembaca umum.

Perkara ini menunjukkan bahawa Kavya Sastra bukan penyelidikan baharu yang terpisah daripada tesis MA tersebut. Sebaliknya, buku itu ialah bentuk penerbitan yang dikembangkan daripada penyelidikan akademik asal.

Berbeza daripada kajian akademik yang hanya meneliti gambaran budaya dalam teks, penyelidikan Uthaya turut mendokumentasikan sejarah penglibatan penulis kaum India dalam penghasilan karya Bahasa Malaysia. Skopnya merangkumi pengenalpastian tokoh, penelusuran perkembangan penulisan, dan penelitian sumbangan mereka kepada Sastera Kebangsaan.

Antara perkara yang diberikan perhatian ialah sejarah awal penglibatan penulis Bukan Melayu dalam kesusasteraan Melayu, termasuk Munsyi Abdullah dan Nagalingam yang menghasilkan karya pada 1932. Penyelidikan Uthaya turut menelusuri perkembangan penulis kaum India pada dekad 1960-an dan 1970-an serta kemunculan generasi penulis selepas pelaksanaan Dasar Pelajaran Kebangsaan.

Satu sumbangan penting Kavya Sastra ialah dokumentasi 72 orang penulis kaum India yang menghasilkan karya Bahasa Malaysia dalam tempoh 1981–2021. Dokumentasi tersebut memperlihatkan usaha untuk mengiktiraf bukan sahaja penulis yang dikenali ramai, malah juga individu yang mungkin kurang diberikan perhatian dalam sejarah kesusasteraan arus perdana.

Pengumpulan maklumat dilakukan melalui pelbagai sumber, termasuk buku, antologi cerpen, tesis, jurnal, majalah, akhbar, kertas kerja, wawancara, dan portal dalam talian. Pendekatan ini menjadikan penyelidikan Uthaya bukan sekadar analisis teks, sebaliknya turut berfungsi sebagai usaha membina rekod sejarah penglibatan penulis kaum India dalam Sastera Kebangsaan.

Dalam hal ini, Kavya Sastra mempunyai dua komponen yang saling melengkapi. Pertama, dokumentasi sumbangan penulis kaum India kepada Sastera Kebangsaan. Kedua, analisis budaya dalam cerpen yang diterbitkan antara 1985 dan 2019.

Perlu dinyatakan bahawa tempoh 1985–2019 merujuk kepada korpus cerpen yang menjadi fokus analisis budaya, manakala tempoh 1981–2021 merujuk kepada lingkungan dokumentasi penulis dalam Kavya Sastra. Kedua-dua lingkungan masa ini mempunyai fungsi penyelidikan yang berlainan.

Persamaan antara kedua-dua penyelidikan

Walaupun mempunyai objektif yang berlainan, terdapat beberapa persamaan yang menjadikan kedua-dua karya ini relevan untuk dibaca dan diteliti secara bersama.

Pertama, kedua-duanya mengiktiraf cerpen Bahasa Malaysia (bahasa Melayu) karya penulis kaum India sebagai bahan penelitian yang mempunyai nilai akademik. Cerpen bukan sekadar karya kreatif untuk hiburan, sebaliknya boleh menjadi sumber untuk memahami kehidupan, pemikiran, dan kebudayaan sesuatu kelompok masyarakat.

Kedua, kedua-dua kajian memberikan perhatian kepada identiti budaya masyarakat India di Malaysia. Unsur seperti bahasa, makanan, pakaian, perayaan, adat, dan hubungan kekeluargaan mempunyai kepentingan dalam memahami gambaran masyarakat India melalui karya sastera.

Ketiga, kedua-dua penyelidikan memperlihatkan bahawa penulis kaum India turut memberikan sumbangan kepada perkembangan Sastera Kebangsaan. Penghasilan karya dalam Bahasa Malaysia oleh penulis Bukan Melayu memperlihatkan sifat inklusif Sastera Kebangsaan dan kepelbagaian pengalaman yang dapat diungkapkan melalui bahasa kebangsaan.

Keempat, kedua-dua pengkaji menjadikan kesusasteraan sebagai medium dokumentasi kehidupan masyarakat. Cerpen boleh menyimpan gambaran tentang perubahan sosial, pengalaman generasi, hubungan antara etnik, dan kesinambungan budaya yang mungkin tidak tercatat secara terperinci dalam dokumen sejarah rasmi.

Kelima, kedua-dua penyelidikan mempunyai nilai sebagai asas kepada kajian lanjutan. Penyelidik boleh menggunakan hasil penelitian tersebut untuk membandingkan representasi budaya antara generasi penulis, meneliti perubahan identiti masyarakat India, atau mengkaji kedudukan penulis Bukan Melayu dalam pembentukan Sastera Kebangsaan.

Perbezaan objektif dan sumbangan akademik

Persamaan subjek tidak bermakna kedua-dua kajian mempunyai objektif yang sama. Perbezaan paling ketara terletak pada persoalan utama yang ingin dijawab.

Kajian Saravanan boleh dirumuskan melalui persoalan: Bagaimanakah identiti budaya masyarakat India dibentuk dan digambarkan dalam cerpen bahasa Melayu karya cerpenis India?

Sebaliknya, kajian Uthaya mengemukakan persoalan: Bagaimanakah penulis kaum India menyumbang kepada perkembangan Sastera Kebangsaan dan bagaimanakah budaya masyarakat India direpresentasikan dalam cerpen mereka?

Perbezaan ini membawa kepada dua pendekatan yang berlainan. Saravanan menjadikan identiti budaya sebagai pusat analisis. Uthaya pula menggabungkan dokumentasi sejarah pengarang dengan penelitian budaya dalam karya (cerpen).

Dari sudut unit analisis, Saravanan lebih tertumpu kepada identiti yang dipaparkan melalui teks cerpen (tekstual). Uthaya mempunyai sekurang-kurangnya dua unit penelitian iaitu penulis sebagai individu yang menyumbang kepada perkembangan sastera dan cerpen sebagai teks yang menggambarkan kehidupan budaya masyarakat India.

Perbezaan tersebut juga dapat dilihat dari sudut sejarah kesusasteraan. Kajian Saravanan memberikan sumbangan kepada bidang kritikan sastera dan kajian identiti etnik. Kajian Uthaya pula memberikan perhatian khusus kepada dokumentasi sejarah penulis, termasuk mereka yang kurang dikenali atau tidak lagi aktif menghasilkan karya.

Pendokumentasian maklumat 72 penulis (1980-2021) dalam Kavya Sastra sebagai tambahan kepada lima penulis veteran (1960-1979) mempunyai kepentingan tersendiri. Sejarah kesusasteraan tidak sepatutnya hanya mengabadikan nama penulis yang menulis banyak buku atau sering menerima pengiktirafan institusi. Penulis yang pernah menghasilkan cerpen untuk majalah dan akhbar, walaupun tidak meneruskan kegiatan penulisan, juga mempunyai tempat dalam perkembangan sejarah sastera.

Dalam konteks ini, kajian Uthaya memperluas pengertian sumbangan sastera. Sumbangan seseorang penulis bukan semata-mata diukur berdasarkan jumlah buku yang diterbitkan atau anugerah yang diterima, malah juga berdasarkan penglibatannya dalam memperkaya khazanah sastera kebangsaan.

Adakah kajian Uthaya mengulangi kajian Saravanan?

Persoalan ini wajar dibangkitkan kerana kedua-dua penyelidikan membicarakan cerpen Bahasa Malaysia oleh penulis kaum India dan memberikan perhatian kepada gambaran budaya masyarakat India dalam karya.

Namun, persamaan tersebut tidak mencukupi untuk menyimpulkan bahawa kajian Uthaya pada 2020 merupakan pengulangan kajian Saravanan pada 2010.

Tesis Saravanan disiapkan pada 2010, sedangkan penyelidikan Uthaya berlangsung pada 2019–2020. Kajian Saravanan merupakan penyelidikan terdahulu yang relevan dalam bidang identiti budaya dan cerpen bahasa Melayu oleh penulis kaum India. Bagaimanapun, Uthaya mengembangkan persoalan penyelidikan ke arah yang lebih luas dengan menjadikan sejarah penglibatan dan sumbangan penulis sebagai salah satu fokus utama.

Analisis budaya dalam cerpen memang menjadi titik persamaan, namun skop dokumentasi pengarang dalam Kavya Sastra memberikan dimensi tambahan yang tidak boleh disamakan dengan penelitian identiti budaya semata-mata.

Oleh itu, kedua-dua kajian lebih sesuai dilihat sebagai penyelidikan yang saling melengkapi. Saravanan memberikan pemahaman tentang bagaimana identiti budaya dipaparkan dalam karya, manakala Uthaya turut berusaha menjawab persoalan siapa yang menghasilkan karya tersebut dan bagaimana penglibatan mereka membentuk sejarah Sastera Kebangsaan.

Kepentingan kepada konsep Sastera Kebangsaan

Kedua-dua penyelidikan turut membawa kita kepada persoalan lebih besar tentang konsep Sastera Kebangsaan dalam sebuah negara berbilang etnik.

Sastera Kebangsaan tidak seharusnya difahami hanya melalui latar belakang etnik pengarang. Bahasa yang digunakan, pengalaman yang diketengahkan, dan sumbangan karya kepada khazanah sastera negara juga perlu diberikan perhatian.

Apabila penulis kaum India menghasilkan cerpen Bahasa Malaysia, mereka bukan sekadar menggunakan bahasa yang menjadi bahasa kebangsaan. Mereka turut membawa pengalaman kebudayaan sendiri ke dalam ruang kesusasteraan yang dikongsi oleh seluruh rakyat Malaysia.

Pengalaman masyarakat India yang digambarkan dalam cerpen Bahasa Malaysia bukan unsur asing dalam Sastera Kebangsaan. Sebaliknya, pengalaman tersebut merupakan sebahagian daripada realiti masyarakat Malaysia.

Di sinilah kepentingan kedua-dua penyelidikan menjadi lebih jelas. Saravanan membantu pembaca memahami dimensi identiti budaya yang dipaparkan melalui karya. Uthaya pula mendokumentasikan sumbangan pengarang yang menghasilkan karya tersebut dan kedudukan mereka dalam sejarah kesusasteraan negara.

Kedua-dua pendekatan ini memperlihatkan bahawa pembinaan Sastera Kebangsaan memerlukan penelitian terhadap teks dan pengarang secara serentak. Tanpa penelitian terhadap teks, gambaran budaya mungkin tidak difahami secara mendalam. Tanpa dokumentasi pengarang, sejarah penghasilan karya pula berisiko menjadi tidak lengkap.

Hubungan identiti, budaya, pengarang, sastera

Tesis PhD oleh Saravanan dan tesis MA oleh Uthaya merupakan dua penyelidikan yang mempunyai kepentingan tersendiri dalam kajian kesusasteraan Melayu dan Sastera Kebangsaan. Kedua-duanya kemudian diterbitkan sebagai buku, iaitu Citra Identiti Kaum India dalam Cerpen (2024) dan Kavya Sastra: Penulis Kaum India dan Sastera Kebangsaan (2021).

Saravanan memberikan tumpuan kepada citra identiti budaya masyarakat India melalui cerpen bahasa Melayu dengan menggunakan kerangka pembentukan identiti dan akulturasi. Uthaya pula menggabungkan penelitian budaya dalam cerpen dengan dokumentasi sejarah dan sumbangan penulis India kepada perkembangan Sastera Kebangsaan.

Perbezaan ini bukan kelemahan, sebaliknya memperlihatkan keluasan bidang penyelidikan yang boleh diterokai. Kedua-duanya mengisi ruang yang berlainan dalam usaha memahami hubungan antara identiti, budaya, pengarang, dan kesusasteraan.

Sesungguhnya, sejarah Sastera Kebangsaan tidak akan lengkap sekiranya sumbangan penulis daripada pelbagai kelompok masyarakat tidak didokumentasikan dengan sewajarnya. Begitu juga, pemahaman tentang masyarakat Malaysia tidak akan menyeluruh jika pengalaman budaya yang diungkapkan melalui karya sastera diabaikan.

Kajian Saravanan dan Uthaya memperlihatkan dua jalan untuk mencapai matlamat tersebut iaitu meneliti citra identiti masyarakat dalam karya dan mengabadikan sumbangan pengarang yang menghasilkan karya. Kedua-duanya membuktikan bahawa kepelbagaian budaya bukan penghalang kepada pembentukan Sastera Kebangsaan, sebaliknya merupakan salah satu sumber kekuatan dan kekayaan intelektual.

[Semak buku-buku Uthaya Sankar SB]